บทที่ 541 หลิวจวินจงถูกย้าย

หลี่เหวินอู่บนเตียงผู้ป่วยส่ายหน้าไปมา ถอนหายใจพึมพำ "สหายจางเสี่ยวหลงคนนี้ นอกจากจะรักษาแผลใจให้ฉางเจิงได้แล้ว ยังฝากของดีๆ มาให้ตาแก่ไม้ใกล้ฝั่งอย่างฉันอีกตั้งเยอะแยะ!" "เฮ้อ... บุญคุณเก่ายังชดใช้ไม่หมด หนี้บุญคุณใหม่ก็พอกพูนขึ้นเรื่อยๆ!" "บางทีความแตกต่างของจิตใจคนมันก็ช่างห่างไกลกันเหลือเกิน พอพวกตระกูลจ้าวเห็นว่าตาแก่อย่างฉันคงไม่รอด ก็เปลี่ยนสีเปลี่ยนหน้าทันควัน!" "ส่วนสหายจางเสี่ยวหลง ไม่เคยเจอหน้าฉันด้วยซ้ำ ตอนแรกก็ไม่รู้ฐานะของฉัน เขาแค่เห็นแก่หน้าเชี่ยนเชี่ยน ถึงฝากแตงโมมาให้ ต่อมาอาจจะรู้ฐานะของฉันบ้าง แต่ความมีน้ำใจของเขาก็ยังเสมอต้นเสมอปลาย!" "สหายที่ดีแบบนี้ ถ้ามีโอกาส ฉันก็อยากจะเจอตัวจริงสักครั้ง!"

"นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันลองทำไก่ห่อใบบัว ไม่รู้จะออกมาเป็นยังไง!" ในมิติ จางเสี่ยวหลงวางไก่บ้านที่ทำความสะอาดเรียบร้อยบนเขียง ใช้มีดบั้งหนังไก่หลายที หั่นขิงเป็นแว่น หั่นต้นหอมเป็นท่อน เอาขิงแว่นและต้นหอมที่หั่นแล้วใส่ชาม เปิดขวดเหล้าเป่ยต้าชาง เทเหล้าขาวลงไปครึ่งชาม ช่วยไม่ได้ จางเสี่ยวหลงหาซื้อเหล้าเหลืองไม่ได้ ก็ต้องใช้เหล้าขาวแก้ขัดแทนเหล้าจีนสำหรับทำอาหารไปก่อน "ใส่น้ำตาล ซีอิ๊ว เกลือ ส่วนผงพะโล้ก็ใช้โป๊ยกั๊กหอมๆ แทนแล้วกัน!" "หมักทิ้งไว้สองชั่วโมง แล้วค่อยเอาไปนึ่ง!" "มื้อเย็นวันนี้คงไม่ทันกินไก่ห่อใบบัวแน่! เก็บไว้เป็นมื้อดึกให้พี่เก้ากับพี่เชี่ยนแล้วกัน!" "แต่ต้องลุ้นก่อนนะว่าไก่ห่อใบบัวจานแรกในชีวิตนี้ จะไม่พังไม่เป็นท่าซะก่อน!"

จางเสี่ยวหลงลองทำไก่ห่อใบบัวเป็นครั้งแรกจริงๆ เขาเองก็ไม่ค่อยมั่นใจ ความมั่นใจที่มีอยู่บ้าง ก็มาจากวัตถุดิบชั้นเลิศ รสชาติคงไม่แย่ไปกว่าไหนหรอกน่า! "พวกพี่เก้ากลับมาแล้ว! เตรียมกินข้าวได้——" จางเสี่ยวหลงแวบตัวออกจากมิติ ยกกับข้าวที่อุ่นไว้บนเตาออกมา เสียงฝีเท้าเดินขึ้นบันได พร้อมเสียงหัวเราะพูดคุยของสองสาวดังขึ้น หลี่เชี่ยนและจิ่วเฟิ่งกลับมาแล้ว จางเสี่ยวหลงเรียกให้ไปล้างมือทานข้าว