บทที่ 556 บุญคุณยังใช้ไม่หมด ก็ติดค้างเพิ่มอีกแล้ว

หลี่ชิ่งคิดจนหัวแทบแตกก็คิดไม่ออก จึงได้แต่ภาวนาในใจ: ผู้อำนวยการเฝิงครับ ผู้อำนวยการเฝิง รีบๆ เสร็จภารกิจสักทีเถอะครับ! หนึ่งชั่วโมงผ่านไป คำภาวนาของหลี่ชิ่งคงสัมฤทธิ์ผล เสียงรบกวนนั้นก็หยุดลงในที่สุด หลี่ชิ่งถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก สวรรค์ทรงโปรด ในที่สุดฉันก็จะได้นอนแล้ว! เขาปาดเหงื่อบนหน้าผาก พลิกตัวจะเปลี่ยนท่า แต่กลับได้ยินเสียง "เอี๊ยดอ๊าด" ที่น่ารำคาญดังขึ้นอีกครั้ง "ขยับตัวไปมาอยู่ได้ จะให้นอนไหมเนี่ย?" ภรรยาของหลี่ชิ่งหันกลับมาถีบอีกครั้ง หลี่ชิ่งผู้เคราะห์ร้ายโดนถีบตกเตียงอีกรอบ เฮ้อ! ทำไมฉันถึงซวยซ้ำซวยซ้อนแบบนี้นะ? ฉันอุตส่าห์นอนนิ่งตั้งนานไม่กล้าขยับ เพราะกลัวรบกวนเธอ แต่ตอนนี้แค่จะพลิกตัว มันผิดนักหรือไง? หลี่ชิ่งพูดไม่ออก ได้แต่นอนบนพื้นอย่างเงียบๆ ตัดสินใจไม่ขึ้นเตียงแล้ว พื้นเย็นๆ ก็นอนสบายดีเหมือนกัน! ค่ำคืนผ่านไปโดยไม่ได้หลับตานอน หลี่ชิ่งตื่นแต่เช้าตรู่... ไม่สิ ต้องเรียกว่าลุกจากพื้นแต่เช้า หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ข้าวเช้าก็ไม่กิน ไปยืนดักรออยู่หน้าประตู เขาอยากจะรู้จริงๆ ว่าผู้อำนวยการเฝิงที่กรำศึกหนักมาทั้งคืน จะมีสภาพอิดโรยขนาดไหน

"เจียซู่ มาเช็ดหน้าหน่อย! ฉันบีบยาสีฟันไว้ให้แล้ว!" "เจียซู่คุณนั่งรอเถอะ เดี๋ยวฉันทำข้าวเช้าให้!" "ไม่ต้องกวาดพื้นหรอก เดี๋ยวฉันกวาดเอง!" "ฉันต้มบะหมี่ไว้ให้ ใส่ไข่ดาวน้ำตั้งสามฟองแหนะ!" "..." ตาของหลี่ชิ่งแทบจะถลนออกมา นี่มัน... นี่มัน... ไม่ใช่นะ! ผู้อำนวยการเฝิงมีบารมีในที่ทำงาน ข้อนี้ไม่ผิดแน่ แต่... แต่ที่บ้านเขาแทบจะไม่มีปากมีเสียง มักจะโดนภรรยาบ่นเช้าบ่นเย็น แถมกลับมายังต้องทำงานบ้าน งกๆ ทั้งทำกับข้าว กวาดถูบ้าน หลี่ชิ่งมักจะรู้สึกเสียดายแทนผู้อำนวยการเฝิงเสมอ เป็นถึงผู้อำนวยการห้างสรรพสินค้า แต่สถานะในบ้านกลับด้อยกว่าหัวหน้าแผนกบุคคลอย่างเขาเสียอีก!

"หลี่ชิ่ง ทำไมหน้าซีดอย่างนั้น? ตาแดงก่ำเชียว?" ขณะที่หลี่ชิ่งกำลังเหม่อลอย เฝิงเจียซู่ก็หนีบกระเป๋าเดินออกจากบ้าน "เจียซู่ เย็นนี้รีบกลับนะ เดี๋ยวฉันทำของอร่อยไว้รอ!" "อื้ม! รู้แล้วน่า พูดมากจริง!" เฝิงเจียซู่ยืดอกผายไหล่ ตอบภรรยาโดยไม่หันกลับไปมอง แล้วหันมาคุยกับหลี่ชิ่งต่อ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของหลี่ชิ่ง ภรรยาของผู้อำนวยการเฝิงกลับยิ้มรับหน้าบาน เดินกลับเข้าบ้านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น