บทที่ 258 ใช้พละกำลังสยบหมูป่า

จางเสี่ยวหลงล็อกเป้าหมาย หักนิ้วมือดังกรอบแกรบ ตอนนี้เขามีพละกำลังมหาศาลกว่าหนึ่งพันหนึ่งร้อยชั่ง หมูป่าตัวใหญ่ที่สุดในมิติหนักเก้าร้อยกว่าชั่ง เขายังเคยจับยกวิ่งเล่นเป็นประจำ หมูป่าข้างนอกพวกนี้ ตัวที่หนักที่สุดก็แค่เจ็ดร้อยกว่าชั่ง จางเสี่ยวหลงมีสัญชาตญาณว่า เขาสามารถใช้พละกำลังและความว่องไวขั้นเทพ จัดการหมูป่าพวกนี้ได้สบาย เมื่อตัดสินใจจะลองวัดพลังดู จางเสี่ยวหลงก็ไม่ซ่อนตัวอีกต่อไป เขาแวบออกจากมิติ อาศัยพุ่มไม้ใบหญ้ากำบังกาย เคลื่อนที่เข้าประชิดหมูป่าตัวผู้สองตัวนั้นอย่างรวดเร็ว เสียงร้องเล่นกันอย่างสนุกสนานของฝูงหมูป่าดังกลบเสียงฝีเท้า ช่วยให้จางเสี่ยวหลงย่องเข้าไปได้เงียบกริบ แถมลมยังสงบ ไม่ต้องกังวลว่ากลิ่นตัวจะโชยไปเตะจมูกพวกมัน อีกอย่าง~ เดี๋ยวก็จะเปิดฉากบวกกันแล้ว จะมัวมาห่วงเรื่องกลิ่นทำไม?

พอเข้าใกล้หมูป่าตัวผู้ตัวที่ใกล้ที่สุดในระยะสามเมตร จางเสี่ยวหลงก็ลงมือทันที เขาพุ่งตัววูบเดียวข้ามระยะสามเมตรถึงตัวเป้าหมาย มีดปลายปืนสามแฉก ในมือที่เตรียมพร้อมไว้แล้ว แทงรัวเข้าที่คอหมูป่าห้าครั้งซ้อนภายในเวลาไม่ถึงสองวินาที หมูป่าที่กำลังดุนดินเพลินๆ โดนโจมตีหนักหน่วง ดวงตาก็แดงฉานด้วยความโกรธ เข้าสู่โหมดคลุ้มคลั่งทันที จางเสี่ยวหลงเบี่ยงตัวหลบการพุ่งชน อาศัยจังหวะที่หมูป่าบาดเจ็บเบรกตัวไม่ทัน เขาพุ่งไปหาหมูป่าตัวผู้ตัวข้างๆ ที่กำลังขุดดินอยู่ แต่ตอนนี้มันตื่นตัวแล้วและหยุดขุดดิน "ไอ้เดรัจฉาน~ คิดจะใช้เขี้ยวขวิดข้าเรอะ! หึ~" จางเสี่ยวหลงบ่นในใจ เก็บมีดปลายปืนเข้ามิติ ยื่นมือเปล่าสองข้างออกไปคว้าจับเขี้ยวหมูป่าไว้หมับ~ เขาไม่ได้ตั้งท่าอะไรมาก แค่ถอยเท้าซ้ายไปข้างหลังหนึ่งก้าว เบี่ยงตัวหลบแรงพุ่งชนของหมูป่าได้อย่างสมบูรณ์แบบ จากนั้นเกร็งเอวส่งแรง อาศัยแรงพุ่งของหมูป่าช่วย มือสองข้างกำเขี้ยวแน่น เหวี่ยงหมูป่าหมุนเป็นวงกลมทวนเข็มนาฬิกา แล้วทุ่มมันขึ้นไปในอากาศ เกิดเป็นวิถีโค้งอันงดงาม ก่อนจะฟาดมันลงกระแทกพื้นอย่างจัง!

นี่คือหมูป่าตัวผู้ตัวเต็มวัยหนักเจ็ดร้อยกว่าชั่งเชียวนะ~ ใครจะกล้ามือเปล่าท้าชนกับสัตว์ร้ายขนาดนี้? แต่จางเสี่ยวหลงทำได้ เขาอาศัยพละกำลังมหาศาลและความว่องไวเหนือมนุษย์ จัดการมันได้ในท่วงท่าเดียว ตอนที่โดนจับเขี้ยว หมูป่ารู้สึกโกรธ... ไม่สิ ต้องเรียกว่าโกรธจนเลือดขึ้นหน้า มันรวบรวมแรงทั้งหมดที่มี กะจะชน 'สัตว์สองขา' ตัวนี้ให้ไส้แตก บังอาจมาจับเขี้ยวอั๊วะ จุดจบของลื้อคือต้องไส้ไหล! ใครจะไปคิด~ ยังไม่ทันชนโดนตัวสัตว์สองขา หมูป่ากลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังบินขึ้นฟ้า แต่ทว่า~ รสชาติของการบินทำไมมันทรมานอย่างนี้? เลือดลมตีกลับไม่พอ สมองยังมึนตึ้บหมุนติ้ว? ตึง! ร่างหมูป่าฟาดลงพื้นเสียงดังสนั่น เศษดินเศษหญ้ากระจายว่อน หมูป่าที่มึนอยู่แล้ว โดนแรงกระแทกซ้ำเข้าไป ถึงกับสติหลุดเกือบสลบ ในช่วงเวลาสั้นๆ นั้น หมูป่าสูญเสียความสามารถในการคิดและการเคลื่อนไหวโดยสิ้นเชิง ตอนนี้มันขยับไม่ได้ แล้วจะรอฤกษ์ยามไหนอีกล่ะ? "ไอ้เดรัจฉาน เข้าไปซะ!" จางเสี่ยวหลงใช้จิตกวาดหมูป่าที่สมองขาวโพลนดิ้นไม่หลุดตัวนี้ เข้าไปในมิติเจดีย์วิเศษ