บทที่ 267 ผมทำไมไม่มีหลานชายแบบนี้บ้างนะ

จางเสี่ยวหลงรู้ดีว่าความกลัวของอาหญิงนั้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เขารีบตบมืออาหญิงเบาๆ ปลอบโยนเสียงค่อย "อาครับ ดูสิผมตัวใหญ่ขนาดนี้ อย่าว่าแต่หมูป่าตัวเดียวเลยครับ ต่อให้มาสองตัว ผมก็จัดการได้สบาย" "พูดเป็นเล่น! อาก็ใช่ว่าจะไม่รู้ หมูป่าชอบอยู่กันเป็นฝูง ถ้าเกิดว่า..." ขอบตาของจางเป่าฉินแดงก่ำ ขืนพูดต่อคงได้ร้องไห้โฮเพราะความเป็นห่วงหลานแน่ จางเสี่ยวหลงรีบกระซิบเตือนข้างหูอาหญิง "อาครับ คนมองกันเยอะแยะเลยนะ อย่าร้องไห้นะครับ เดี๋ยวตาบวมไม่สวยนะ" "หลานต้องสัญญากับอานะ ห้ามเข้าไปในป่าลึกเด็ดขาด ข้างในนั้นมีสัตว์ดุร้ายเยอะแยะ ตระกูลจางเราเหลือหลานเป็นทายาทคนเดียวนะ!" จางเป่าฉินไม่ยอมหลงกลเปลี่ยนเรื่อง ความปลอดภัยของหลานชายสำคัญกว่าความสวยงามเป็นไหนๆ "จำได้หรือยัง? อาไม่เป็นรองหัวหน้าแผนกจัดซื้อสองก็ได้ ขอแค่หลานปลอดภัยก็พอ!" "จำได้ครับอา!" จางเสี่ยวหลงสูดหายใจลึก เงยหน้ามองท้องฟ้าไกลๆ ท้องฟ้าสีครามสดใส ไร้เมฆหมอก เหมือนกับจิตใจของจางเสี่ยวหลงในตอนนี้ ไม่มีอารมณ์อื่นใดเจือปน มีแต่ความสุขล้วนๆ

ผู้อำนวยการหม่ายืนอยู่ข้างๆ ทั้งสองคน ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังบทสนทนาของอาหลานคู่นี้ แต่คนมุงกันแน่นขนัด เขาเลยขยับไปไหนไม่ได้ หม่าเย่าเหวินได้ยินบทสนทนานั้นแล้วก็ซาบซึ้งใจ เขาดีใจแทนจางเสี่ยวหลงที่มีอาหญิงรักและเป็นห่วงขนาดนี้ และภูมิใจแทนจางเป่าฉินที่มีหลานชายเก่งกาจขนาดนี้ เฮ้อ~ แล้วฉันจะไปภูมิใจอะไรกับเขาเนี่ย? ทำไมฉันถึงไม่มีหลานชายดีๆ แบบนี้บ้างนะ? เอ่อ... ความจริงแล้ว หม่าเย่าเหวินก็แอบอิจฉานิดๆ นั่นแหละ

"แม่เจ้าโว้ย~ ตัวใหญ่ตั้งสี่ร้อยแปดสิบเก้าชั่ง!" พนักงานชายร่างกำยำสี่คน ช่วยกันหามหมูป่าตัวมหึมา พนักงานที่ดูตาชั่งอุทานด้วยความตะลึง พนักงานคนอื่นๆ ที่มุงดู ต่างจ้องไปที่หมูป่าเป็นตาเดียว ยกเว้นพนักงานสาวโสดบางคนที่สายตาจับจ้องไปที่อื่น ถามว่าทำไมสาวๆ พวกนั้นไม่ดูหมูป่า? ก็พวกหล่อนมัวแต่แอบมองจางเสี่ยวหลงอยู่น่ะสิ! "โอ้โฮ~ เกือบห้าร้อยชั่ง มิน่าล่ะคนสองคนถึงหามไม่ไหว! น้องเสี่ยวหลง คุณทำให้ผมทึ่งจริงๆ!" หม่าเย่าเหวินหัวเราะร่า เอ่ยปากชมจากใจจริง "ผู้อำนวยการหม่าชมเกินไปแล้วครับ เดือนหน้าผมจะส่งมาให้อีกตัว รับรองว่าแผนกจัดซื้อสองทำยอดได้ตามเป้าแน่นอน" จางเสี่ยวหลงรับปากอย่างเหมาะเจาะ เลือกจังหวะได้ดีเยี่ยม ตอนนี้คนเยอะ แถมกำลังรับหมูป่าตัวเบ้อเริ่ม ทุกคนกำลังดีใจ พอได้ยินว่าเดือนหน้าจะมีหมูป่ามาอีกตัว ยิ่งดีใจคูณสองเข้าไปอีก โดยเฉพาะหม่าเย่าเหวินที่ต้องควบตำแหน่งดูแลฝ่ายพลาธิการ ย่อมชอบฟังคำพูดแบบนี้เป็นที่สุด "โธ่~ น้องเสี่ยวหลง คุณช่วยผมได้มากจริงๆ ช่วงนี้มีงานเลี้ยงรับรองเยอะ ผมปวดหัวจนหัวจะระเบิดอยู่แล้ว" "กลับไปวันนี้คงนอนหลับสบายสักที! ต้องขอบคุณคุณจริงๆ!" "ผู้อำนวยการหม่า..." "เสี่ยวหลง ปีนี้ผมห้าสิบกว่าแล้ว ถ้าไม่รังเกียจ เรียกผมว่าน้าหม่าก็ได้! เรียกผู้อำนวยการหม่าฟังดูห่างเหินไปหน่อย" "น้าหม่าครับ ในเมื่อน้าดูแลฝ่ายพลาธิการ ผมก็ต้องช่วยเต็มที่ครับ! ถ้าโรงงานมีงานเลี้ยงสำคัญ แล้วหาเนื้อไม่ได้ โทรไปหาผมที่กองพลผลิตได้เลยครับ ผมจะพยายามเข้าป่าหาของป่ามาส่งให้" "พูดจริงเหรอ?" หม่าเย่าเหวินแทบไม่อยากเชื่อหู รีบถามย้ำ จางเสี่ยวหลงยิ้มพยักหน้า "น้าหม่าวางใจเถอะครับ ผมจางเสี่ยวหลงพูดคำไหนคำนั้น ไม่ชอบคุยโม้"