บทที่ 269 ข้อมูลรั่วไหล

จางเสี่ยวหลงผ่าแตงโมอีกครึ่งซีก แล้วส่งให้สองพี่น้องคนละเสี้ยว "การบ้านพวกนายยังทำไม่เสร็จกันใช่ไหม?" "ลูกพี่ลูกน้อง อีกเดี๋ยวเดียวก็เสร็จแล้วครับ!" ตอบเสร็จ ทั้งสองก็ก้มหน้าก้มตาจัดการแตงโมในมือต่อ กัดกินกันอย่างเอร็ดอร่อย~ น้ำแตงโมไหลย้อยลงมาตามมุมปากหยดใส่เสื้อ จางเสี่ยวหลงเดาว่าเจ้าสองตัวแสบนี้ คงไม่พ้นโดนดุอีกแน่ๆ "ลูกพี่ลูกน้องครับ ทำไมพี่ไม่กินล่ะ?" จ้าวอ้ายกั๋วถามขึ้นมา จ้าวอ้ายจวินก็เอียงคอถามตาม "นั่นสิครับ! ลูกพี่ลูกน้องไม่ชอบกินแตงโมเหรอ?" จางเสี่ยวหลงยิ้มส่ายหน้า "พี่ไม่หิว พวกนายกินเถอะ!" "ลูกพี่ลูกน้อง แตงโมอร่อยมากเลยนะ~ พี่ลองชิมหน่อยสิ!" "เดี๋ยวถ้าพี่หิวจะชิมนะ ตอนนี้พวกนายรีบกินเถอะ!" ช่วงนี้จางเสี่ยวหลงกินแตงโมจนเกือบจะเอียนอยู่แล้ว

หนึ่งชั่วโมงครึ่งต่อมา อาหารค่ำมื้อใหญ่เต็มโต๊ะก็พร้อมเสิร์ฟ จ้าวอ้ายกั๋วและจ้าวอ้ายจวินทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก มองดูเนื้อสัตว์บนโต๊ะสลับกับพุงกลมๆ ของตัวเอง เมื่อกี้นี้ จางเสี่ยวหลงพยายามห้ามแล้ว แต่ก็หยุดเจ้าสองคนนี้ไม่อยู่ จะโทษพวกเขาก็ไม่ได้ เพราะแตงโมมันอร่อยเกินห้ามใจจริงๆ "ทีนี้ล่ะนั่งเอ๋อกันเลย! เนื้อหมูป่า ปลา แล้วก็ผัดกุ้งแม่น้ำใส่กุยช่ายแสนอร่อย พวกแกกินไม่ลงกันแล้วสิ!" จางเป่าฉินค้อนลูกชายสองคนวงใหญ่ แล้วตักข้าวให้หลานชาย "เสี่ยวหลง รีบนั่งกินข้าวเร็ว!" "อาครับ อย่าดุน้องเลยครับ แตงโมนั่นมันอร่อยจริงๆ!" จางเสี่ยวหลงรับชามข้าวมา ช่วยพูดแก้ต่างให้ลูกพี่ลูกน้อง

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ทุกคนกินข้าวอิ่มหนำ จางเสี่ยวหลงหยิบแตงโมส่งให้อาหญิงชิ้นหนึ่ง และส่งให้อาเขยอีกชิ้น ทั้งสองลองกัดคำหนึ่ง ดวงตาก็ลุกวาวทันที "นี่... อร่อยจริงด้วย!" "มิน่าล่ะ เจ้าสองแสบถึงกินจนพุงกาง!"