บทที่ 553 ไม่รู้จริงๆ ว่าแกกะไฟยังไง

"น้องชายเสี่ยวหลง มีเรื่องหนึ่งไม่รู้จะถามดีไหม!" เฝิงเจียซู่เดินมาส่งจางเสี่ยวหลงที่ประตู มองดูข้าวของที่ถูกขนขึ้นรถบรรทุก พลางเอ่ยอย่างเกรงใจเหมือนมีอะไรในใจ "มีอะไรถามได้เลยครับพี่เฝิง เห็นแก่หน้าพี่ ถ้าผมช่วยได้ ผมไม่ปฏิเสธแน่นอน!" จางเสี่ยวหลงหยิบบุหรี่จงหวนแบบมีก้นกรองออกมาซองหนึ่ง ยัดใส่กระเป๋าเสื้อเฝิงเจียซู่ "บุหรี่เกรดพิเศษอย่างดีแบบนี้ นายเก็บไว้เถอะ!" เฝิงเจียซู่เป็นคนตาถึง มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นจงหวนรุ่นพิเศษ เขาเคยสูบมาก่อน แต่ก็แค่ครั้งเดียว บนโต๊ะอาหารเมื่อครู่ บุหรี่ที่เฝิงเจียซู่งัดออกมา ก็เป็นแค่จงหวนธรรมดาไม่มีก้นกรอง

จางเสี่ยวหลงยิ้มๆ แล้วถามกลับ "เมื่อกี้พี่จะถามอะไรผมนะครับ?" "คือผมลองคิดๆ ดู วันหน้าถ้านายล่าหมูป่าหรือสัตว์ป่าอย่างอื่นได้ นายเอามาแลกของที่ห้างสรรพสินค้าเราได้โดยตรงเลยนะ แลกตามมูลค่า นายว่าไง?" "หา? เอาหมูป่าหรือสัตว์ป่ามาแลกของกับพวกพี่เหรอครับ?" จางเสี่ยวหลงอึ้งไป เรื่องดีๆ แบบนี้ก็มีด้วยเหรอ? เมื่อก่อนไม่กล้าฝันเลยแฮะ! "ถ้านายไม่อยากแลกของ เราจ่ายเป็นเงินสดก็ได้นะ!" เฝิงเจียซู่เห็นจางเสี่ยวหลงลังเล เลยยื่นข้อเสนอรองลงมา "พี่เฝิง เอาตามที่พี่ว่าเลยครับ ผมขอแลกเป็นของดีกว่า! แต่เรื่องคูปอง..." "เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ห้างสรรพสินค้าเรามีพนักงานตั้งหลายสิบคน พวกเขายินดีเอาคูปองส่วนตัวมาแลกเนื้อสัตว์แน่นอน" ความหมายของเฝิงเจียซู่ชัดเจน ขอแค่จางเสี่ยวหลงมีของป่า ก็แลกของที่อยากได้ได้เลย เรื่องคูปองไม่ใช่ปัญหา คนในห้างสรรพสินค้าจัดการเรื่องคูปองกันเองได้ "งั้นตกลงตามนี้ครับ! ถ้าผมล่าสัตว์ได้ จะเอามาแลกของที่ห้างฯ!" "ฮ่าๆๆ! เยี่ยม! สัญญาเป็นสัญญานะ!"

ตกลงเรื่องแลกเปลี่ยนสินค้ากันเรียบร้อย ทั้งสองฝ่ายต่างก็แฮปปี้ ห้างสรรพสินค้าอยู่ใจกลางเมือง ห่างจากบ้านพักข้าราชการตำรวจไม่ไกล รถบรรทุกวิ่งแป๊บเดียวก็ถึง พนักงานขายเหล้าพาพนักงานชายฉกรรจ์อีกสองสามคน ช่วยกันขนไหและหม้อดินขึ้นไปบนห้อง อานุภาพของเงินยี่สิบหยวน ช่างมหาศาลจริงๆ "หัวหน้าจาง ขนของเสร็จแล้ว พวกเราขอตัวกลับก่อนนะครับ!" "รบกวนพวกพี่แล้ว ขอบคุณครับ!" รถบรรทุกค่อยๆ แล่นออกจากบ้านพัก จางเสี่ยวหลงกลับเข้าห้อง จัดการเก็บไหและหม้อดินเข้ามิติ