บทที่ 555 นมผึ้ง

ส่วนนมผึ้งของจริง จางเสี่ยวหลงยังไม่เคยมีโอกาสได้ลิ้มลอง ตอนนี้เขาเลี้ยงผึ้งไว้นับไม่ถ้วน แถมยังมีราชาผึ้งซุปเปอร์ผู้ไร้เทียมทาน การจะได้ชิมนมผึ้งของจริงคงไม่ใช่ปัญหา "เจ้านายอยากดื่มนมผึ้งเหรอ? ในหลอดรวงผึ้งตอนนี้มีอยู่เพียบเลย!" "โอ้? ถ้าฉันชิมสักหน่อย คงไม่กระทบอะไรใช่ไหม?" "ไม่มีปัญหาแน่นอน ด้วยน้ำบึงวิญญาณของเจ้านาย อายุขัยของพวกเรายืนยาวขึ้น ไม่ว่าจะเป็นนางพญา ผึ้งงาน หรือผึ้งตัวผู้ อย่างน้อยก็อยู่ได้เกินห้าปี!" "ต่อให้ผึ้งตัวผู้ผสมพันธุ์กับนางพญาแล้ว ได้ดื่มน้ำบึงวิญญาณ ก็ไม่ตายทันที ดื่มสักสองสามครั้งก็ฟื้นพลังชีวิตได้แล้ว!" "ดังนั้น แม้นางพญาตัวใหม่จะต้องการนมผึ้งจำนวนมาก แต่ประชากรผึ้งไม่ลดลง แถมยังเพิ่มขึ้นรวดเร็ว นมผึ้งที่ผึ้งงานผลิตออกมาจึงเกินความต้องการ มีหลายหลอดรวงผึ้งที่นมผึ้งเต็มปรี่ รอให้เจ้านายมาเก็บเกี่ยวอยู่!"

จางเสี่ยวหลงฟังแล้วอึ้งไปเลย แม่เจ้า มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ? เมื่อก่อนเขาไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ และไม่รู้จะสนใจยังไง นึกไม่ถึงว่าพอเพาะพันธุ์ราชาผึ้งซุปเปอร์ที่มีสติปัญญาขึ้นมาได้ พอมันส่งกระแสจิตมาอธิบายอย่างใจเย็น เขาถึงได้รู้ว่ามีเกร็ดความรู้ซ่อนอยู่มากมายขนาดนี้! ถ้ารู้เร็วกว่านี้ว่ามีนมผึ้งให้กิน จะรอจนถึงป่านนี้เหรอ?

"ตอนนี้แกพาฉันไปดูหน่อย! นมผึ้งส่วนเกินต้องรีบเก็บ ขืนคาอยู่ในหลอดรวงผึ้งจะเกะกะที่เปล่าๆ ผึ้งงานจะได้ผลิตต่อไม่สะดวก" ภายใต้การนำทางของราชาผึ้งซุปเปอร์ จางเสี่ยวหลงหยิบขวดแก้วเปล่ามา เริ่มลงมือเก็บนมผึ้งจากหลอดรวงผึ้ง "แม่เจ้า ขวดเดียวไม่พอใส่แฮะ! นี่ขนาด... แค่นมผึ้งที่สะสมจากผึ้งรังเดียวนะเนี่ย!" จางเสี่ยวหลงเติมได้เต็มสิบเจ็ดขวด ผลประกอบการล้นหลาม ของเหลวสีขาวนวลในขวดแก้ว ดูคล้ายกับนมข้นหวาน