บทที่ 266 ไม่ได้ก้าวหน้า ซ้ำร้ายยังถอยหลังลงคลอง

ตัวตลกอะไรเนี่ย? หม่าเย่าเหวินกำลังรำพึงในใจว่า ทำไมคนหนุ่มสาวในโรงงานถึงไม่มีใครเทียบจางเสี่ยวหลงได้สักครึ่ง ไม่สิ... แค่หนึ่งในสิบก็ยังไม่ได้ จู่ๆ ก็ดันมีตัวทำลายบรรยากาศโผล่มาให้เห็นตำตา รอยยิ้มบนใบหน้าของหม่าเย่าเหวินแข็งค้างไปทันที เขาหันไปกล่าวขอโทษจางเสี่ยวหลง "สหายเสี่ยวหลง เป็นความผิดของผมเองที่เข้มงวดกวดขันลูกน้องไม่ดีพอ ต้องให้คุณมาเห็นเรื่องน่าขบขันเสียแล้ว!"

จางเสี่ยวหลงพูดยาก เลยเลือกที่จะเงียบไว้ อีกอย่าง เขาก็อยากจะดูเหมือนกันว่าผู้อำนวยการหม่าจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร หม่าเย่าเหวินหันหลังเดินไปหยุดตรงหน้าโจวเฉิน ใบหน้าเย็นชาเยือกเย็น ยกมือขึ้นตบหน้าโจวเฉินฉาดใหญ่ เสียง เพลี้ยะ ดังสนั่นหวั่นไหว ยิ่งอยู่ในโถงทางเดินเสียงยิ่งก้องกังวาน ริมฝีปากของโจวเฉินแตกยับเยินอยู่แล้ว ใบหน้าเปรอะเปื้อนคราบเลือด พอโดนตบซ้ำเข้าไปอีกฉาด เขาที่เพิ่งจะพยุงตัวลุกขึ้นยืน ยังมีอาการมึนงงอยู่บ้าง จึงเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง

ที่น่าขบขันคือ ในมือทั้งสองข้างของโจวเฉิน ยังอุตส่าห์กำคอตตอนบุหรี่ที่ถูกทับจนแบนแต๊ดแต๋เอาไว้แน่น จางเสี่ยวหลงส่ายหน้า หมอนี่ช่างไร้วุฒิภาวะสิ้นดี สภาพแบบนี้ยังริอ่านอยากจะก้าวหน้า? เว้นเสียแต่ว่าผู้อำนวยการหม่าจะโดนประตูหนีบหัว แล้วต้องหนีบแบบแรงสุดๆ ด้วยนะ ถึงจะยอมอนุมัติ!