บทที่ 533 คอแข็งขึ้นเยอะ

จางเสี่ยวหลงหงายก้นแก้วให้ดู "พี่ฉางเจิง ผมดื่มหมดแล้วนะ!" ใบหน้าเขาไม่แดง ลมหายใจไม่สะดุด ไม่มีอาการสำลักหรือปฏิกิริยาของคนเพิ่งหัดดื่มเหล้าเลยแม้แต่น้อย ทำเอาหลี่ฉางเจิงร้องชมเชยไม่ขาดปาก ก่อนจะแหงนคอกระดกเหล้าในแก้วของตัวเองจนหมดเกลี้ยง "อ่า... สะใจจริงๆ!"

"พี่ฉางเจิงครับ กินกับข้าวเยอะๆ หน่อย! กากหมูผัดผักจานนี้ อร่อยนะ พี่ลองชิมดู!" "กากหมูนี่ของดีเลยนะ! เสี่ยวหลง ยุคนี้กากหมูหาทานยาก" หลี่ฉางเจิงพูดจบ ก็คีบผักพร้อมกากหมูเข้าปากเคี้ยว ทันใดนั้น เขาก็ต้องตะลึงกับความอร่อยของกากหมู รสชาติกลมกล่อม หอมมัน ยิ่งกว่าเนื้อหมูติดมันเสียอีก หลี่ฉางเจิงลืมความเจ็บปวดจากการอกหักไปชั่วขณะ ตั้งหน้าตั้งตากินอย่างเอร็ดอร่อย

ฝ่ายจางเสี่ยวหลงกลับกำลังทึ่งกับเหล้าขาวในมือ เหล้าเป่ยต้าชางขวดนี้ กลิ่นซีอิ๊วหอมฟุ้ง รสสัมผัสบริสุทธิ์ นุ่มนวล กลมกล่อม หวานละมุนและหอมติดปลายลิ้น ดื่มเข้าไปหนึ่งแก้ว นึกว่าจะเริ่มมึนๆ บ้าง แต่กลับไม่เป็นอย่างที่คิด กลับรู้สึกผ่อนคลายสบายตัวอย่างบอกไม่ถูก ไม่จริงน่า! เห็นว่าหลี่ฉางเจิงไม่ได้กินข้าวมาหลายวัน เขาเลยเลือกใช้แก้วใบเล็ก ถึงแก้วหนึ่งจะไม่ถึงหนึ่งตำลึง แต่ก็น่าจะสักเจ็ดแปดเฉียนชาติก่อนเขาดื่มไปแก้วขนาดนี้ ถึงจะไม่เมา แต่ก็ต้องรู้สึกถึงฤทธิ์แอลกอฮอล์บ้างแล้ว! อย่างเช่น ตัวร้อนขึ้น พูดเก่งขึ้น หรือหน้าแดงเพราะเลือดสูบฉีด แต่อาการพวกนี้——ทำไมตอนนี้เขาไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด?