บทที่ 273 ชาวบ้านสองหมู่บ้านเข้าเมืองมามอบธงเกียรติยศจริงๆ

"หัวหน้าหลิว พวกพี่รับแทนผมไปก่อนก็ได้นี่ครับ ไม่เห็นต้องลำบากขนาดนี้เลย" จางเสี่ยวหลงนึกขึ้นได้ ของแบบนี้ไม่จำเป็นต้องรับด้วยตัวเองเสมอไปก็ได้มั้ง! "ตอนแรกพวกพี่ก็คิดอย่างนั้นแหละ แต่ชาวบ้านทั้งสองหมู่บ้านยืนกรานว่าจะต้องมอบธงถึงมือนายด้วยตัวเองให้ได้! ใครไปกล่อมก็ไม่ฟัง" หลิวจวินจงหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ พูดด้วยน้ำเสียงอิจฉานิดๆ แต่ก็ยินดีกับจางเสี่ยวหลงด้วย "แล้วถ้าผมไม่อยู่ในเมืองล่ะครับ? พวกเขาไม่ต้องมาเสียเที่ยวเหรอ?" "พี่ก็ถามพวกเขาไปแบบนั้นเหมือนกัน นายรู้ไหมพวกเขาตอบว่ายังไง?" "เอ่อ~ ไม่ทราบครับ!" "พวกเขาบอกว่าจะรอจนกว่าจะเจอนาย ไม่อย่างนั้นก็จะปูเสื่อนอนเฝ้ากันตรงระเบียงทางเดินสถานีนี่แหละ พวกเขาหอบเครื่องนอนมาพร้อมเลยนะ!"

แม่เจ้า~ นี่เตรียมตัวมาปักหลักรอระยะยาวเลยนี่นา! จางเสี่ยวหลงอึ้งไปเลย แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกซาบซึ้งใจ ชาวบ้านทั้งสองหมู่บ้านช่างซื่อสัตย์และจริงใจเหลือเกิน เขาแค่ทำในสิ่งที่ควรทำเท่านั้น ก็แค่จัดการสายลับสิบสองคน แล้วช่วยผู้หญิงเก้าคนกลับมา ทางสถานีก็บันทึกความดีความชอบให้แล้ว ผู้กำกับหลิวก็บอกว่าจะมีรางวัลให้ ไม่นานรถก็แล่นมาถึงสถานีตำรวจ ยังไม่ทันจะได้ลงจากรถ ชาวบ้านผู้กระตือรือร้นก็กรูเข้ามาล้อมรถไว้ "สหายจางเสี่ยวหลงมาแล้ว!" ชาวบ้านและผู้ใหญ่บ้านของทั้งสองหมู่บ้านต่างจำจางเสี่ยวหลงได้แม่น

จางเสี่ยวหลงลงจากรถ ประสานมือคารวะทุกคน "พี่น้องชาวบ้านทุกท่าน อุตส่าห์เดินทางมาไกล ลำบากทุกคนแย่เลยครับ~" "ลำบากอะไรกันครับ? คุณบุกป่าฝ่าดงคนเดียว ไปกำจัดพวกสายลับ ช่วยลูกหลานหมู่บ้านเรากลับมา นั่นต่างหากที่เรียกว่าลำบาก! จริงไหมพวกเรา?" "ใช่แล้ว~ คุณตำรวจ โดยเฉพาะผู้กองจาง ลำบากที่สุดเลย!" จางเสี่ยวหลงไม่รู้จะพูดอะไร นอกจากกล่าวขอบคุณซ้ำๆ "ผู้กองจาง ธงเกียรติยศสองผืนนี้อาจไม่มีราคานัก แต่เป็นน้ำใจจากชาวบ้านทั้งสองหมู่บ้าน หวังว่าคุณจะไม่รังเกียจนะครับ!" "พูดเกินไปแล้วครับ การได้รับการยอมรับจากพ่อแม่พี่น้องชาวบ้าน ถือเป็นเกียรติสูงสุดของตำรวจอย่างพวกผมแล้วครับ!" จางเสี่ยวหลงรับธงเกียรติยศมาถือไว้แนบอกด้วยความเคารพ แล้วพูดต่อ "อันที่จริง ที่ผมทำงานสำเร็จได้ ก็เพราะการนำทางที่ดีจากผู้บริหารสถานี โดยเฉพาะท่านผู้กำกับหลิวครับ!"