บทที่ 565 จื่อเทียว (เพียงพอนสีม่วง)

จางเสี่ยวหลงรู้สึกฉงนใจอยู่บ้าง ปกติแล้วจื่อเทียวจะร่อนเร่ไปทั่วป่า หาที่อยู่เป็นหลักแหล่งยาก ยกเว้นแต่ตัวเมียที่ตั้งท้องใกล้คลอด ถึงจะหาโพรงไม้ โพรงดิน หรือถ้ำหิน เพื่อใช้เป็นรังชั่วคราวสำหรับคลอดลูก พอลูกๆ โตพอจะหากินเองได้ ก็จะกลับไปใช้ชีวิตร่อนเร่อีกครั้ง คิดได้ดังนั้น จางเสี่ยวหลงก็แวบเข้ามิติไปพินิจดูจื่อเทียวทั้งสี่ตัวอย่างละเอียด "ตัวนี้คือตัวที่ฉันไล่ล่ามา ดูจากรูปร่างก็รู้แล้ว!" "ซู้ด... รูปร่าง? ใช่สิ! ฉันว่ามันแปลกๆ ตั้งแต่แรก ที่แท้ก็ตรงนี้นี่เอง!" "จื่อเทียวตัวที่ฉันไล่ตาม ตัวผอมกว่า พุงไม่มีไขมันส่วนเกิน" "แต่อีกสามตัวที่ซ่อนอยู่ในโพรง ท้องโตกว่าเห็นๆ แสดงว่า..." "สามตัวนี้เป็นตัวเมีย และกำลังท้อง! ส่วนตัวที่ฉันไล่ตามคือตัวผู้!"

จางเสี่ยวหลงตบมือดังฉาดด้วยความยินดี ถ้าเป็นแบบนี้ก็สมเหตุสมผล! "ฮ่าๆๆ! นึกไม่ถึงจริงๆ... เอ่อ พวกแกไม่ต้องกลัวนะ เมื่อกี้ฉันตบมือดังไปหน่อย ทำพวกแกตกใจหมด!" จื่อเทียวทั้งสี่ตัวเบียดเสียดกันแน่น ไม่กล้าสบตาจางเสี่ยวหลง เขายื่นมือไปลูบหัวพวกมัน โดยเฉพาะตัวผู้ที่เขาหยุดมือลูบอยู่นานหน่อย "เจ้าตัวผู้นี่ร้ายไม่เบา หาเมียได้ทีเดียวสามตัว แถมทำท้องพร้อมกันหมดเลย!" "เรื่องนี้พอเข้าใจได้ เพราะธรรมชาติของพวกแก ตัวผู้หนึ่งตัวมักจะจับคู่กับตัวเมียสามสี่ตัวอยู่แล้ว" "แต่ประเด็นสำคัญคือ แกดันให้พวกมันอยู่รวมกัน ปกติไม่รำคาญเสียงบ่นบ้างเหรอ? แล้วพวกมันไม่ตบตีแย่งผัวกันเหรอวะ?" "ที่สำคัญที่สุด แกมีแรงรับมือตัวเมียทีเดียวสามตัวไหวเหรอ?" เจ้าตัวผู้ถูกลูบหัวไปสองสามที อาการสั่นก็เริ่มหาย มันส่งเสียงร้อง "จี๊ดๆ" ตอบกลับมาสองคำ เหมือนจะตอบโต้คำพูดของจางเสี่ยวหลง!

"แกฟังฉันรู้เรื่องเหรอ?" จื่อเทียวตัวผู้มองหน้าจางเสี่ยวหลง แต่ไม่ได้ตอบอะไร "สงสัยฉันคิดมากไปเอง พวกแกไม่ใช่สัตว์เลี้ยงที่ฉันเลี้ยงมากับมือ จะไปฟังรู้เรื่องได้ไง!" "เอาล่ะๆ พวกแกกลับไป... เอ๊ะ..." จื่อเทียวทั้งสี่ตัวมุดหายวับกลับเข้าไปในโพรงอย่างรวดเร็ว ไม่รีรอแม้แต่วินาทีเดียว "ไอ้เวรเอ้ย... นี่มันฟังรู้เรื่องชัดๆ!" จางเสี่ยวหลงได้แต่พูดไม่ออก "จื่อเทียวพวกนี้เจ้าเล่ห์ชะมัด ช่างเถอะ เห็นแก่ที่พวกแกจะออกลูกจื่อเทียวน้อยๆ ให้ฉัน จะไม่ถือสาก็แล้วกัน!" "รอลูกๆ ของพวกแกโตขึ้น ไม่รู้ว่าจะฉลาดขนาดไหน ชักอยากเห็นเร็วๆ แล้วสิ!"