บทที่ 270 ความปลอดภัยที่พี่ชายหน้าบากมอบให้

"เธอไปหยิบเหล้าอู่เหลียงเย่สองขวดที่ฉันเก็บสะสมไว้ออกมาหน่อย พรุ่งนี้ฉันจะนัดเหล่าโจวกับจวินจงไปหาเสี่ยวหลงด้วยกัน แล้วเอาเหล้าไปให้เขา" หลิวเซี่ยงตงกลับมานั่งที่โซฟาแล้วพูดขึ้น "ทำไมต้องนัดพวกเขาไปด้วยล่ะคะ?" "เสี่ยวหลงเป็นเด็กจิตใจดี เขาต้องเอาของไปให้จวินจงด้วยแน่ๆ พวกเราสามคนเป็นผู้ใหญ่ จะมัวแต่รับของกินจากเด็กฝ่ายเดียวได้ยังไง? ต้องมีของตอบแทนกลับไปบ้างสิ" "คุณนี่คิดรอบคอบจริงๆ ฉันเห็นด้วยค่ะ!"

บ้านพักของผู้กำกับทั้งสองอยู่ติดกัน มีแค่กำแพงกั้น จางเสี่ยวหลงมอบของขวัญชุดเดียวกันให้บ้านรองผู้กำกับโจว เขาไม่คิดจะลำเอียง เพราะถ้าข่าวหลุดออกไปจะไม่ดีงาม อีกอย่าง เป็นของกินประเภทเนื้อสัตว์ เวลาปรุงกลิ่นจะหอมฟุ้งกระจายไปทั่ว จางเสี่ยวหลงไม่อยากเสียหน้าเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ จากนั้นก็ไปบ้านหลิวจวินจง มอบของขวัญชุดเดียวกันให้ เพียงแต่ครั้งนี้ไม่ได้ให้เก๋ากี้เม็ดเท่าถั่วลิสงไปด้วย เอาไว้คราวหน้าค่อยว่ากัน! ซุปเนื้อกวาง เขากวางอ่อน และเก๋ากี้ ก็พอให้พวกเขาบำรุงร่างกายได้หลายวันแล้ว จางเสี่ยวหลงไม่ได้อยู่นาน รีบขอตัวกลับบ้าน พอเดินขึ้นบันไดมา ห้องของหลี่เชี่ยนมืดสนิท สงสัยจะไม่อยู่บ้าน! คราวที่แล้วตอนครอบครัวเขามาเยี่ยม เธอก็ไม่อยู่ ชามบะหมี่ที่ล้างไว้แล้ว จางเสี่ยวหลงยังไม่ได้คืนเธอเลย

พอกลับถึงห้อง จางเสี่ยวหลงไม่ได้เปิดไฟ แต่แวบเข้าไปในมิติทันที เขานอนแช่น้ำตกวิญญาณ รับการนวดผ่อนคลาย แล้วกินผลไม้นิดหน่อย ถือโอกาสใช้จิตจัดการงานในมิติไปด้วย หลังอาบน้ำเสร็จ เขาใช้จิตเรียกลูกเสือสองตัวมาที่บ้านหิน เจ้าตัวเล็กสองตัวโตขึ้นเยอะ ลืมตาแป๋วแหววแล้ว พอเห็นเจ้านาย เจ้าลูกเสือหัวกลมดิบก็ตื่นเต้นใหญ่ พยายามจะเข้ามาคลอเคลียจางเสี่ยวหลงไม่หยุด สมกับเป็นลูกเสือที่เลี้ยงด้วยน้ำทิพย์วิญญาณ โตไวมาก โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นดูฉลาดเฉลียวเป็นพิเศษ แถมยังหัวไว ฉลาดกว่าพวกหมาป่าอย่างต้าฮุยเสียอีก แต่หน้าตาดูซื่อบื้อไปหน่อย ไม่รู้ว่าโตขึ้นจะซื่อบื้อหรือฉลาดกันแน่ เล่นกับลูกเสือสักพัก จางเสี่ยวหลงก็ส่งพวกมันกลับไปที่มิติชั้นสอง