บทที่ 571 เปิดมิติเจดีย์ชั้นที่หก

ปลายเส้นลมปราณเดิมทีคือจุดสิ้นสุดของทางเดินชีพจร แต่กระแสความร้อนสายนั้นกลับพุ่งพล่านด้วยความเร็วสูง ไม่สนว่าจะมีทางไปต่อหรือไม่ มันกระแทกกระทั้นเส้นลมปราณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้จางเสี่ยวหลงสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดราวกับร่างกายกำลังจะฉีกขาด "แม่เจ้า! นี่มันกำลังขยายเส้นลมปราณของฉันอยู่หรือเปล่า?" จางเสี่ยวหลงกัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวด เพราะเขาชินชากับความเจ็บปวดแบบนี้เสียแล้ว อีกสักพักมันคงจะดีขึ้นเอง

ไม่รู้ว่ากระแสความร้อนนั้นวิ่งพล่านไปทั่วร่างกี่รอบ ในที่สุดมันก็สงบลง ความเจ็บปวดในร่างกายของจางเสี่ยวหลงหายไปพร้อมกัน เขากระโดดผึงขึ้นมายืนบนฝั่ง แล้วรวบกอดก้อนหินยักษ์ก้อนนั้นขึ้นมาทันที "ฮ่าๆ เบากว่าคราวที่แล้วจริงๆ ด้วย พลกำลังของฉันเพิ่มขึ้นอีกแล้ว"

"แต่เพิ่มไม่เยอะเท่าไหร่ น่าจะประมาณสองพันหนึ่งร้อยจิน!"