บทที่ 562 รัฐมนตรีหูจื้อเฉียงถูกไล่ต้อนจนไปไม่เป็น

"คุณปู่อย่าเพิ่งใจร้อนครับ เดี๋ยวผมจะเล่าผลงานความดีความชอบครั้งใหญ่ที่สหายจางเสี่ยวหลงเคยทำไว้ให้ฟัง!" หลี่ฉางเจิงนับนิ้วไล่เรียงวีรกรรมของจางเสี่ยวหลงให้ฟังทีละเรื่องอย่างละเอียด "เขาสร้างผลงานใหญ่ขนาดนี้ แต่กลับไม่เคยได้รับการเชิดชูเกียรติอย่างที่ควรจะได้รับเลยครับ!" "ผมคิดว่าอย่างน้อยที่สุดก็น่าจะได้รับความดีความชอบส่วนบุคคลระดับสอง (เอ้อร์เติ้งกง) ขึ้นไป หรือบางผลงานถึงขั้นได้รับความดีความชอบส่วนบุคคลระดับหนึ่งด้วยซ้ำ" "ไม่รู้ว่าเกิดข้อผิดพลาดตรงไหน แม้แต่ความดีความชอบส่วนบุคคลระดับสาม (ซานเติ้งกง) สักครั้งก็ยังไม่เคยได้! นี่มันรังแกกันชัดๆ ไม่ใช่เหรอครับ?"

หลี่เหวินอู่ยิ่งฟังก็ยิ่งโกรธ มือทั้งสองข้างกำหมัดแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวนูน แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยเปลวเพลิงแห่งโทสะที่ลุกโชน หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความโกรธ "มีเรื่องแบบนี้ด้วยรึ? แกไม่ได้เข้าใจผิดแน่นะ?" "คุณปู่วางใจได้เลยครับ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ผมไม่กล้าล้อเล่นหรอก เมื่อวานผมโทรหาน้องสาว ยืนยันข้อมูลเรียบร้อยแล้วครับ! สหายจางเสี่ยวหลงไม่เคยได้รับแม้แต่ความดีความชอบระดับสามจริงๆ" "คุณคะ ดื่มน้ำให้ใจเย็นลงก่อนเถอะค่ะ เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น คุณต้องตรวจสอบให้กระจ่างนะคะ!" หลิวอวี้เฟินที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกเดือดดาลแทนไม่แพ้กัน เธอรินน้ำผึ้งผสมน้ำแร่ภูเขาใส่แก้วเล็กๆ ส่งให้สามี

หลี่เหวินอู่กัดฟันกรอด รับแก้วน้ำมาดื่มรวดเดียวหมด "ฉางเจิง ต่อสายหาหูจื้อเฉียงที่กระทรวงความมั่นคงฯ เดี๋ยวนี้!" "ได้ครับคุณปู่!" หลี่ฉางเจิงกระโดดลงจากขอบเตียง เดินไปที่เครื่องโทรศัพท์ สองนาทีต่อมา ปลายสายกดรับ เขาถือเครื่องโทรศัพท์ไว้ แล้วยื่นหูฟังให้คุณปู่ "ฮัลโหล! ฉันหลี่เหวินอู่!" "สวัสดีครับท่านผู้บังคับบัญชา! สุขภาพท่านเป็นยังไงบ้างครับ? ดีขึ้นหรือยัง? อีกสักพักผมจะไปเยี่ยมท่านที่ตงหนิงนะครับ!" เสียงของหูจื้อเฉียงที่ปลายสาย เต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ นานทีปีหนที่ผู้บังคับบัญชาเก่าจะโทรหาเขาสักครั้ง