บทที่ 272 เหล้าเหมาไถและบุหรี่จงหัว

หลี่ฉางเจิงลอบสังเกตพฤติกรรมทุกฝีก้าวของน้องสาวอย่างเงียบๆ นับตั้งแต่สองคนพี่น้องเดินขึ้นชั้นสอง พอได้เห็นหน้าจางเสี่ยวหลง น้องสาวก็เริ่มมีอาการผิดปกติ ก่อนหน้านี้ ดวงตาที่บวมแดงนิดๆ ของเธอ ก็ไม่ได้ลดทอนความสวยสง่าลงไปเลย แต่เธอกลับรีบวิ่งเข้าห้องไปหยิบแว่นกันแดดมาสวม ชัดเจนว่ากลัวจางเสี่ยวหลงจะเห็นแล้วประทับใจไม่ดี แถมตอนนี้ยังยกเหล้าเหมาไถกับนมผงให้พ่อแม่ฝ่ายชายอีก พฤติกรรมแบบนี้จะไม่ให้เขาสงสัยได้ยังไง! หรือว่าน้องสาวจะปิ๊งหนุ่มน้อยจางเสี่ยวหลงคนนี้เข้าให้แล้ว?

หลี่ฉางเจิงคว้าห่อผ้าใบจากมือน้องสาว แล้วยัดใส่มือจางเสี่ยวหลงทันที "สหายจางเสี่ยวหลง ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ที่พี่เชี่ยนของนายฝากให้พ่อแม่ นายก็ช่วยถือกลับไปให้ท่านหน่อยเถอะ" เขาเป็นคนตรงไปตรงมา ดูได้จากคำพูดและการกระทำ และจากการที่อยู่ในกองทัพมานาน เขาจึงไม่มีท่าทีดูถูกดูแคลนจางเสี่ยวหลงที่มาจากหมู่บ้านเล็กๆ บนเขาเลยแม้แต่น้อย พอยัดของใส่มือเสร็จ หลี่ฉางเจิงก็ตบไหล่จางเสี่ยวหลง "พวกนายสองคนเป็นทั้งเพื่อนร่วมงาน เป็นทั้งเพื่อนบ้าน น้องสาวฉันตัวคนเดียวในอำเภออันผิง ฝากนายช่วยดูแลด้วยนะ!" จางเสี่ยวหลงหิ้วห่อผ้าใบไว้ในมือ จะคืนตอนนี้ก็เหมือนหักหน้าสองพี่น้อง เขาได้แต่จำใจรับไว้ "พี่หลี่——" "นายกับเสี่ยวเชี่ยนเป็นเพื่อนร่วมงานกัน เรียกฉันพี่ใหญ่หลี่ หรือพี่ใหญ่เฉยๆ ก็ได้!" "เอ่อ~ ครับพี่ใหญ่หลี่ วางใจได้เลยครับ! ตราบใดที่ผมอยู่ในเมือง ผมจะช่วยดูแลเต็มที่ ขอแค่พี่เชี่ยนเอ่ยปาก เรื่องไหนผมทำได้ผมไม่ปฏิเสธแน่นอน!" มาถึงขั้นนี้แล้ว จางเสี่ยวหลงจะพูดอะไรได้ จะบอกว่าไม่ดูแลก็คงไม่ใช่!

"จริงสิครับ ยืนคุยข้างนอกไม่สะดวก เชิญพี่ใหญ่หลี่เข้าไปนั่งดื่มน้ำในห้องผมก่อนไหมครับ?" "ไม่ล่ะ ไม่ล่ะ~ ฉันต้องรีบกลับค่าย ไม่งั้นท่านผู้เฒ่าที่บ้านรู้เข้า เดี๋ยวจะโดนด่าเปิงอีก จริงๆ โดนด่าไม่เท่าไหร่หรอก กลัวแต่ร่างกายท่านจะ... เฮ้อ พูดเรื่องนี้ทำไมเนี่ย!" เห็นน้องสาวทำท่าจะน้ำตาไหลอีกรอบ หลี่ฉางเจิงรีบตัดบท "เสี่ยวเชี่ยน พี่มาส่งถึงที่แล้ว งั้นพี่กลับก่อนนะ~" หลี่ฉางเจิงเดินลงบันได หลี่เชี่ยนเดินตามลงไปส่ง จางเสี่ยวหลงจะยืนเฉยอยู่ก็กระไร เลยเดินตามลงไปส่งด้วย ถือเป็นมารยาทพื้นฐาน!