บทที่ 264 ผู้อำนวยการหม่า ผมอยากก้าวหน้าครับ

"อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลยนะ~ พี่มีเพื่อนทหารเก่าที่สนิทกันอยู่หลายคน เป็นคนอำเภออันผิงเหมือนกันนี่แหละ เดี๋ยวพี่จะรีบไปหาพวกเขา แล้วลองคุยเรื่องนี้ดู!" จางซื่อไห่วางหลานสาวตัวน้อยลงให้วิ่งเล่น แล้วพูดด้วยความตื่นเต้น "พี่เขย งั้นตกลงตามนี้นะครับ พี่ลองติดต่อเพื่อนๆ ดูก่อน ถ้ามีข่าวยังไงเดี๋ยวผมแจ้งอีกที" เมื่อธุระเสร็จสิ้น จางเสี่ยวหลงก็พับกระสอบเก็บ "พี่สาม พี่เขย ผมต้องเข้าเมืองไปที่สถานีตำรวจอีก วันนี้ก็เย็นมากแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ!" พอรู้ว่าน้องชายมีงานต้องไปทำที่สถานีตำรวจ สองสามีภรรยาก็ไม่กล้ารั้งตัว "น้องเล็ก ขี่รถดีๆ นะ ระวังตัวด้วย!" "รับทราบครับพี่!" "คุณน้า~ ระวังตัวด้วยนะคะ!" จางหงเสียเลียนแบบคำพูดผู้ใหญ่ สั่งความด้วยน้ำเสียงจริงจังเกินวัย ทำเอาผู้ใหญ่ทั้งสามคนหัวเราะร่า "น้ารับทราบแล้วจ้า! หงเสียเป็นเด็กดีนะลูก เชื่อฟังพ่อแม่ ไว้คราวหน้าน้าจะซื้อขนมมาฝากอีก!" จางเสี่ยวหลงล้วงเหรียญย่อยออกมาหนึ่งกำมือ มีทั้งเหรียญหนึ่งเฟิน สองเฟิน และห้าเฟิน เขาหยอดเหรียญใส่กระเป๋าเสื้อเล็กๆ ของหลานสาว "หงเสีย เก็บเงินนี้ไว้ให้ดีนะ อย่าให้เจ้าแมวเหมียวมาขโมยไปล่ะ!" "ขอบคุณค่ะคุณน้า~" หงเสียเอามือกุมกระเป๋าไว้แน่น ท่าทางน่าเอ็นดูสุดๆ

ออกจากบ้านพี่สาวคนที่สาม จางเสี่ยวหลงก็บึ่งรถมุ่งหน้าสู่ตัวอำเภออันผิงโดยไม่แวะพัก ณ ห้องทำงานผู้อำนวยการโรงงานเครื่องจักรกลการเกษตร โจวเฉิน รองหัวหน้าแผนกจัดซื้อหนึ่ง เคาะประตูเบาๆ "ผู้อำนวยการหม่า อยู่ไหมครับ?" "เชิญครับ~" เสียงตอบรับดังมาจากด้านใน โจวเฉินมองซ้ายมองขวา พอเห็นว่าปลอดคน เขาก็รีบผลักประตูเข้าไป แล้วงับประตูปิดตามหลังทันที จังหวะที่ประตูปิดลง ร่างหนึ่งก็เดินขึ้นมาจากบันไดพอดี นั่นคือจางเสี่ยวหลงที่เพิ่งมาถึง เขาจอดจักรยานไว้ที่หน้าตึกแผนกจัดซื้อ หมูป่าตัวมหึมาหนักสี่ร้อยกว่าชั่ง ถูกวางกองไว้ข้างจักรยาน ป้ากับอาเขยกำลังพาลูกน้องในแผนกจัดซื้อสองมาชั่งน้ำหนัก จางเสี่ยวหลงไม่อยากยืนรอเฉยๆ เลยกะจะมาคุยเล่นกับผู้อำนวยการหม่าสักหน่อย จากการพบกันครั้งก่อน เขารู้สึกว่าผู้อำนวยการหม่าเป็นคนนิสัยดี น่าคบหาไว้เผื่อเป็นลู่ทางให้ป้าได้เลื่อนขั้นในอนาคต

โจวเฉินเดินไปหยุดที่หน้าโต๊ะทำงาน หยิบห่อผ้าออกมา วางบุหรี่สองคอตตอนและเหล้าสองขวดลงบนโต๊ะผู้อำนวยการ "ผู้อำนวยการหม่าครับ พอดีผมไปดูงานต่างจังหวัดมา เลยซื้อของฝากติดไม้ติดมือมาฝากท่านนิดหน่อยครับ" หม่าเย่าเหวินหรี่ตามองบุหรี่กับเหล้า แล้วพูดเรียบๆ ว่า "อ้าว~ เสี่ยวโจว มีธุระอะไรหรือเปล่า?" โจวเฉินจากแผนกจัดซื้อหนึ่งขึ้นชื่อเรื่องความขี้งก การที่ยอมควักเนื้อซื้อเหล้ายามาให้แบบนี้ ถ้าไม่มีเรื่องขอร้องก็คงแปลก เป็นไปตามคาด โจวเฉินถูมือไปมา หัวเราะแห้งๆ แล้วพูดว่า "ผู้อำนวยการหม่าครับ คือ... ผมเป็นรองหัวหน้าแผนกมาสิบปีแล้ว ท่านพอจะพิจารณาให้โอกาสผมได้ก้าวหน้าบ้างไหมครับ?" "คุณอยากก้าวหน้ายังไงล่ะ?" หม่าเย่าเหวินนึกขำในใจ โจวเฉินคนนี้ปกตินิสัยจุกจิกคิดเล็กคิดน้อย ชอบทะเลาะกับเพื่อนร่วมงานเรื่องขี้ปะติ๋ว หาความเป็นผู้นำไม่ได้สักนิด เขาไม่เคยให้ราคาคนคนนี้เลย "ผู้อำนวยการหม่าครับ ผมคิดว่า... ตำแหน่งหัวหน้าแผนกจัดซื้อสองยังว่างอยู่ ให้ผมไปรับผิดชอบตรงนั้นได้ไหมครับ ผมรับรองว่าจะทำให้ผลงานของแผนกสองดีขึ้นแน่นอน"