บทที่ 505 ในเมื่อหัวหน้ากองพลผลิตเอ่ยปาก ผมก็ต้องไว้หน้าหน่อย

จางเสี่ยวหลงทำตามกิจวัตรเดิม เมื่อถึงจุดนัดพบ ก็ปล่อยหมาป่าออกมาให้ซุ่มซ่อนอยู่ในความมืดห่างออกไป รอบบริเวณไร้ผู้คน จางเสี่ยวหลงรออยู่ห้านาที เวลาล่วงเลยเกือบจะถึงสองทุ่มห้าสิบแปดนาที เสียงล้อรถเข็นล้อเดียวอันเป็นเอกลักษณ์ดังแว่วมาจากทิศเหนือ ทางด้านกองพลผลิตจางจวง คราวนี้ไม่ใช่แค่คันเดียว แต่มีถึงสี่คัน จางเสี่ยวหลงฟังเสียงก็รู้ทันที ซึ่งตรงกับข้อมูลทางจิตที่ 'เย่ซา' ส่งมาเป๊ะ

เมื่อครู่อาเป่าหลินคำนวณไว้แล้ว ตามราคาตลาดมืด หมูป่าจะแลกธัญพืชหยาบได้ 23,685 จิน จางเสี่ยวหลงไม่อยากยุ่งยากคำนวณเศษย่อย เลยปัดให้เป็น 30,000 จินไปเลยแล้วกัน! ด้วยจำนวนนี้ เสบียงของกองพลผลิตจะอยู่ได้ถึงสองเดือน หักลบกับเสบียงเดิมที่เหลือของเดือนกรกฎาคม ก็น่าจะกินไปได้จนถึงสิ้นเดือนกันยายนกว่าจะหมด

เพียงแค่จิตสั่งการ มันฝรั่งหนึ่งหมื่นจิน ข้าวโพดหนึ่งหมื่นจิน และมันเทศหนึ่งหมื่นจิน ก็ปรากฏขึ้นบนพื้นที่ว่างด้านหลัง ธัญพืชหยาบเหล่านี้ล้วนเป็นเนื้อๆ เน้นๆ ไม่ว่าจะเป็นมันฝรั่งหรือมันเทศ ก็มีปริมาณแป้งสูง กินอิ่มท้องแน่นอน ส่วนข้าวโพดที่แก่จัด ก็เอาไปโม่เป็นแป้งข้าวโพดทำโจ๊ก หรือจะทำแผ่นแป้งข้าวโพดจี่ ก็ถือเป็นอาหารหลักชั้นยอด ในปีที่แห้งแล้งขาดแคลนแบบนี้ ยังจะมีอะไรให้เลือกมากล่ะ?