บทที่ 257 บ่อน้ำเล็กและฝูงหมูป่ายักษ์ใหญ่

ริมตลิ่งเปียกชุ่มไปด้วยน้ำจากแม่น้ำเป็นวงกว้าง จางเสี่ยวหลงแวบออกจากมิติ รีบผละจากจุดนั้น เปลี่ยนไปหาทำเลใหม่ "แม่เจ้า เล่นใหญ่ไปหน่อย ดีนะที่ฟ้ายังมืดอยู่ พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น" "บนฟ้ามีอินทรีคอยดูต้นทาง รอบๆ ก็ไม่มีคน ไม่ต้องกลัวใครจะมาเห็น" "ตื่นเช้ามันดีอย่างนี้นี่เอง! เลือกทำเลที่ลับตาคนสุดๆ แต่อย่าใจร้อนไป ค่อยๆ สูบน้ำเข้ามิติดี กว่า"

จางเสี่ยวหลงบอกว่าค่อยๆ สูบ แต่จริงๆ ก็ถือว่าเร็วมากเมื่อเทียบกับมาตรฐานปกติ มือที่สัมผัสผิวน้ำ ทำหน้าที่เหมือนเครื่องสูบน้ำพลังสูง ส่งมวลน้ำเข้าไปเติมเต็มบ่อน้ำในมิติอย่างต่อเนื่อง ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที บ่อน้ำใหม่ในมิติก็เต็มเปี่ยมไปด้วยน้ำจากแม่น้ำ จางเสี่ยวหลงใช้จิตตรวจสอบ พบว่าในบ่อมีปลาหลากหลายชนิด กุ้งแม่น้ำ และสาหร่ายหลายสายพันธุ์ ติดมาด้วย รวมๆ แล้วน่าจะมีปลาสองสามพันตัว บ่อน้ำแห่งนี้ได้กลายเป็นระบบนิเวศทางน้ำที่สมบูรณ์แบบไปแล้ว จางเสี่ยวหลงเงยหน้ามองฟ้า ยังพอมีเวลา เขาเลยถือโอกาสตกปลาต่ออีกสองชั่วโมง ปลาและกุ้งที่ตกได้ทั้งหมด ก็เอาไปปล่อยลงในบ่อน้ำใหม่นี้ นอกจากนี้ เขายังจับปลาที่เลี้ยงไว้ในบ่อน้ำทิพย์วิญญาณ ที่เลี้ยงมานานแต่ไม่ยอมวางไข่สักที ย้ายมาใส่ในบ่อใหม่นี้ด้วย เพื่อทดลองดูว่า สภาพแวดล้อมแบบน้ำธรรมชาติ จะกระตุ้นให้พวกมันวางไข่ได้สำเร็จหรือไม่ เสร็จภารกิจ เขาถึงเดินนวดนาดกลับบ้านอย่างไม่รีบร้อน

ในบ่อน้ำใหม่ตอนนี้ มีปลาเล็กปลาน้อยรวมกันอย่างน้อยหลายพันตัว กุ้งแม่น้ำก็มีไม่น้อย กะด้วยสายตาน่าจะได้สัก 7-8 ขันตักน้ำ ส่วนใหญ่เป็นกุ้งฝอยตัวเล็ก กะว่าพอกุ้งพวกนี้โตเต็มที่ น่าจะได้น้ำหนักรวมหลายร้อยชั่ง ระหว่างทางกลับบ้าน จางเสี่ยวหลงเห็นรถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างจอดอยู่หน้าบ้านแต่ไกล ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าสยงเล่ยมาหา "เสี่ยวหลง กลับมาช้าจัง มื้อเช้าจะเย็นหมดแล้วเนี่ย~" "โอ้โฮ~ วันนี้จัดเต็มแฮะ! ปาท่องโก๋~ ขนมเปี๊ยะทอด แถมยังมีน้ำเต้าหู้ด้วย!" จางเสี่ยวหลงรับอาหารเช้ามาจัดการ พลางถามเล่นๆ ว่า "เงินเดือนนายเดือนหนึ่งก็ไม่ได้เยอะแยะ ซื้อข้าวเช้ามาส่งฉันทุกวันแบบนี้ ไม่ปาเข้าไปเกือบครึ่งเดือนแล้วเหรอ? ไม่เสียดายเงินบ้างเหรอเพื่อน?" "แหม~ ขอแค่เพื่อนนายกินอิ่มมีความสุข เงินแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้?" สยงเล่ยตอบอย่างลื่นไหล ไม่มีความฝืนใจแม้แต่น้อย "อีกอย่าง นายก็ไม่เคยเอาเปรียบฉัน แบ่งของป่าหายากมาให้ตั้งหลายรอบ ของพวกนั้นมีเงินก็หาซื้อไม่ได้! ลองดีดลูกคิดดูแล้ว~ ฉันต่างหากที่กำไรอื้อซ่า~" สยงเล่ยพูดไม่ผิด ของป่าที่จางเสี่ยวหลงให้ไป ถ้าตีเป็นเงิน มูลค่าเกินเงินเดือนทั้งเดือนของสยงเล่ยแน่นอน "ถือว่าเอ็งรู้ความ เดี๋ยววันนี้เข้าป่า ถ้าได้ของดีจะแบ่งกระต่ายป่าให้สักตัว" กินมื้อเช้าเสร็จ จางเสี่ยวหลงก็ฉายเดี่ยวเข้าป่าทันที