บทที่ 536 ฝ้ายห้าจินสองตำลึง ได้เมล็ดตั้งสามจินครึ่ง

จางเสี่ยวหลงเดินไปที่ข้างแปลงสมุนไพรวิญญาณระดับสอง เห็นกล้าไม้น้อยสองต้นสูงประมาณเอวแล้ว "ต้นลูกท้อน้ำผึ้งสองต้นนี้คงรู้ตัวว่าเป็นลูกโทน เลยแข่งกันโตเอาโล่เชียวนะ!" "ฉันจะไม่ยุ่งกับพวกแกหรอก คอยดูว่าเมื่อไหร่จะแผ่กิ่งก้านสาขา!" "แปลงสมุนไพรวิญญาณระดับสองของฉันสารอาหารอุดมสมบูรณ์ แถมยังมีน้ำจากบึงวิญญาณรดอีก ลูกท้อน้ำผึ้งที่ได้ต้องอร่อยกว่าต้นกำเนิดแน่นอน!" "ลูกท้อน้ำผึ้งที่เหลืออีกสิบลูก เก็บไว้ก่อนดีกว่า! เอาไว้เปรียบเทียบรสชาติกัน!"

จางเสี่ยวหลงมองแปลงสมุนไพรพลางลูบคาง สีหน้าเริ่มหนักใจ "ผลไม้ในมิติปลูกเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ต้นไม้ก็โตวันโตคืน ที่ดินสองไร่ เริ่มจะไม่พอใช้ซะแล้ว!" "ว่าแต่แปลงสมุนไพรวิญญาณระดับสองจะอัปเกรดอีกทีเมื่อไหร่กันนะ?" "วันนี้วันที่ 31 กรกฎาคม อีกเดือนนิดๆ โสมคนป่าก็จะอายุครบสองร้อยปี ถึงตอนนั้นแปลงสมุนไพรจะอัปเกรดอีกไหมนะ?" จางเสี่ยวหลงอดคาดหวังไม่ได้ ที่ดินสองไร่มันน้อยไปจริงๆ เริ่มรู้สึกอึดอัดคับแคบขึ้นมาแล้ว

"สิบเอ็ดโมงกว่าแล้ว พี่เก้ากินข้าวที่โรงเรียน พี่เชี่ยนคงกินที่โรงอาหารกรมตำรวจ งั้นฉันไปเดินเล่นตลาดมืดฝั่งตะวันตกดีกว่า!" คิดได้ดังนั้น เขาก็ล็อกประตู เดินลงจากตึกมุ่งหน้าสู่ตลาดมืดฝั่งตะวันตก พอใกล้ถึงตลาดมืด จางเสี่ยวหลงหาที่ลับตาคน แวบเข้ามิติเปลี่ยนชุด แปลงโฉมเป็นพี่หน้าบาก "รอบนี้ไม่ขายเสบียง เอาของป่าไปขายบ้างดีกว่า!"