บทที่ 263 ชวนพี่เขยสามมาเป็นเจ้าหน้าที่กองกำลังป้องกัน

จางซานเฟิ่ง พี่สาวคนที่สาม แต่งงานไปอยู่ที่หมู่บ้านสวีเจียโกว สามีชื่อจางซื่อไห่ เคยเป็นทหารและเพิ่งปลดประจำการมาเมื่อสองปีก่อน ช่างบังเอิญที่ทั้งคู่แซ่จางเหมือนกัน จางซื่อไห่ไม่ใช่คนพื้นที่ดั้งเดิมของสวีเจียโกว เพิ่งย้ายมาหลังจากมีการปลดปล่อยประเทศ ถือเป็นประชากรย้ายถิ่นส่วนน้อย เนื่องจากเคยเป็นทหาร จางซื่อไห่จึงได้ทำหน้าที่เป็นกองกำลังป้องกันตนเองประจำหมู่บ้าน ชีวิตความเป็นอยู่ถือว่าพอถูไถ ยังพอเจียดเงินทองไปจุนเจือบ้านเดิมของภรรยาได้บ้าง ซึ่งก็คือบ้านจางเสี่ยวหลงนั่นเอง แต่ช่วงหลังมานี้ บ้านจางเสี่ยวหลงฐานะดีขึ้น เลยกลับมาเป็นฝ่ายช่วยเหลือจางซื่อไห่แทน

"คุณน้า~" จางหงเสีย หลานสาวตัวน้อยวัยสามขวบ กำลังเล่นกลิ้งล้อไม้ไผ่อยู่ในลานบ้านคนเดียว ล้อไม้ไผ่นี้จางเสี่ยวหลงเป็นคนซื้อมาให้ หลานชายหลานสาวทุกคนได้รับของเล่นกันถ้วนหน้า แม่หนูน้อยตาไว เห็นคุณน้ามาแต่ไกล ก็ทิ้งล้อไม้ไผ่ในมือ วิ่งตื้อเข้ามาหาทันที เด็กหญิงตัวน้อยติดน้าคนนี้แจ เพราะทุกครั้งที่น้ามา จะมีของอร่อยติดไม้ติดมือมาเพียบ ทั้งปลา เนื้อ นูกัต ลูกอมรสผลไม้ แอปเปิล ส้ม แล้วก็ข้าวหอมๆ แถมคุณน้ายังใจดีให้เงินใช้อีกต่างหาก! จางเสี่ยวหลงเบรกจักรยาน มือข้างหนึ่งประคองแฮนด์ อีกข้างอุ้มหลานสาวตัวน้อยขึ้นมา "หงเสีย คิดถึงน้าไหมคะ?" "หงเสียคิดถึงคุณน้าที่สุด! บางทีเก็บไปฝันถึงด้วยนะ!" "โอ้โฮ? ฮ่าๆๆ ฝันถึงน้าด้วยเหรอเนี่ย! สมแล้วที่น้ารักหนูที่สุด!"

"เสี่ยวหลงมาแล้วเหรอ~" ตอนนี้บ่ายโมงกว่าแล้ว จางซื่อไห่กับจางซานเฟิ่งกำลังเก็บล้างถ้วยชามอยู่ในครัว พอได้ยินเสียงข้างนอกก็รีบออกมาดู "หงเสีย ลงมาเร็วลูก น้าขี่จักรยานมาตั้งไกล เหนื่อยแย่~" ซานเฟิ่งห่วงน้องชาย รีบรับลูกสาวไปส่งให้สามีอุ้ม ส่วนตัวเองก็ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าน้องชาย จัดคอปกเสื้อให้เรียบร้อย การกระทำเหล่านี้ช่างลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ไม่มีความเก้อเขิน เห็นได้ชัดว่าทำบ่อยจนชินมือ แม้จางเสี่ยวหลงจะรู้สึกเขินนิดๆ ที่โตป่านนี้แล้วพี่ยังมาลูบหัวจัดเสื้อผ้าให้ แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่น เป็นความรู้สึกที่เงินทองหาซื้อไม่ได้ "พี่ครับ พี่เขย! เข้าไปคุยกันในบ้านดีกว่า!" จางเสี่ยวหลงตั้งขาตั้งจักรยาน แล้วปลดกระสอบจากท้ายรถลงมา