บทที่ 254 ขนเสบียงกลับหมู่บ้าน

"เรื่องเล็กน้อยแค่นี้จะขอบคุณทำไม? รีบไปโทรศัพท์ที่ที่ทำการหมู่บ้าน ให้คนในกองพลรีบเอารถมาขนเสบียงกลับไปเร็วเข้า" หลิวจวินจงตบไหล่จางเสี่ยวหลง "ยิ่งเร็วยิ่งดี จะได้ไม่ต้องมีปัญหาแทรกซ้อนกลางทาง!" "ได้ครับ~ ผมจะไปโทรเดี๋ยวนี้!" รถจี๊ปจอดอยู่ที่หน้าอาคารที่ทำการกองพล จางเสี่ยวหลงก้าวยาวๆ ไม่กี่ก้าวก็เข้าไปข้างใน "ฮัลโหล ที่นี่ที่ทำการกองพลผลิตหมู่บ้านจาง ต้องการเรียนสายใครครับ?" เสียงจากปลายสายดันเป็นเสียงพ่อของเขา จางเป่าจู้ "พ่อครับ ผมเสี่ยวหลงเอง!" "เสี่ยวหลง? ภารกิจเสร็จแล้วเหรอ? ระวังตัวด้วยนะลูก~" "ครับ ภารกิจจบแล้ว พ่อไม่ต้องห่วง ผมปลอดภัยดีทุกอย่าง! พ่อครับ พ่อช่วยไปปรึกษาลุงหัวหน้ากองพลหน่อย ให้เตรียมรถลากมาที่หมู่บ้านตระกูลหม่าด่วน มาขนแป้งข้าวโพดเจ็ดพันชั่งกลับไป!" "แป้งข้าวโพดเยอะขนาดนั้น? เอามาจากไหนน่ะ?" "เดี๋ยวกลับไปเล่าให้ฟังที่บ้านครับ!" "ได้ๆ พ่อจะรีบไปเดี๋ยวนี้!" วางหูโทรศัพท์ จางเสี่ยวหลงเดินออกมาจากที่ทำการ มองเห็นกลุ่มคนเดินตรงเข้ามาแต่ไกล "คุณตำรวจ คุณตำรวจครับ..." จางเสี่ยวหลงจำได้ว่าผู้หญิงสองคนที่เดินนำหน้ามา คือเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายจากหมู่บ้านตระกูลเฉินที่เขาช่วยไว้ เอาแล้วไง~ ชาวบ้านตระกูลเฉินยกขบวนมาขอบคุณอีกรอบเหรอเนี่ย? จะเดินหน้าก็ไม่ได้ จะถอยหลังก็ไม่ดี ระหว่างที่กำลังลังเล ชาวบ้านตระกูลเฉินก็เดินมาถึงตัวแล้ว "คุณตำรวจ ผมเป็นหัวหน้ากองพลหมู่บ้านตระกูลเฉิน ชื่อเฉินเหล่าตุน" ชายชราวัยห้าสิบกว่า ผมดอกเลา สวมหมวกแก๊ปสีน้ำเงิน คว้ามือจางเสี่ยวหลงไปเขย่าอย่างแรง "ผมเป็นตัวแทนชาวบ้านตระกูลเฉินพันกว่าชีวิต มาขอบพระคุณในความกรุณาอันยิ่งใหญ่ ที่ช่วยชีวิตเด็กน่าสงสารสองคนนี้ไว้!" "โธ่~ ลุงหัวหน้ากองพล! พูดแบบนี้ห่างเหินไปแล้วครับ ผมแค่ทำตามหน้าที่เท่านั้นเอง" จางเสี่ยวหลงพยายามอธิบาย (อีกรอบ) "ผมได้ยินมาว่าหมู่บ้านตระกูลหม่าจะทำธงเกียรติยศไปมอบให้ที่สถานีตำรวจ! พวกเราหมู่บ้านตระกูลเฉินก็จะทำเหมือนกัน ผมเฉินเหล่าตุนจะถือไปมอบให้คุณที่สถานีตำรวจในอำเภอด้วยตัวเอง!" เฉินเหล่าตุนพูดเสียงดังฟังชัด น้ำเสียงเด็ดขาดห้ามปฏิเสธ จางเสี่ยวหลงปวดหัวจี๊ด พยายามเกลี้ยกล่อมอยู่นานก็ไม่เป็นผล สองหมู่บ้านนี้กำลังแข่งกันทำความดีเหรอไง? จะให้หมู่บ้านนั้นไป แต่ไม่ให้หมู่บ้านนี้ไป มันก็ดูไม่ดีใช่ไหม? จางเสี่ยวหลงจนปัญญา ได้แต่ปล่อยเลยตามเลย รอให้พวกเขาใจเย็นลงก่อน ดีไม่ดีอาจจะเปลี่ยนใจไม่อยากไปแล้วก็ได้! แหม หนทางเข้าเมืองตั้งไกล จะไปกันง่ายๆ ได้ที่ไหน?

ส่งแขกชาวบ้านตระกูลเฉินกลับไปได้ จางเสี่ยวหลงก็ถอนหายใจโล่งอก เขาไม่กล้ารออยู่ที่ที่ทำการกองพลแล้ว ตัดสินใจไปหาที่ซ่อนตัวเงียบๆ จนกระทั่งขบวนรถลากจากหมู่บ้านจางมาถึง เขาถึงค่อยปรากฏตัว "อาเป่ากุ้ย พ่อ มากันหมดเลยเหรอครับ?" จางเสี่ยวหลงแปลกใจ ทั้งหัวหน้าและรองหัวหน้ากองพลมากันพร้อมหน้า แสดงว่าให้ความสำคัญกับแป้งข้าวโพดล็อตนี้มากจริงๆ "เสี่ยวหลงเอ้ย ในหมู่บ้านแทบจะไม่มีข้าวกินกันแล้ว พอได้ยินว่าเอ็งหาแป้งข้าวโพดมาได้ ใครจะไปนั่งติดที่ไหวล่ะ?" "ใช่แล้วลูก อาเป่ากุ้ยของลูกรบเร้าจะตามมาด้วยให้ได้ แถมเกณฑ์แรงงานหนุ่มฉกรรจ์มาอีกสามสิบกว่าคน กลัวจะมีเรื่องระหว่างทาง เลยยกโขยงกันมาหมดนี่แหละ" หลังจากได้รับตำแหน่งรองหัวหน้ากองพล จางเป่าจู้ก็เริ่มมีความมั่นใจมากขึ้น ไม่เก็บเนื้อเก็บตัวเหมือนแต่ก่อน ตอนพูดประโยคนี้ แววตาของเขาเปล่งประกายด้วยความภาคภูมิใจ ช่วยไม่ได้~ ก็ลูกชายเขาเก่งขนาดนี้ จางเป่าจู้ไม่ภูมิใจก็แปลกแล้ว! "แป้งข้าวโพดเจ็ดพันชั่ง รถลากพวกนี้น่าจะขนหมดนะครับ" จางเสี่ยวหลงพูดพลางเดินนำทางไป เมื่อไปถึงบ้านหม่าจวิน หลิวจวินจงยืนรออยู่ก่อนแล้ว

"คุณอา หัวหน้ากองพล สวัสดีครับ!" หลิวจวินจงจับมือทักทายจางเป่าจู้ก่อน แล้วค่อยหันไปจับมือจางเป่ากุ้ย "หัวหน้าหลิว สวัสดีครับ!" รอยยิ้มบนหน้าจางเป่าจู้ไม่จางหายไปเลย การที่หลิวจวินจงเลือกจับมือเขาก่อนหัวหน้ากองพล แสดงว่าให้เกียรติเขามากกว่า จางเป่าจู้หันไปมองลูกชาย ในใจปลื้มปริ่มสุดขีด ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นบารมีของลูกชาย ไม่อย่างนั้น ระดับหัวหน้าทีมสืบสวนจากในเมือง จะมาให้เกียรติชาวนาอย่างเขาทำไม? "พ่อ เดี๋ยวผมช่วยขนข้าว จะได้รีบกลับกัน!" จางเสี่ยวหลงรีบแบกกระสอบข้าวโพดขึ้นบ่า วางบนรถลาก เสบียงพวกนี้หลิวจวินจงสั่งลูกน้องแยกกองไว้ให้แล้ว ไม่ต้องมาชั่งน้ำหนักซ้ำ แรงงานหนุ่มๆ รีบเข้ามาช่วยกันขน ข้าวเจ็ดพันชั่งกับคนจำนวนมาก ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็ขนขึ้นรถจนหมด "พี่หลิว งั้นพวกผมกลับก่อนนะครับ! เอ้อ อันนี้..." พูดจบ จางเสี่ยวหลงก็แอบยัดสมุดรหัสลับที่เอามาจากในมิติใส่มือหลิวจวินจง แล้วกำชับเสียงเบา "นี่เป็นของที่ผมเจอในรังสายลับ พี่เอากลับไปที่สถานีนะ เผื่อจะมีประโยชน์" หลิวจวินจงกำสมุดรหัสแน่น สีหน้าจริงจัง "ได้! พี่เข้าใจแล้ว!" สมุดรหัสลับสำคัญขนาดนี้ จางเสี่ยวหลงไม่ไว้ใจฝากคนอื่นไป ให้ถึงมือหลิวจวินจงปลอดภัยที่สุด ถึงจะช้าไปสองวันก็ตาม แต่ในเมื่อสายลับในป่าตายเรียบ ข่าวสารย่อมไม่รั่วไหล ต่อให้มีสายลับเครือข่ายอื่นอยู่ข้างนอก เวลาสั้นๆ แค่นี้คงยังไม่รู้ความเคลื่อนไหวทั้งหมด เพราะจางเสี่ยวหลงและทีมเพิ่งออกจากป่ามาคืนนี้เอง ดังนั้น สมุดรหัสลับนี้น่าจะยังมีค่ามหาศาล