บทที่ 538 มะเดื่อฝรั่งและทับทิม

พ่อค้าแม่ค้าขาจรนานๆ มาที ก็ไม่ต้องเสียค่าที่เช่นกัน มีเพียงพ่อค้าแม่ค้าขาประจำที่ขายของหรือขายตั๋วแลกของในตลาดมืด หรือคนที่เอาของมาขายในปริมาณมากๆ เท่านั้น ที่จะต้องจ่ายค่าธรรมเนียมจำนวนหนึ่ง คนที่ตั้งแผงอยู่รอบๆ โดนพวกนักเลงรังแกจนชินชา พอเห็นพวกมันโดนจัดการ ก็รู้สึกสะใจ พากันปรบมือโห่ร้อง แม้แต่คนที่ยืนดูความครึกครื้นอยู่ไกลๆ ก็ยังปรบมือสนับสนุน

"พ่อหนุ่ม เอาเห็ดพวกนี้ไปสิ ลุงให้!" ชายชราที่เพิ่งโดนตบไปสองฉาด หิ้วตะกร้าเดินเข้ามาพูดด้วยความซาบซึ้งใจ "คุณลุงครับ ขอบคุณในน้ำใจครับ แต่เห็ดพวกนี้ลุงเก็บไว้แลกเงินหรือแลกของอย่างอื่นเถอะครับ!" จางเสี่ยวหลงจะไปรับของจากชายชราได้ยังไง ถึงจะช่วยไล่นักเลงให้ แต่ก็รับของไม่ได้ เขาตามเก็บท่อนเหล็กขนาดต่างๆ ที่พวกนักเลงทิ้งไว้ ของพวกนี้จับถนัดมือดี ทิ้งไปก็น่าเสียดาย สู้เก็บไว้เองดีกว่า เผื่อวันไหนได้ใช้

เมื่อจางเสี่ยวหลงเปิดปากกระสอบ คนรอบข้างต่างส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึง "แม่เจ้า! สัตว์ป่าเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?" "กระต่ายป่าตัวเบ้อเริ่ม..." "นั่นเก้งใช่ไหม?"