บทที่ 501 ท่านผู้บังคับบัญชาคนเก่า

จางฮว๋าวิ่งรวดเดียวมาถึงในหมู่บ้าน จนพบจางเป่าจู้ เขายื่นสมุดจดบันทึกในมือให้หัวหน้ากองพลผลิตด้วยอาการหอบแฮก จางเป่าจู้มีผ้าขนหนูพาดอยู่ที่คอ เหงื่อท่วมหัวกำลังช่วยชาวบ้านขนอิฐ "มีเรื่องสำคัญอะไร? หรือว่าทางคอมมูนโทรศัพท์มา?" เขาใช้ผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก รับสมุดมาเปิดดู "นี่มันสถานการณ์ไหนกัน? คอมมูนจะส่งเสบียงให้เราเหรอ?" จากประสบการณ์ที่ผ่านมาของจางเป่าจู้ จะมีการจดบันทึกก็ต่อเมื่อคอมมูนโทรมาเรื่องด่วน แล้วเขาไม่อยู่ที่ทำการกองพลผลิตพอดี คนรับสายถึงจะจดบันทึกไว้ แล้วค่อยมารายงานเขา ดังนั้น เขาจึงไม่ได้นึกถึงคุณท่านว่านเลยแม้แต่น้อย

"หัวหน้าครับ ไม่ใช่โทรศัพท์จากคอมมูนครับ แต่เป็นคุณท่านว่านฝากข้อความมาถึงหัวหน้าครับ!" จางฮว๋าเห็นหัวหน้าเข้าใจผิด จึงรีบอธิบาย "คุณท่านว่าน? เป็นคุณท่านว่านจริงๆ ด้วย! ฮ่า... แค่กๆ!" จางเป่าจู้เกือบจะหัวเราะลั่น แต่ตระหนักได้ถึงความสำคัญของเรื่องนี้ จึงเบรกตัวเองได้ทันท่วงที สายตาของชาวบ้านที่กำลังทำงานอยู่รอบๆ ต่างเป็นประกายขึ้นมาทันที

"เรื่องนี้พวกเอ็งรู้ไว้ก็พอ ปิดปากให้สนิท อย่าให้คนบางกลุ่มรู้เด็ดขาด!" "หัวหน้าครับ พวกเรารู้แล้ว! ได้ข่าวว่าสามบ้านนั้นช่วงนี้เสียเงินไปเยอะ วิ่งวุ่นหาซื้อเสบียงในตลาดมืด!" "ใช่ๆ จางเป่าหมิงไอ้คนไม่ได้เรื่อง โดนเมียด่าเช้าเย็น ได้ข่าวว่าเงินบ้านนั้นหมดเกลี้ยงแล้ว!" "บ้านจ้าวต้าจ้วงผัวเมียก็ตีกันบ้านแตก! ก็เพราะไม่มีเงินซื้อข้าวนั่นแหละ! ยังมีหน้าจะมาขอแบ่งเสบียงที่โรงอาหารเราอีกนะ!" "ฝันไปเถอะ ตอนพวกมันล่าสัตว์ขายได้เงิน ทำไมไม่นึกถึงพวกเราบ้าง? ตอนนี้จะมาหวังพึ่งเสบียงเรา? นั่นเป็นของที่เสี่ยวหลงเสี่ยงตายเข้าป่าล่าหมูป่าแลกมา ทำไมต้องให้พวกมันกิน?"