บทที่ 537 สร้างกฎระเบียบในตลาดมืดฝั่งตะวันตก

"เอ่อ... ค่าแผงต้องจ่ายเท่าไหร่ครับ?" เจ้าของแผงที่ปากซอยถามด้วยน้ำเสียงกล้าๆ กลัวๆ "ใครก็ตามที่มาตั้งแผง ต้องจ่ายค่าแผงคนละห้าเหมา!" "เยอะขนาดนั้นเลยเหรอครับ? พี่ชาย ผมแค่เอาเห็ดป่าที่เก็บมาได้มาขาย ขายหมดยังได้เงินไม่กี่ตังค์เอง! พวกพี่ช่วย..."

"ไอ้แก่ พูดมากจริง! บอกให้จ่ายก็จ่ายสิวะ ถ้าไม่จ่ายก็ไสหัวไปจากตลาดมืดตะวันตกของพวกข้า!" หนึ่งในกลุ่มวัยรุ่นด่าทออย่างหยาบคาย ดูเหมือนยังระบายอารมณ์ไม่หนำใจ จึงเตะตะกร้าของชายชราจนกระเด็น เห็ดอวี้หวงในตะกร้าร่วงกระจัดกระจายเต็มพื้น ชายชราตกใจลนลาน "เห็ดของฉัน... เห็ดของฉัน... โอ๊ย..." "ไอ้แก่เวรเอ๊ย ร้องโวยวายหาอะไร? ไม่จ่ายเงินยังจะหน้าด้านมาขายของในตลาดมืดตะวันตกอีกเหรอ? คนอย่างแกมันต้องโดนสั่งสอน!"

วัยรุ่นอีกคนเงื้อมือขึ้นสูง ออกแรงเหวี่ยงฝ่ามือหมายจะตบหน้าชายชราฉาดใหญ่ คนหนุ่มแน่นแรงดี วาดวงแขนกว้างขนาดนี้ ถ้าตบลงมา ฟันที่เหลืออยู่ไม่กี่ซี่ของชายชราคงร่วงหมดปากแน่ ชายชราสีหน้าตื่นตระหนก พยายามจะหลบ แต่ด้วยสังขารที่ร่วงโรย มีหรือจะทันความไวของคนหนุ่มตรงหน้า โศกนาฏกรรมกำลังจะเกิดขึ้นในชั่วพริบตา วัยรุ่นคนนั้นเห็นสีหน้าหวาดกลัวของชายชรา ก็ยิ่งได้ใจ "ไอ้แก่ กระดูกสันหลังยาวนักนะมึง!"