บทที่ 268 ลูกพี่ลูกน้องครับ เมื่อไหร่เราจะได้กินแตงโมครับ

บุหรี่ที่จางเสี่ยวหลงหยิบออกมาไม่ใช่บุหรี่ธรรมดา แต่เป็นบุหรี่ จงหัวหรือเรียกสั้นๆ ว่า "ฮว๋าจื่อ" แบบมีก้นกรอง "น้าหม่าครับ นี่เป็นบุหรี่ล็อตใหม่ที่เพิ่งผลิตเมื่อปีที่แล้ว! น้าเอาไปลองสูบเล่นๆ ดูครับ!" "นี่มันฮว๋าจื่อนี่นา? ปกติน้าไม่ค่อยได้สูบหรอก หาตั๋วแลกซื้อยากเหลือเกิน!" หม่าเย่าเหวินไม่เกรงใจ ยื่นมือมารับซองบุหรี่ไป แต่ไม่นานเขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติ ซองบุหรี่ในมือ ดูจะยาวกว่าซองบุหรี่ทั่วไปประมาณสองเซนติเมตร "เอ๊ะ? น้าก็เคยสูบฮว๋าจื่อนะ! แต่ทำไมซองนี้... มันถึงไม่เหมือนที่เคยสูบเลยล่ะ?" จางเสี่ยวหลงยิ้มแต่ไม่พูด รอให้อีกฝ่ายถามค่อยเฉลย การให้ของขวัญ~ ต้องให้ของที่คนอื่นไม่มี หรือของแปลกตาที่หาดูยากถึงจะดีที่สุด เมื่อผู้รับเปลี่ยนจากความประหลาดใจเป็นความตื่นเต้น ของขวัญชิ้นนั้นถึงจะคุ้มค่า "เสี่ยวหลง! ฮว๋าจื่อซองนี้ต้องเป็นของดีแน่ๆ น้ารับไว้ไม่ไหวหรอก~" หม่าเย่าเหวินไม่กล้าแกะซอง พลิกดูซ้ายขวาอย่างพินิจพิเคราะห์ "น้าหม่าตาถึงจริงๆ ครับ นี่เป็นบุหรี่รุ่นพิเศษที่ผลิตเมื่อปีที่แล้ว มีก้นกรองด้วย ได้ยินว่ารสชาติดีใช้ได้เลยครับ!" จางเสี่ยวหลงไม่ได้โฆษณาเกินจริง แค่พูดถึงจุดเด่นและความหายากของมันแบบผ่านๆ "ฮว๋าจื่อรุ่นพิเศษ จะไม่ดีได้ยังไงล่ะ? หึหึหึ..."

หม่าเย่าเหวินรีบเก็บซองบุหรี่ใส่ลิ้นชักทันที แถมยังเอาแฟ้มเอกสารมาวางทับไว้ สุดท้ายยังไม่วางใจ ล็อกลิ้นชักแล้วเก็บกุญแจใส่กระเป๋าเสื้อ ตบกระเป๋าเบาๆ เช็กความเรียบร้อย ถึงจะโล่งใจ จางเสี่ยวหลงมองการกระทำของเขาแล้วก็ได้เปิดหูเปิดตา บุหรี่ฮว๋าจื่อก้นกรองซองเดียว ถึงกับทำให้รองผู้อำนวยการโรงงานต้องเก็บรักษาอย่างดีขนาดนี้ ดูท่าน้าหม่าคงผ่านชีวิตที่ยากลำบากมาเยอะ รู้ซึ้งถึงคุณค่าของความสุขที่ได้มาไม่ง่าย เลยใช้ชีวิตอย่างสมถะ ทั้งสองคุยกันต่ออีกพักหนึ่ง หม่าเย่าเหวินงานยุ่ง มีคนเข้ามาขอคำปรึกษาเรื่องงานไม่ขาดสาย จางเสี่ยวหลงจึงขอตัวกลับ แม้หม่าเย่าเหวินจะชวนกินข้าวเย็น แต่เขาก็ปฏิเสธไป

เมื่อมาถึงแผนกจัดซื้อ จางเป่าฉินผู้เป็นอาหญิงก็เดินลงมาพอดี สองอาหลานจึงเดินกลับบ้านด้วยกัน "อาเขยไปรับลูกเหรอครับ?" "ใช่จ้ะ! ช่วงนี้เขาเป็นคนรับส่งลูกตลอด ก็เขามีเวลาเยอะ แถมอิสระกว่าด้วย!" "อาครับ เราเดินผิดทางหรือเปล่า?" "ไม่ผิดหรอก อาจะแวะไปดูตลาดมืดหน่อย เผื่อมีเนื้อมีผักขายบ้าง! มา~ รีบเอาผ้าพันคอนี้พันไว้เร็ว! เดี๋ยวคนเห็น..." จางเป่าฉินทำท่าลับๆ ล่อๆ หันซ้ายแลขวา กลัวคนจะเห็นเข้า จางเสี่ยวหลงถึงกับหน้ามึน~ อาหญิงคงไปตลาดมืดบ่อย แต่ก็ยังเป็นพวกใจเสาะขี้กลัวอยู่ดี พอเห็นอาหญิงจะเอาผ้าพันคอมาพันให้ จางเสี่ยวหลงรีบห้าม "อาครับ กลับไปหุงข้าวรอเถอะครับ เรื่องกับข้าวไม่ต้องห่วง" "หา? นานๆ หลานจะมาที ถึงตลาดมืดอาจจะไม่มีเนื้อขาย แต่ก็น่าจะมีไข่ไก่บ้างแหละ~" "อาครับ ก่อนมาโรงงาน ผมเอาของที่เตรียมมาไปฝากไว้ที่บ้านแล้ว เดี๋ยวผมขี่รถกลับไปเอา ไม่เกินยี่สิบนาทีก็ถึงบ้านอาแล้วครับ!" "งั้นหลานขี่รถระวังๆ นะ~" "ครับอา!"