บทที่ 514 ปู่ห้าครับ กระต่ายป่าตัวนี้ผมให้ปู่ครับ

จางเสี่ยวหลงไม่พูดพร่ำทำเพลง ยื่นมือไปรับโถไม้จันทน์แดงใบเล็กมาพิจารณาอย่างละเอียด ไม่มีรอยขีดข่วนหรือรอยกระแทกใดๆ พูดตามตรง เมื่อกี้เห็นเจ้าของแผงยัดของล้ำค่าแบบนี้ใส่ถุงผ้าดื้อๆ โดยไม่ห่อผ้ากันกระแทกเลย แถมยังหิ้วปีนเขาขึ้นมาแบบนั้น เขาเองก็ใจหายใจคว่ำ กลัวว่าโถจะเสียดสีกันจนเป็นรอยตำหนิ โชคดีที่โถยังสภาพสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน ไม่งั้นคงขาดทุนย่อยยับ

จางเสี่ยวหลงค่อยๆ วางโถลงในกระสอบอย่างระมัดระวัง เขาจงใจวางให้ห่างกันพอสมควร เพื่อป้องกันไม่ให้โถกระแทกกันเอง เจ้าของแผงเปิดปากถุงผ้าที่เตรียมมา จางเสี่ยวหลงช่วยเทแป้งหมี่ลงไป "ขอบคุณมากครับสหาย!" ชายเจ้าของแผงโค้งคำนับขอบคุณจางเสี่ยวหลงอย่างซาบซึ้ง "ไม่ต้องครับๆ เราต่างคนต่างได้สิ่งที่ต้องการ ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ!"

จางเสี่ยวหลงเอื้อมมือไปปลดเนื้อหมูป่าที่แขวนไว้บนกิ่งไม้เล็กๆ ในพงหญ้าข้างๆ "ธุรกิจก็ส่วนธุรกิจ น้ำใจก็ส่วนน้ำใจ ผมเห็นว่าคุณเป็นลูกกตัญญู เนื้อหมูป่าห้าจินนี้ผมให้คุณ!" "หา? นี่มัน..."