บทที่ 566 หมาหริ่ง (โก่วฮวน)

จากแววตาที่ตื่นตระหนกของจื่อเทียว บ่งบอกถึงความตกตะลึงในใจของมันได้อย่างชัดเจน "จี๊ด..." เสียงร้องแหลมเล็กทำลายความเงียบงัน ทันใดนั้น จื่อเทียวสี่ตัวแรกที่เข้ามาในมิติก่อนเพื่อน ก็ถูกเสียงร้องนี้ดึงดูดความสนใจ พวกมันยืนเรียงแถวหน้ากระดาน ยืดตัวตรงจ้องมองเพื่อนร่วมสายพันธุ์ที่กำลังส่งเสียงร้อง จื่อเทียวที่อยู่ในถ้ำหินก็ตกใจกับเสียงร้องนี้เช่นกัน มันค่อยๆ คลานออกมาจากถ้ำอย่างเชื่องช้า มันยื่นหัวออกมาสำรวจก่อน แล้วหดกลับเข้าไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ยื่นออกมาอีก แล้วก็หดกลับไปอีก... ทำแบบนี้ซ้ำๆ อยู่หลายรอบ ในที่สุดมันก็กระโดดออกมาจากถ้ำด้วยความตื่นตระหนก มองซ้ายมองขวาสำรวจสภาพแวดล้อมและรังเก่าของตัวเอง! นี่มันบ้านที่ฉันคุ้นเคยจริงดิ? ก้อนหินใหญ่ของฉันหายไปไหน? ป่าผืนใหญ่ของฉันล่ะ? แล้ววัชพืชหน้าปากถ้ำฉันหายไปไหนหมด? พวกมันหายไปไหนกันหมดวะ? ใครมันทำเรื่องบ้าๆ ตัดบ้านฉันเป็นแท่งยาวๆ แบบนี้? "จี๊ด..." จื่อเทียวตัวนี้ก็ส่งเสียงร้องคำรามออกมาบ้าง ในน้ำเสียงเจือปนด้วยความตกใจ โกรธเกรี้ยว และความหวาดกลัวเล็กน้อย จื่อเทียวตัวแรกหยุดร้อง จื่อเทียวสี่ตัวแรกต่างจับจ้องไปที่จื่อเทียวตัวใหม่ที่กำลังกรีดร้อง แต่ความสงบอยู่ได้ไม่นาน ในมิติก็ปรากฏจื่อเทียวตัวใหม่ออกมาอีกตัว ตัวเปียกโชกมีหยดน้ำไหลติ๋งๆ ต้องยอมรับว่าขนจื่อเทียวคุณภาพดีจริงๆ แม้จะโดนน้ำกรอกรูจนท่วม แต่ขนชั้นในกลับไม่เปียกเลย จื่อเทียวทุกตัวตะลึงงัน จากนั้นจื่อเทียวทั้งเจ็ดตัวก็จ้องตากันไปมา สุดท้ายก็ระเบิดเสียงร้องประสานเสียงพร้อมกัน หมีดำฝูงใหญ่พากันมายืนเกาะรั้ว มองดูเพื่อนบ้านใหม่อย่างสนใจ หลังจากจับจื่อเทียวได้ยี่สิบหกตัว จางเสี่ยวหลงก็หยุดมือ เพราะจื่อเทียวแถบนี้ถูกกวาดต้อนมาเกือบหมดแล้ว "แม่เจ้า วันนี้นอกจากมังกรบินกับจื่อเทียว ก็ไม่ได้อะไรอย่างอื่นเลยแฮะ!" "แถบนี้เหยื่อน้อยไปหน่อย เปลี่ยนเขาอีกลูกดีกว่า!"

"กริ๊งงง..." โทรศัพท์ที่สถานีเซิ่งลี่ดังขึ้นเป็นครั้งแรก หลี่โหย่วเหลียงลุกขึ้น เดินไปที่เครื่องโทรศัพท์ ยกหูขึ้นรับสาย "ฮัลโหล ที่นี่สถานีเซิ่งลี่ กองกำลังลาดตระเวนรักษาความปลอดภัยป่าไม้ครับ! ไม่ทราบว่าใครเรียนสายครับ..." "ฉันหลี่หงเซิง!" "สวัสดีครับผู้กำกับหลี่!" "เสี่ยวหลงอยู่ไหม?" "ผู้กำกับหลี่ครับ หัวหน้าจางเข้าป่าลาดตระเวนแต่เช้าแล้วครับ! คาดว่าน่าจะกลับช่วงบ่าย!" "งั้นเหรอ! ถ้าเขากลับมา ฝากบอกเขาด้วยนะว่า มีคนชื่อหวังเจี้ยนกังมาหาที่กรม! พอถามทางไปบ้านเกิดเสี่ยวหลง ตอนนี้เหมือนจะเดินทางไปที่คอมมูนเซิ่งลี่แล้ว!" "ได้ครับๆ ผู้กำกับหลี่วางใจได้ ผมรับรองจะแจ้งให้ทราบครับ!"

"พั่วจวิน แกดมหาอะไรอยู่?" จางเสี่ยวหลงถือไม้ขนาดยาว เคาะพงหญ้ารกทึบเป็นระยะ เพื่อไล่งูพิษที่อาจซ่อนตัวอยู่ แม้จะสวมรองเท้าบูทยางกันน้ำทรงสูง แต่ถ้าเหยียบโดนงูพิษ ก็คงรู้สึกไม่ดีอยู่ดี ทางที่ดีอย่าเหยียบโดนเลยจะดีกว่า! เจ้าพั่วจวินนำทางอยู่ข้างหน้า จู่ๆ ก็วิ่งไปหยุดนิ่งที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง จางเสี่ยวหลงเดินเข้าไปดู "โอ้โฮ! ตรงนี้มีโพรงด้วย? คงไม่ใช่ว่ามีหมีดำหรอกนะ" เขาเตรียมพร้อมระวังตัว ถ้ามีหมีดำพุ่งออกมาจริงๆ เขาจะจับยัดเข้ามิติเป็นอย่างแรก จางเสี่ยวหลงมั่นใจในพละกำลังตัวเอง หมีดำหนักหลายร้อยจินไม่ใช่ปัญหา จับทุ่มลงพื้นได้สบายๆ พั่วจวินส่ายหัว งับแขนเสื้อจางเสี่ยวหลงให้เดินหน้าต่อ "หมายความว่าไง? ในโพรงนี้ไม่มีหมีดำเหรอ?" จางเสี่ยวหลงเดินตามพั่วจวินด้วยความงุนงง เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็เจอโพรงใหม่อีก "แม่เจ้า! อีกโพรงแล้ว? ขนาดพอๆ กับโพรงเมื่อกี้เลย กว้างประมาณสี่ห้าสิบเซนติเมตร!" "อะไรเนี่ย? จะเดินต่อทำไม? เราไม่จับ... เอ๊ะ? ยังมีอีกโพรง?"