บทที่ 563 คำถามหกข้อ

หลี่เหวินอู่ไอต่อเนื่องอยู่ครู่หนึ่ง แล้วดื่มน้ำผึ้งผสมน้ำแร่ภูเขาเข้าไปอีกอึก อาการไอจึงทุเลาลง สีหน้าก็ดูดีขึ้นมาก "สหายตัวน้อยผู้นี้ พาสหายอีกไม่กี่คน ช่วยกรมตำรวจเขตปิดคดีระเบิดโรงงานเครื่องจักรการเกษตรประจำเขต สังหารสายลับแปดราย จับกุมหัวหน้ากลุ่มสายลับได้" "กรณีแบบนี้ ควรได้ความดีความชอบระดับไหน?" "ความดีความชอบรวมหมู่ระดับสองครับ ส่วนสหายตัวน้อยคนนั้นได้ความดีความชอบส่วนบุคคลระดับหนึ่ง!"

คำถามสุดท้ายแล้ว ในที่สุดก็เหลือแค่คำถามสุดท้าย! หูจื้อเฉียงได้ยินเสียงไอปราศจากไปแล้ว ค่อยมีอารมณ์มาคิดเรื่องของตัวเองบ้าง "คำถามสุดท้าย สหายตัวน้อยคนนี้ไม่เห็นแก่ความเหน็ดเหนื่อย ออกตามล่าหัวหน้าสายลับที่บงการวางระเบิดสี่คดีด้วยตัวคนเดียว" "ในที่สุด ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น เขาสามารถจับกุมหัวหน้าสายลับจอมเจ้าเล่ห์ที่แฝงตัวมานานกว่าสิบปีได้สำเร็จ" "กรณีแบบนี้ ควรนับเป็นความดีความชอบระดับไหน?" "ท่านครับ นี่ก็ควรเป็นความดีความชอบส่วนบุคคลระดับหนึ่งครับ!" "ดี ฉันไม่มีคำถามอื่นแล้ว!" ตู้ดๆๆ เสียงสัญญาณวางสายดังขึ้น

"ท่านครับ... ท่านครับ..." ปลายสายเงียบไปแล้ว แสดงว่าวางหูไปเรียบร้อย หูจื้อเฉียงมองโทรศัพท์ในมือ เหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็วางหูลง ไม่มีอารมณ์จะเช็ดน้ำชาที่หกเลอะโต๊ะ ท่านผู้เฒ่าพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลศูนย์มณฑลทหารเมืองตงหนิง มณฑลเหลียวเป่ย ท่านคงไม่ถามคำถามพวกนี้โดยไม่มีเหตุผล และคงไม่ยิงเป้าลมเล่นแน่ๆ ปัญหาคือ คำถามเหล่านี้มีความหมายแฝงอะไรกันแน่? หรือว่ากระบวนการพิจารณาความดีความชอบในระบบตำรวจของเรามีปัญหา? มีสหายหลายคนที่สร้างผลงานใหญ่หลวง แต่กลับถูกละเลย? ท่านผู้เฒ่าเอาแต่ยกตัวอย่าง 'สหายตัวน้อย' คนหนึ่งมาตลอด ถ้าอย่างนั้น... เป็นไปได้ไหมว่าสหายตัวน้อยคนนี้ จะไม่ได้รับความเป็นธรรม และเรื่องนี้ดันไปเข้าหูท่านผู้เฒ่าพอดี?