บทที่ 540 ท่านผู้นำมาเยี่ยมคุณปู่

ท้องฟ้าเพิ่งจะมืดลง ณ โรงพยาบาลศูนย์มณฑลทหารเมืองตงหนิง หลี่ฉางเจิงขับรถจี๊ปมาจอดหน้าห้องพักผู้ป่วยของคุณปู่ เขาเปิดประตูลงจากรถ ประคองขวดแก้วหลายใบอย่างระมัดระวังเดินเข้าไปในห้องพัก "คุณย่า ผมกลับมาแล้วครับ! เอ๊ะ? ทำไมคุณปู่ถึงใส่ชุดทหารเต็มยศแบบนี้ล่ะครับ?" "มีท่านผู้นำจากเมืองหลวงมาเยี่ยมคุณปู่น่ะ! เพิ่งกลับไปได้ไม่นานนี้เอง!" หลิวอวี้เฟินยิ้มรับ รับขวดแก้วที่หลานชายถืออยู่มา เก็บน้ำแร่วิญญาณผสมน้ำผึ้งสองขวดอย่างทะนุถนอม ของสิ่งนี้ล้ำค่ายิ่งกว่าอะไร จะวางทิ้งไว้ข้างนอกไม่ได้ เกิดใครซุ่มซ่ามทำแตก ร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือดก็หาคืนไม่ได้แล้ว

"ท่านผู้นำมาเยี่ยมคุณปู่อีกแล้วเหรอครับ!" ได้ยินคุณย่าบอก หลี่ฉางเจิงก็ตื่นเต้นขึ้นมา คนที่คุณย่าเรียกว่า "ท่านผู้นำ" ในใต้หล้านี้มีอยู่ไม่กี่คน นับนิ้วมือเดียวก็คงครบ "แกจะตื่นเต้นอะไรนักหนา ตั้งใจทำงานของตัวเองให้ดีเถอะ ว่าแต่! เมื่อเช้าวานตอนแกไป ยังหน้าตาอมทุกข์ ผอมโซอยู่เลย! นี่... หายแล้วเหรอ?" หลี่เหวินอู่สีหน้าเรียบเฉยเหมือนบ่อน้ำลึก แต่สังเกตเห็นว่าหลานชายดูดีขึ้นมาก ไม่เหมือนคนอกหักรักคุดเมื่อสองวันก่อน หลี่ฉางเจิงลูบแก้มตัวเองอย่างเขินอาย "คุณปู่ วางใจเถอะครับ! เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป! ผมถือซะว่าเป็นแค่ความฝันตื่นหนึ่ง!" "อย่างที่จางเสี่ยวหลงว่า ทั่วหล้าไร้สิ้นหญ้างาม ไยต้องผูกใจเจ็บกับดอกไม้ดอกเดียว! ผมไม่ยอมผูกคอตายใต้ต้นไม้ชื่อจ้าวฮุ่ยหมิ่นต้นเดียวหรอกครับ!" หลี่ฉางเจิงพูดอย่างปลอดโปร่ง ไร้แววเสแสร้ง เห็นได้ชัดว่าตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืนที่ผ่านมา เขาคิดตกได้หลายเรื่อง ก้าวข้ามความเจ็บปวดจากความรักมาได้แล้ว

"ฮ่าๆๆ! สหายจางเสี่ยวหลงคนนี้เป็นคนน่าสนใจจริงๆ! ตาแก่คนนี้ชักจะสนใจเขามากขึ้นทุกทีแล้ว!" สีหน้าของหลี่เหวินอู่ดูสดชื่นขึ้น หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดีซึ่งหาได้ยาก หลิวอวี้เฟินมองดูแล้วก็ปลื้มปริ่มในใจ สามีนอนหลับได้ดีขึ้นเรื่อยๆ อาการเจ็บปวดตามร่างกายก็ทุเลาลงราวกับปาฏิหาริย์ "คุณปู่ ไม่ได้หัวเราะแบบนี้มานานแล้วนะครับ!" "นั่นสิ! เมื่อกี้ท่านผู้นำยังบอกเลยว่าปู่หน้าตาดูดีขึ้นเยอะ กำชับให้พักผ่อนรักษาตัวให้ดี! ยังบอกอีกว่าขนาดเดินทัพทางไกลหมื่นลี้ยังผ่านมาได้ ภูเขาสามลูกยังโค่นล้มได้ แม้แต่กองทัพพันธมิตรจักรวรรดินิยมยังโดนตีจนหางจุกก้นหนีไป แล้วจะมายอมแพ้ให้โรคภัยแค่นี้ได้ยังไง?"