บทที่ 54 สามพี่น้องโจรป่า

คนกลุ่มนั้นจัดแถวกันอย่างรวดเร็วแม้จะดูวุ่นวายไปบ้าง ชายร่างเตี้ยยังงงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ยึดคติมีเรื่องดีห้ามพลาด เลยไปต่อท้ายแถวกับเขาด้วย

"เฮ้ พี่ชาย ที่ไหนเขาต้องต่อแถวซื้อปลากัน?"

"เห็นก็รู้ว่าไม่เคยกินปลาที่เขาจับล่ะสิ!"

"เอ่อ~ ก็แค่ปลาตะเพียน จะมีรสชาติวิเศษวิโสอะไรได้?"

"เหอะๆ~ ไม่รู้อะไรซะแล้ว!" คนข้างหน้าเลิกสนใจชายร่างเตี้ย

"ฉันเอาปลาตะเพียนหกตัว! นี่เงินหกหยวน"

"ขนาดตัวพอๆ กัน เลือกหยิบเอาเลย!"

"ฉันเอาแปดตัว นี่เงิน~"

"ฉันก็เอาแปดตัว..."

"เชี่ย พวกข้างหน้าซื้อให้น้อยๆ หน่อย เหลือให้พวกเราบ้างสิโว้ย?"

"พวกเรารอมาตั้งยี่สิบวัน จะให้มารอเก้อไม่ได้นะ"

คนสามคนกวาดซื้อไปรวดเดียวถึงยี่สิบสองตัว เหลือปลาอยู่แค่สิบกว่าตัว คนข้างหลังเริ่มร้อนรน ส่งเสียงโวยวายกันยกใหญ่

แม่เจ้าโว้ย ปลาของฉันขายดีขนาดนี้เลยเหรอ? ประมาทไปหน่อยแฮะ! จางเสี่ยวหลงนับดู ยังเหลือคนรออีกห้าคน มือข้างหนึ่งจับปากกระสอบ อีกข้างทำเป็นนับปลา แต่แอบปล่อยปลาจากในมิติเพิ่มลงไป

"ทุกคนไม่ต้องตกใจ เมื่อกี้ผมนับผิด มีพอขายทุกคนครับ คนต่อไป——"

"ฉันเอาปลาหกตัว เงินอยู่นี่!" จางเสี่ยวหลงเก็บเงินเข้ากระเป๋า แล้วหยิบปลาหกตัวส่งให้ด้วยตัวเอง คนต่อมาอีกสามคน ต่างก็ซื้อกันคนละแปดตัว

"เอ่อ ซื้อไปเยอะขนาดนี้ จะกินหมดเหรอครับ?" จางเสี่ยวหลงรับเงินมาแล้วอดสงสัยไม่ได้

"โธ่ ปลาแพงขนาดนี้ เราตัดใจกินเองไม่ลงหรอก เอาไปเป็นของขวัญต่างหาก!"

"อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง!" จางเสี่ยวหลงพยักหน้าอย่างเข้าใจ

"ยังมีปลาเหลือไหม?" ชายร่างเตี้ยชะเง้อมองเข้าไปในกระสอบ

"เหลือไม่เยอะแล้ว เดี๋ยวผมดูให้นะ—— เหลือสี่ตัว! จะเอาไหม?"

"เอาหมดเลยสี่ตัว ฉันก็จะเอาไปชิมรสชาติเหมือนกัน" ชายร่างเตี้ยจ่ายเงินสี่หยวน แล้วหิ้วปลาสี่ตัวเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี

ลืมไปเลยว่าเงินสามหยวนห้าสิบที่เพิ่งได้มายังไม่ทันอุ่นกระเป๋า ก็คืนให้จางเสี่ยวหลงไปหมด แถมยังต้องควักเนื้อเพิ่มอีกห้าเหมา

เที่ยวนี้คุ้มค่ามาก ได้เงินมาห้าสิบหกหยวนมาอย่างง่ายดาย จางเสี่ยวหลงเก็บกระสอบงูเหลือม หิ้วแม่ไก่แก่สองตัวเดินวนดูในตลาดอีกรอบ ไม่เห็นของที่อยากได้ จึงหันหลังเดินออกจากตลาดมืด

ในมิติเจดีย์ชั้นสอง แม่ไก่แก่สองตัวในคอกกำลังเดินน่องจิกกินเก๋ากี้สดและดื่มน้ำทิพย์อย่างสบายใจ "ขุนให้อ้วนก่อนแล้วค่อยว่ากัน ส่วนจะออกไข่ได้ไหม? ปัญหานี้——"

"ถ้าออกไข่ได้ก็ดี จะได้มีไข่กินทุกวัน! ถ้าไม่ได้ ก็ตุ๋นซุปแม่ไก่ซะ!" จางเสี่ยวหลงคิดอย่างปลงตก สามหยวนห้าสิบได้แม่ไก่สองตัวมาต้มซุป ยังไงก็คุ้มกว่ากินเนื้อหมู

ภูเขาด้านหลัง ลึกเข้าไปทางทิศเหนือ บนภูเขาลูกที่แปด บริเวณกลางเขาด้านที่รับแสงแดด มีถ้ำธรรมชาติแห่งหนึ่งซ่อนอยู่ เมื่อเดินเลี้ยวผ่านโค้งในถ้ำไปสองทบ ก็จะพบโถงถ้ำกว้างขวางขนาดร้อยกว่าตารางเมตรที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ กองไฟกองใหญ่ส่องสว่างจนภายในถ้ำสว่างราวกับกลางวัน แต่ภายนอกถ้ำ กลับมองไม่เห็นแสงไฟเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย

"พวกเรามุดหัวอยู่ที่นี่มาเดือนกว่าแล้ว กูจะบ้าตายอยู่แล้วโว้ย" ชายร่างสูงหนวดเคราเฟิ้ม เขี่ยกองไฟด้วยปากกระบอกปืนอย่างหงุดหงิด สะเก็ดไฟกระเด็นไปตกใส่กระสอบที่วางอยู่ข้างๆ

"เจ้าสาม มึงบ้าไปแล้วหรือไงวะ?" ชายร่างเตี้ยตะโกนเสียงแหลม รีบพุ่งไปที่กระสอบ ใช้มือตบดับสะเก็ดไฟบนกระสอบอย่างแรง รูที่โดนไฟจี้จนขาด เผยให้เห็นมุมหนึ่งของธนบัตร ในกระสอบนั้นบรรจุเงินไว้เต็มเอี๊ยด และกระสอบแบบนี้มีวางอยู่ถึงสามใบ

"นี่มันเงินตั้งสามแสนหยวนนะโว้ย ให้พวกเราใช้กี่ชาติก็ไม่หมด" ชายร่างเตี้ยดับไฟเสร็จ ก็ตะคอกใส่อย่างไม่พอใจ

"พี่รอง เงินเยอะขนาดนี้จะมีประโยชน์อะไร? ติดแหง็กอยู่ในป่าลึกแบบนี้ ผู้หญิงสักคนก็ไม่เห็น อยู่ไปก็เหมือนตายทั้งเป็น" ชายร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งข้างกองไฟ เอื้อมมือไปฉีกขาต่ายย่างสีเหลืองทองจากขาตั้ง ยัดเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ พี่รองขยับกระสอบเงินสามใบให้ห่างออกมาอีกไม่กี่เซนติเมตร ก็ทำได้แค่นั้น ถ้ำทั้งมืดและชื้น มีน้ำหยดลงมาจากรอยแยกหินเป็นระยะ พื้นถ้ำเปียกแฉะไปทั่ว มีเพียงบริเวณรอบกองไฟเล็กๆ นี้เท่านั้นที่แห้งสนิท

"พี่ใหญ่ เมื่อไหร่พวกเราจะออกจากเขา? ไปฉุดผู้หญิงมาแก้ขัดสักคนสองคนไหม?" เจ้ารองนั่งลงอีกครั้ง หันไปถามชายตาเดียวที่นั่งนิ่งอยู่ข้างกองไฟมาตลอด

ไอ้ตาเดียวขว้างกระดูกในมือใส่ผนังถ้ำ ดวงตาข้างที่เหลือแดงก่ำในเงามืด ส่องประกายอำมหิต "ตำรวจในอำเภอและกองปราบ คงติดประกาศจับที่มีรูปวาดพวกเราว่อนไปหมดแล้ว ยังมีพวกกองกำลังชาวบ้านนอกเขา ตำรวจท้องที่ ดีไม่ดีอาจจะดักซุ่มอยู่ในหมู่บ้าน รอให้พวกเราวิ่งไปชนปากกระบอกปืน เจ้าสาม สมองมึงมันมีแต่ขี้เลื่อย วันๆ คิดแต่เรื่องผู้หญิง มัวแต่เล่นผู้หญิง สักวันมึงนั่นแหละจะตายคาอกผู้หญิง!"

ไอ้ตาเดียวกด่ากราดจนเจ้าสามไม่กล้าหือ "รออีกไม่กี่วัน แกกับเจ้ารองค่อยออกไปดูลาดเลาข้างนอก!" ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงของไอ้ตาเดียวก็อ่อนลง เจ้าสามดีใจจนเนื้อเต้น "รับทราบครับพี่ใหญ่!" เสียงนกเค้าแมวร้องแว่วมาจากนอกถ้ำ ทั้งสามคนกลั้นหายใจ บรรยากาศในถ้ำเงียบสงัดลงทันที

"เสี่ยวหลงกลับมาแล้วเหรอ!"

"ครับ อาลุง ขาอาดีขึ้นบ้างหรือยังครับ?"

"ดีขึ้นเยอะแล้ว นี่ก็เลยออกมานั่งตากแดดไง! หัวหน้ากลุ่มเขาพาคนเข้าป่ากันไปแล้ว"

"หือ? พวกเขาไม่กลัวหมาป่ากันแล้วเหรอครับ?"

"เขาบอกว่าหมาป่าไม่อยู่ที่เดิมตลอดหรอก แถมตัวที่ดุที่สุดเสี่ยวหลงก็ล่าไปแล้ว พวกเขาเลยเข้าไปเสี่ยงดวงกันดู"

"งั้นเหรอครับ อาลุงพักผ่อนเยอะๆ นะครับ หายดีเมื่อไหร่จะได้เข้าป่าบ้าง"

จางเสี่ยวหลงไม่ได้กลับบ้านทันที ตรงไปที่สระน้ำ หยิบขวานที่ซื้อมาคราวก่อนออกมาทุบน้ำแข็ง ปลาในสระน้ำทิพย์ขายดีเกินคาด ถ้าไม่หามาเติมสต็อก เขาคงไม่สบายใจ ปลาในสระก่อนหน้านี้มีน้อย คราวนี้เขาเปลี่ยนมาตกอีกสระหนึ่ง แค่ตักครั้งแรกก็ได้ปลาเล็กมายี่สิบกว่าตัว "สมกับเป็นสระใหญ่ น้ำลึก ลูกปลาเยอะกว่าสองสระก่อนหน้าตั้งเยอะ"

จางเสี่ยวหลงตกปลาอยู่ชั่วโมงกว่า ได้ปลาเล็กมาประมาณห้าร้อยตัว เขาเทปลาทั้งหมดลงในสระน้ำทิพย์ชั้นหนึ่ง ตอนนี้ในชั้นนี้มีปลามากกว่าหนึ่งพันตัวแล้ว จางเสี่ยวหลงตั้งจิตวูบเดียว ปลาตะเพียนท้องแก่ตัวนั้นก็มาปรากฏในมือ

"ไข่ในท้องยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่ตัวโตขึ้นเยอะเลย หนักสามชั่งกว่าแล้วมั้ง"

"ช่างเถอะ ยังไม่กินแกตอนนี้หรอก! ไหนๆ สระแรกที่ไปจับปลาก็เกลี้ยงแล้ว เอาแกไปปล่อยวางไข่ในนั้นดีกว่า จะได้เพิ่มประชากรปลา"

อากาศช่วงกลางเดือนมีนาคม น้ำแข็งละลายไปเยอะมาก อีกสักสิบกว่าวัน น้ำแข็งคงละลายหมด เหมาะแก่การวางไข่พอดี

"หัวหน้ากลุ่มสองเกิดเรื่องแล้ว!" จางเสี่ยวหลงเพิ่งวางปลาเสร็จ กลับเข้าหมู่บ้านก็ได้ยินข่าวนี้ทันที เขาคิดในใจ: อาลุงเป่าเฉิงเพิ่งบอกว่าเขาเข้าป่าล่าสัตว์... นี่เกิดเรื่องอีกแล้วเหรอ? อย่าบอกนะว่าไปเจอหมาป่าเข้าอีก! ถ้าใช่ ดวงเขาก็คงจะเฮงสุดๆ ไปเลย ซื้อหวยคงถูกรางวัลที่หนึ่งแน่ๆ