บทที่ 500 คืนนี้จะเอาธัญพืชหยาบมาส่งให้กองพลผลิตของคุณ

"เป็นร่องรอยของโจรเหี้ยมสองคนนั้นจริงๆ เหรอ?" หวังกั๋วเฉียงไม่ยอมตัดใจ มือข้างหนึ่งกุมหน้าอก ใบหน้าซีดเผือดเอ่ยถาม

"ท่านอธิบดีครับ จากประสบการณ์ทำคดีหลายปีของผม ผมมั่นใจเต็มร้อยว่านี่คือฝีมือของโจรเหี้ยมสองคนจากชานเมืองปักกิ่งครับ"

เมื่อไม่ได้รับคำปฏิเสธ หวังกั๋วเฉียงรู้สึกเหมือนสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ ตามมาด้วยอาการบ้านหมุนติ้ว ร่างกายไม่อาจทรงตัวได้อีกต่อไป รู้สึกหวานปร่าที่ลำคอ "อ๊อก" แล้วกระอักเลือดกองโตออกมา