บทที่ 554 รู้สึกเหมือนมีดวงตาจับจ้องอยู่ตลอดเวลา

ราตรีกาล ณ เทือกเขาสือว่านต้าซาน ฝูงหมาป่าขนาดเล็กใหญ่คละเคล้ากัน กำลังหมอบคลานอยู่ในป่าทึบซึ่งตั้งอยู่บนชัยภูมิที่ค่อนข้างสูง ใจกลางของฝูงหมาป่ากลุ่มนี้ มีหมาป่าร่างยักษ์สิบตัวที่มีท่วงท่าสง่างามดุจราชาหมาป่ารายล้อมอยู่ รอบนอกของพวกมัน ยังมีฝูงหมาป่าที่มีขนาดตัวเล็กกว่าเกินครึ่ง ล้อมรอบสิบตัวจ่าฝูงนั้นไว้อีกชั้นหนึ่ง แม้ดวงจันทร์จะลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า แต่ฝูงหมาป่ากลับไม่มีท่าทีว่าจะเห่าหอนต่อดวงจันทร์แต่อย่างใด ใช่แล้ว หมาป่าฝูงนี้คือกลุ่มของต้าฮุยและพรรคพวก หลังจากเข้าป่ามาได้สองวันหนึ่งคืน ต้าฮุยก็สามารถล็อกเป้าหมายร่องรอยของพี่น้องตระกูลเฉียนได้ ถ้ำหินที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลเบื้องหน้า คือที่ซ่อนของคนสองคนที่เจ้านายมีคำสั่งให้ติดตาม

สืบเนื่องจากคำสั่งตายของเจ้านายที่ให้หา "เมีย" ให้ ต้าฮุยและหมาป่าทั้งสิบตัวจึงได้จัดการรวบรวมฝูงหมาป่าที่พบระหว่างทางมาได้สองฝูง จำนวนหมาป่าในแต่ละฝูงมีไม่มากนัก ฝูงหนึ่งมี 17 ตัว อีกฝูงมี 15 ตัว จ่าฝูงของหมาป่าป่าทั้งสองกลุ่ม ไม่มีโอกาสแม้แต่จะขัดขืน ก็ถูกพวกต้าฮุยซัดจนหมอบราบคาบแก้ว ในโลกของสัตว์ป่า ไม่มีกฎเกณฑ์หยุมหยิม ผู้แข็งแกร่งคือผู้นำ ผู้ชนะคือราชา จ่าฝูงที่พ่ายแพ้ ก็มีสภาพไม่ต่างจากลูกสมุนตัวอื่นๆ ในฝูง ที่ต้องกลายมาเป็นลูกน้องของพวกต้าฮุย

เพื่อไม่ให้เป้าหมายทั้งสองรู้ตัว ต้าฮุยออกคำสั่งเด็ดขาดห้ามส่งเสียงเห่าหอนสะเปะสะปะ ไม่อย่างนั้นโทษคือโดนกัดตายสถานเดียว! ด้วยขนาดตัวที่ใหญ่โตและพละกำลังที่เหนือกว่าของพวกต้าฮุย ฝูงหมาป่าป่าจึงไม่กล้าขัดขืน แม้แต่จะตดก็ยังต้องขมิบก้นไว้ กลัวว่าถ้าเสียงดังเกินไป จะทำให้พวกราชาหน้าใหม่ไม่พอใจ