บทที่ 271 สองพี่น้องตระกูลหลี่

ช่วงนี้ซูอินอินมักจะเก็บสองเรื่องนี้มากลุ้มใจก่อนนอนเป็นประจำ ทำเอาคุณภาพการนอนแย่ลง สีหน้าท่าทางก็ดูหมองหม่นไม่สดใสเหมือนเก่า ซูเย่าจู่ พ่อของเธอ ถึงขนาดเสนอให้ลูกสาวไปพักผ่อนที่ฮ่องกงสักพัก เผื่อจะช่วยให้จิตใจผ่อนคลายขึ้น แต่ซูอินอินก็ปฏิเสธไป โดยอ้างว่าช่วงนี้เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด ร้านอาหารเจี้ยนเช่อขาดเธอไม่ได้ และเธอเองก็ไม่อยากเป็นทหารหนีทัพ จางเสี่ยวหลงย่อมไม่รู้เรื่องราวเหล่านี้ เขานอนหลับสนิท ตื่นขึ้นมาอีกทีก็ฟ้าสว่างจ้า เขาทำกิจวัตรเดิมๆ อาบน้ำใต้น้ำตกวิญญาณ เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ล้างหน้าแปรงฟัน แล้วต้มข้าวโพดกินรองท้องง่ายๆ ตอนออกจากมิติ ข้างนอกมีเสียงเครื่องยนต์รถยนต์ดังแว่วมา จางเสี่ยวหลงไม่ได้สนใจจะออกไปดู เขาลงมือกวาดพื้นห้องที่เริ่มมีฝุ่นจับ ไม่ได้อยู่หลายวัน ฝุ่นละอองจากลมพายุก็เล็ดลอดเข้ามาตามรอยแยกประตูหน้าต่างบ้างเป็นธรรมดา

"เสี่ยวเชี่ยน ตั้งใจทำงานอยู่ที่นี่เถอะ อย่าทำให้คุณปู่โกรธอีกเลย เธอก็รู้นิสัยท่านดีนี่นา~" "พี่คะ หนูรู้อยู่แล้ว แต่ร่างกายคุณปู่แย่ลงเรื่อยๆ หนู... หนูเป็นห่วงท่านนี่คะ..." จางเสี่ยวหลงชะงัก นี่มันเสียงพี่เชี่ยนไม่ใช่เหรอ? เขาวางไม้กวาด เดินไปที่ระเบียงทางเดิน แล้วชะโงกหน้ามองลงไป ลานว่างหน้าตึกชั้นล่าง มีรถจี๊ปคันหนึ่งจอดอยู่ ป้ายทะเบียนไม่ใช่ของอำเภออันผิง แถมยังเป็นป้ายทหาร ตัวอักษร "จวิน" (ทหาร) บนป้ายทะเบียนโดดเด่นสะดุดตา บ่งบอกชัดเจนว่าเป็นรถของกองทัพ ข้างรถจี๊ป หลี่เชี่ยนยืนก้มหน้า ไหล่สั่นไหวเล็กน้อย ดูเหมือนกำลังสะอื้นไห้ ตรงหน้าเธอมีทหารหนุ่มยืนอยู่ รูปร่างสูงใหญ่ สูงอย่างน้อย 178 เซนติเมตร ใบหน้าคมเข้ม ผิวสีข้าวสาลีดูสุขภาพดี คงผ่านการตากแดดตากลมมาไม่น้อย ดูจากหน้าตา อายุคงประมาณยี่สิบห้าถึงยี่สิบหกปี เค้าโครงหน้าคล้ายหลี่เชี่ยนถึงหกเจ็ดส่วน แถมหลี่เชี่ยนยังเรียกว่า "พี่" น่าจะเป็นพี่ชายแท้ๆ

"พี่เข้าใจความรู้สึกเธอ พี่เองก็เป็นห่วงท่านไม่แพ้กัน แต่คุณปู่ไม่ชอบที่สุดคือการที่เราทิ้งหน้าที่การงานไปเฝ้าท่านที่โรงพยาบาล~" นายทหารหนุ่มฉายแววโศกเศร้าบนใบหน้า เขาหยิบห่อสัมภาระลงจากรถ แล้วจูงมือหลี่เชี่ยนเดินขึ้นตึก อาการของคุณปู่พี่เชี่ยนทรุดหนักแล้วเหรอ? คราวก่อนเห็นบอกว่าอยู่ได้อีกครึ่งปี จางเสี่ยวหลงครุ่นคิดในใจ ความเป็นไปได้สูงทีเดียว มิน่าล่ะ คราวที่แล้วถึงไม่เห็นเธอ คงลางานไปเยี่ยมปู่ที่โรงพยาบาลนั่นแหละ