บทที่ 552 วันหลังจะเอาโสมคนป่ามาฝาก

ในเต็นท์ข้างๆ บรรยากาศที่เคยคึกคักก่อนหน้านี้ กลับเงียบเหงาลงอย่างรวดเร็ว "อธิบดีเจิ้ง อธิบดีหลิวแห่งกรมตำรวจอันหยางของพวกคุณ รู้จักกับผู้พันจ้าวแห่งเขตทหารเหรอครับ? ผมได้ยินพวกเขาคุยกันหัวเราะกันสนุกสนาน ดูไม่เหมือนความสัมพันธ์ทั่วๆ ไปเลยนะ!" "เรื่องนี้ผมก็ไม่ค่อยทราบครับ! ผมไม่ค่อยสนิทกับอธิบดีหลิวเซี่ยงตงเท่าไหร่! อาจจะมีความเกี่ยวข้องกันบ้างมั้งครับ!" "พูดไปก็น่าแปลก ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ ผมแทบไม่ได้ยินผู้พันจ้าวพูดอะไรสักคำ ยิ่งเรื่องยิ้มนี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ผมยังนึกว่าทหารอย่างพวกเขาวางมาดขรึมกันทุกคนซะอีก!" "หัวหน้าหวัง เรามาคุยเรื่องคดีกันดีกว่าครับ! ถ้าครั้งนี้จับสองโจรโหดได้สำเร็จ คุณก็น่าจะได้เลื่อนตำแหน่งอีกขั้นแน่ๆ" "ยังไม่เห็นแววเลยครับ อีกอย่าง พอมาถึงตำแหน่งระดับนี้แล้ว จะขยับไปข้างหน้าอีกสักครึ่งก้าวก็ยากแสนยาก!" ...

บ่ายสามโมง เฝิงเจียซู่ตื่นจากงีบหลับ อาการเมาสร่างไปได้เยอะ "ไอหยา... น้องชายเสี่ยวหลง! ผมทำคุณเสียเวลาแย่เลย!" เฝิงเจียซู่ลุกจากโซฟา ตบหัวตัวเองพร้อมกล่าวขอโทษซ้ำๆ จางเสี่ยวหลงวางถ้วยชาลง "แค่ครึ่งชั่วโมง จะเสียเวลาอะไรนักหนาครับ?" "คุณบอกว่าจะซื้อของ เดี๋ยวผมพาไปซื้อเอง!"

ทั้งสองรีบลงไปข้างล่าง มีผู้อำนวยการเฝิงคอยกำกับ การซื้อของของจางเสี่ยวหลงจึงราบรื่นสุดๆ เขาได้เครื่องมือช่างไม้มาหนึ่งชุด ถ่านวิทยุจำนวนหนึ่ง นาฬิกาตั้งโต๊ะหนึ่งเรือน หม้อดิน และไหใบใหญ่จำนวนหนึ่ง จางเสี่ยวหลงพบว่าหม้อดินใช้ตุ๋นเนื้ออร่อยมาก จึงซื้อเก็บไว้สำรองในมิติ ส่วนไหใบใหญ่เอาไว้ดองของ และยังใช้ดองเหล้าได้อีกด้วย เขาเลยจัดไปรวดเดียวสิบใบ "พี่เฝิง ผมอยากซื้อเหล้าตวงไปดองยาให้ที่บ้านครับ!" "ยากตรงไหน? เหล้าตวงในห้างเรา เป็นเหล้าที่โรงงานเป่ยต้าชางส่งมา คุณภาพหายห่วง! เดี๋ยวผมพาไปซื้อ!"