บทที่ 259 กวาดเรียบยกฝูง

"คิดหนี? หึหึ! พวกแกคิดตื้นไปหน่อยมั้ง!" จางเสี่ยวหลงเบ้ปาก หันไปมองแก๊งลูกสมุนหมาป่า ต้าฮุยและหมาป่าอีกสามตัว ถูกเขาปล่อยออกมาดักซุ่มอยู่ตามจุดบอดรอบทิศทางตั้งนานแล้ว เป้าหมายก็เพื่อป้องกันไม่ให้หมูป่าแตกฮือวิ่งหนี ซึ่งจะทำให้ธนบัตรสีขาวๆ ปลิวหายไปจากกระเป๋า "โบร๋ววว~" เสียงหอนยาวกังวานน่าเกรงขาม ดังขึ้นข่มขวัญฝูงหมูป่าจนชะงักงัน จางเสี่ยวหลงไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาจัดการจับหมูป่าตัวเต็มวัยที่เหลืออีกสองตัวเข้ามิติอย่างรวดเร็ว ณ ตอนนี้ หมูป่าตัวเต็มวัย 19 ตัว ถูกยึดเป็นของกลางครบถ้วน

ที่เหลือก็จัดการง่ายขึ้นเยอะ หมูป่ารุ่นกระทงอายุประมาณสองปี น้ำหนักตัวไม่มาก ตัวหนักสุดก็แค่สองร้อยชั่ง ซึ่งมีไม่กี่ตัว ส่วนใหญ่หนักแค่ร้อยกว่าชั่ง หรือบางตัวไม่ถึงร้อยชั่งด้วยซ้ำ จางเสี่ยวหลงแทบไม่ต้องออกแรง ไม่ต้องจับทุ่มให้สลบด้วย แค่อาศัยพละกำลังมหาศาลดุจคีมเหล็ก ล็อกตัวไว้ให้แน่น หมูป่าก็ดิ้นไม่หลุดแล้ว เขาจับพวกมันโยนเข้ามิติได้อย่างสบายๆ ยี่สิบนาทีผ่านไป หมูป่าที่เหลือทั้งหมด ถูกจางเสี่ยวหลงกวาดเรียบวุธ ส่งเข้าไปอยู่ในสวนสัตว์วิญญาณชั้นสองของมิติเจดีย์วิเศษ จางเสี่ยวหลงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่นี้ ได้มาเพราะพละกำลัง ความว่องไว และมันสมองในการวางแผนของเขาล้วนๆ หมูป่ายกโขยง 111 ตัว ทั้งเล็กทั้งใหญ่ เสร็จเขาหมดทุกตัว

เขาไม่ได้รีบกลับเข้าไปในมิติ แต่เดินตรงไปที่ปลักโคลนริมบ่อน้ำ ไม่มีเหตุผลอื่น เป็นเพราะจางเสี่ยวหลงเหลือบไปเห็น 'กุ้งระกุ' ตัวหนึ่ง... ใช่แล้ว กุ้งระกุจริงๆ! เพียงแต่มันถูกหมูป่าทับตายตอนกลิ้งโคลน ซากของมันติดอยู่บนตัวหมูป่าตัวหนึ่ง จางเสี่ยวหลงตาดีเห็นเข้าพอดี เขตเหลียวเป่ยฝนไม่ตกมาหลายเดือนแล้ว บ่อน้ำข้างนอกแห้งขอดไปเกือบหมด ระดับน้ำในแม่น้ำก็ลดลงไปเยอะ หลายวันที่ผ่านมา จางเสี่ยวหลงเข้าป่าแทบไม่เจอบ่อน้ำดีๆ เลย ต่อให้เจอ ก็ไม่เจอปลาหรือกุ้ง ยิ่งกุ้งระกุนี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง อาจเป็นเพราะน้ำใกล้แห้ง ปลาและกุ้งเลยโดนนกจับกินหมด แต่น้ำในปลักโคลนที่เจอวันนี้ ระดับน้ำถือว่าใช้ได้ และการที่มันถูกฝูงหมูป่ายักษ์ยึดครอง ทำให้นกและสัตว์อื่นไม่กล้าเข้ามาวุ่นวาย คงเพราะเหตุผลนี้ กุ้งระกุถึงรอดชีวิตมาได้! ไม่รู้ว่าจะมีปลาหรือกุ้งชนิดอื่นอีกไหม ต้องลองตกดูถึงจะรู้ ด้วยคติประจำใจ 'เจอแล้วห้ามพลาด' จางเสี่ยวหลงงัดเอาน้ำทิพย์วิญญาณออกมาใช้ตกทันที