บทที่ 55 นี่ไม่ได้แช่งน้องชายฉันเหรอ

ว่างๆ ไม่มีอะไรทำ จางเสี่ยวหลงก็เลยเดินไปทางบ้านหัวหน้ากลุ่มที่สอง กะว่าจะไปมุงดูเรื่องชาวบ้านสักหน่อย

"พี่เสี่ยวหลงมาแล้วเหรอ?"

"น้องเถียนหวา บ้านหัวหน้ากลุ่มเกิดเรื่องอะไรขึ้นน่ะ?"

"อ๋อ พี่คงยังไม่รู้ข่าวล่ะสิ! หัวหน้ากลุ่มพาคนไปล่าสัตว์ที่เขาด้านหลังอีกสามคน เพิ่งข้ามเขาไปได้สองลูก ก็จ๊ะเอ๋กับหมูป่าเข้าให้!"

"โอ้โห คราวนี้ไม่เจอหมาป่า แต่เปลี่ยนเป็นหมูป่าแทนแฮะ!"

จางเสี่ยวหลงอยากจะขำออกมา มุมปากกระตุกยิกๆ เหมือนปืนอาก้า กลั้นขำแทบไม่อยู่

แม่เจ้าโว้ย ดวงซวยอะไรขนาดนี้

แต่เดี๋ยวนะ รังหมูป่ามันต้องข้ามเขาไปสองลูก แล้วอยู่ที่ไหล่เขาของลูกที่สามไม่ใช่เหรอ?

ทำไมเพิ่งข้ามไปสองลูกก็เจอแล้วล่ะ?

แปลกจริงๆ

"เฮ้ย พี่ไม่รู้อะไร สถานการณ์ตอนนั้นดุเดือดมาก ได้ยินว่าหัวหน้ากลุ่มกับพวกอาการหนักเลย ไม่ได้เจอหมูป่าแค่ตัวเดียว แต่เจอทั้งฝูงเลย อย่างน้อยก็ยี่สิบกว่าตัว!"

"อา... นี่มัน~"

จางเสี่ยวหลงแทบจะกลั้นขำจนหน้าดำหน้าแดง อยากเงยหน้าหัวเราะให้ลั่นฟ้า

เชี่ยเอ๊ย นั่นมันฝูงหมูป่าที่ฉันไปแหย่มาไม่ใช่เหรอ?

เถียนหวาเห็นท่าทางแปลกๆ ของเขา ก็ถามขึ้น "พี่เสี่ยวหลง พี่เป็นอะไรหรือเปล่า? ไม่สบายตรงไหนไหม?"

"อ๋อ พี่ไม่เป็นไร เล่าต่อสิ! ฝูงหมูป่ามันเป็นยังไง?"

"ฝูงหมูป่ามันดุมาก คนที่รอดกลับมาบอกว่า หมูป่าพวกนั้นเหมือนคนบ้าคลั่ง ไม่สิ เหมือนหมูป่าที่โดนคนขโมยลูกไปมากกว่า..."

"แค่กๆ... แค่กๆๆ..."

แม่เจ้าโว้ย นี่มันความผิดฉันชัดๆ หัวหน้ากลุ่มกับพวกซวยรับเคราะห์แทนซะงั้น

พวกหมูป่าคงเอาความแค้นไปลงที่พวกเขาสินะ

"พี่เสี่ยวหลง พี่แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร..."

"พี่ไม่เป็นไร แค่กๆ เล่าต่อสิ!"

"เอ่อ ได้ครับ พอพวกเขาเห็นฝูงหมูป่า อีกสามคนก็ปีนต้นไม้หนีทัน แต่หัวหน้ากลุ่มปีนไม่ทัน เลยหันหลังวิ่งหนี ผลคือไม่ทันดูทาง เลยตกลงไปในหลุมลึก ขาหัก!"

จางเสี่ยวหลงคุมสติได้ในที่สุด ไม่หลุดขำออกมา "แล้วหลังจากนั้นฝูงหมูป่าก็จากไป พวกเขาสี่คนเลยรอดตายมาได้?"

"อื้ม สถานการณ์ก็ประมาณนั้นแหละ ก่อนขึ้นเขาหัวหน้ากลุ่มยังพูดเลยว่า จางเสี่ยวหลงยังล่าหมูป่าได้ ทำไมพวกเขาจะล่าไม่ได้!"

จางเสี่ยวหลงแค่นหัวเราะในใจ ทำไมฉันทำได้แล้วพวกแกต้องทำได้ด้วย?

ฉันมีมิติเจดีย์เก้าชั้น พวกแกมีไหม?

ฉันเป็นผู้ข้ามภพ พวกแกเป็นไหม?

ประสาทจริงๆ!

พอรู้ต้นสายปลายเหตุ ความอยากรู้อยากเห็นก็หมดไป

เอาเวลาไปฝึกหมาป่าสี่ตัวดีกว่า

หัวหน้ากลุ่มที่สอง จางเป่าหมิง น้ำตาตกใน จะไปล่าสัตว์ดีๆ ไหงมาเจอฝูงหมูป่าได้?

ยิ่งเห็นหน้าเมียตัวเอง ทำหน้าบูดบึ้ง จมูกไม่ใช่จมูก หน้าไม่ใช่หน้า บรรยากาศอึมครึมจนแทบจะกลั่นเป็นหยดน้ำได้

"ดูสภาพแกสิ ยังมีหน้าไปบอกจะล่าหมูป่า สุดท้ายโดนหมูป่าหลอกจนขาหัก! ดูข้างนอกนั่นสิ พวกชาวบ้านที่ชอบดูความฉิบหายของคนอื่น แห่กันมามุงจนบ้านจะแตกอยู่แล้ว"

"ก็บอกแล้วไงว่าเราเจอฝูงหมูป่า ตั้งยี่สิบกว่าตัว แต่พวกเรามีกันแค่สี่คน~"

"ไม่ต้องมาแก้ตัว พวกแกมันไร้น้ำยา จางเสี่ยวหลงอายุเพิ่งสิบหก แถมเข้าป่าคนเดียว ไม่ล่าหมาป่า ก็ล่าหมูป่ากลับมา! ดูพวกแกสิ ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง ฮึ่ม~"

จางเป่าหมิงเถียงไม่ออก ได้แต่กลืนน้ำตาลงท้อง ทำไมชีวิตฉันถึงได้รันทดขนาดนี้?

...

วันเวลาล่วงเลยมาถึงวันที่ยี่สิบเดือนสามโดยไม่รู้ตัว

วันนี้เป็นวันสำคัญของครอบครัวตระกูลจาง

ป้าจ้าว แม่สื่อกำลังจะพาคนมาดูตัว

"แม่ ใส่ชุดนี้แล้วดูเด็กลงไปยี่สิบปีเลยนะเนี่ย!"

"ลูกคนนี้ ปากหวานจัง ไปกินน้ำผึ้งมาหรือไง?"

"เวลายืนคู่กับพี่สาวผม เหมือนห้าพี่น้องเลยครับ"

"ปากดีจริงๆ นะเรา!"

หลินซิ่วเจินปากว่าไปอย่างนั้น แต่ในใจบานฉ่ำ

ผู้หญิงคนไหนบ้างไม่รักสวยรักงาม?

"อะแฮ่ม ลูกลองออกไปดูที่ถนนสิ ว่าเขามากันหรือยัง!"

"พ่อเริ่มหงุดหงิดแล้วสิเนี่ย จริงๆ พ่อใส่ชุดใหม่แล้วดูเหมาะสมกับแม่ราวกับกิ่งทองใบหยกเลยนะ!"

"เจ้าลูกคนนี้ ลามปามใหญ่แล้ว..."

จางเป่าจู้หน้าแดงก่ำ

"ผมพูดเรื่องจริงนี่นา"

"ยังจะพูดอีก..."

จางเป่าจู้ยกมือทำท่าจะตี แต่ลูกชายวิ่งหนีไปไกลแล้ว

มองไปตามถนนหน้าบ้าน ไร้วี่แววผู้คน

จางเสี่ยวหลงส่ายหน้า พ่อกับแม่นี่กังวลเรื่องการแต่งงานของพี่หกจนนั่งไม่ติดจริงๆ

เช้าขนาดนี้ เขาวิ่งออกไปดูที่ถนนตั้งห้าหกรอบแล้ว

คนเขาจะมาดูตัว ก็คงไม่มาเช้าขนาดนี้หรอกน่า!

ครอบครัวรอจนถึงเก้าโมงกว่า เกือบจะสิบโมง

จางเสี่ยวหลงออกไปดูที่ถนนใหญ่เป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ ก็เห็นเงาคนกลุ่มหนึ่งกำลังมุ่งหน้ามาทางบ้านเขา

"แม่เจ้าโว้ย ในที่สุดก็มาสักที!"

ไม่นาน ป้าจ้าวแม่สื่อก็นำฝ่ายชายและครอบครัวเข้ามาในบ้าน

"แม่น้องจาง ฉันพาคนมาแล้วนะ"

ป้าจ้าวหัวเราะทักทาย ทำลายความเงียบชั่วขณะ

จางเสี่ยวหลงลอบสังเกตครอบครัวฝ่ายชาย

พ่อแม่ฝ่ายชายแม้จะแต่งตัวเรียบง่าย แต่กลับแผ่รังสีเย่อหยิ่งออกมา ลูกชายที่เดินตามหลังมาก้มหน้าก้มตา สีหน้าดูอึดอัดชอบกล

สองสามีภรรยาจางเป่าจู้รีบเข้าไปต้อนรับ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ยกน้ำชามาเสิร์ฟอย่างกระตือรือร้น

จางลิ่วเฟิ่งแอบมองจากในห้องนอน เห็นพ่อแม่ฝ่ายชายกวาดตามองไปรอบๆ บ้าน แววตาฉายความรังเกียจอย่างปิดไม่มิด

แม่ฝ่ายชายเบะปาก "ป้าจ้าว บ้านนี้ยังมีลูกสาวรอแต่งอีกตั้งสี่คน แถมยังมีลูกชายวัยรุ่นรอเงินสินสอดไปแต่งเมียอีกคนใช่ไหม?"

หล่อนไม่ยอมนั่ง เดินสำรวจรอบบ้านอย่างถือวิสาสะ เดาะลิ้นทำเสียงจิ๊จ๊ะอย่างรังเกียจ "พูดมาตรงๆ เถอะ! จะเรียกสินสอดเท่าไหร่ เพื่อเอาไปโปะให้ไอ้หนูนี่"

จางเสี่ยวหลงของขึ้นทันที ผมจะแต่งเมีย ผมหาเงินเองได้ สินสอดเศษเงินของป้า ผมไม่สนหรอกโว้ย

แต่เห็นแก่หน้าพี่หกที่กำลังดูตัว จางเสี่ยวหลงจึงข่มอารมณ์ไว้

สีหน้าของสองสามีภรรยาจางเป่าจู้ก็ดูไม่ดีนัก

บรรยากาศเริ่มกระอักกระอ่วน ป้าจ้าวหัวเราะแห้งๆ รีบเข้ามาไกล่เกลี่ย "พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนะ ลิ่วเฟิ่งเป็นเด็กขยันขันแข็ง ใครได้ไปเป็นสะใภ้ถือว่าเป็นโชคดีของบ้านนั้นเลยนะ"

พ่อฝ่ายชายแค่นเสียงฮึในลำคอ ไม่พูดอะไร ได้แต่ขมวดคิ้วมองข้าวของเครื่องใช้ซอมซ่อในบ้าน

ลูกชายฝ่ายชายเอาแต่ก้มหน้านิ่ง แอบชำเลืองมองเข้าไปในห้องนอนเป็นระยะ พอสายตาสบกับจางลิ่วเฟิ่ง ก็รีบหลบตาทันที

จางลิ่วเฟิ่งรู้สึกเจ็บปวดในใจ

เธอรู้ดีว่าฐานะทางบ้านไม่ดี แต่การโดนดูถูกซึ่งหน้าแบบนี้ มันทิ่มแทงศักดิ์ศรีของเธอเหลือเกิน

เธอกัดริมฝีปากแน่น กลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา

หลินซิ่วเจินยกจานมันฝรั่งเผาออกมา ฝืนยิ้มแล้วพูดว่า "ที่บ้านไม่มีของดีอะไรต้อนรับ นี่เป็นมันฝรั่งที่ลูกชายฉันขึ้นเขาไปล่าสัตว์แลกมา ลองชิมกันดูนะคะ"

ป้าจ้าวรีบช่วยพูดเสริม "ใช่ๆ เสี่ยวหลงถึงจะอายุยังน้อย แต่ฝีมือล่าสัตว์ไม่ธรรมดาเลยนะ วันก่อนเพิ่งล่าหมาป่าได้ แถมยังล่าหมูป่าได้อีกตัว หมูป่าตัวนั้นหนักตั้งห้าร้อยกว่าชั่งเชียวนะ เด็กคนนี้จิตใจดี แบ่งเนื้อให้คนทั้งหมู่บ้านกินกันถ้วนหน้าเลย"

พ่อแม่ฝ่ายชายมองด้วยหางตาอย่างรังเกียจ แล้วโบกมือปฏิเสธ

มีเพียงลูกชายฝ่ายชายที่ยื่นมือไปหยิบมันฝรั่งมาลูกหนึ่ง หน้าแดงระเรื่อแล้วพูดเบาๆ ว่า "ขอบคุณครับน้า!"

แม่ฝ่ายชายถลึงตาใส่ลูกชายดุๆ จนเขาตกใจรีบวางมันฝรั่งลงที่เดิม

"ล่าสัตว์มันจะไปดีอะไร พรานในหมู่บ้านเรา มีคนไหนบ้างที่อวัยวะครบสามสิบสอง"

แม่ฝ่ายชายพูดจาแดกดัน

"คุณป้าทำไมพูดจาแบบนี้คะ?"

"นี่ไม่ได้แช่งน้องชายฉันเหรอ?"

สี่สาวพี่น้องทนไม่ไหวอีกต่อไป เดินออกมาจากห้องนอน จ้องมองแม่ฝ่ายชายด้วยความโกรธจัด