บทที่ 506 เทือกเขาสือว่านต้าซานคือสนามล่าของฉัน ไม่ใช่ถังขยะ

ประมาณสามทุ่มห้าสิบนาที จางเสี่ยวหลงก็กลับถึงบ้าน ก่อนกลับบ้าน เขาแวะไปดูสถานการณ์ที่ลานขนถ่ายเสบียง ทำทีเป็นสอบถามความเป็นไป แล้วเกือบจะกลับออกมาไม่ได้ เพราะถูกชาวบ้านล้อมหน้าล้อมหลัง พร่ำพรรณนาขอบคุณด้วยความตื้นตันใจสารพัด จางเสี่ยวหลงต้องอ้างว่าจะกลับไปโทรศัพท์ที่ที่ทำการกองพลผลิต ถึงได้ปลีกตัวออกมาได้

ใกล้สิ้นเดือนอีกแล้ว ภารกิจจัดซื้อของพวกสยงเหล่ยคงต้องช่วยเร่งให้หน่อย จางเสี่ยวหลงโทรศัพท์ไปที่โรงงานรีดเหล็ก ฝากข้อความให้สยงเหล่ยมาที่กองพลผลิตจางจวงในวันพรุ่งนี้

"แม่ครับ ทำไมยังไม่นอนอีกครับ! ดึกป่านนี้แล้ว ยังจะถักเสื้อไหมพรมอยู่อีก? เดี๋ยวเสียสายตาหมด!" "ทั้งลูกทั้งพ่อยังไม่กลับ แม่จะข่มตานอนหลับได้ยังไง? อีกอย่าง แม่รู้สึกว่าสายตาแม่ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย! กลางคืนมองเห็นชัดกว่าเดิมตั้งเยอะ" หลินซิ่วเจินก้มหน้าก้มตาถักเสื้อไหมพรมต่อ นิ้วมือที่หยาบกร้านขยับพลิ้วไหวอย่างคล่องแคล่ว จนแทบมองตามไม่ทัน คุยไปแค่ประโยคเดียวก็ถักเสร็จไปหนึ่งแถว เธอพลิกไม้ถักอย่างชำนาญ แล้วเริ่มถักแถวต่อไปทันที