บทที่ 572 สรรพคุณแฝงของหุ่นไม้และเตียงหินหยก

"นี่มัน... หุ่นไม้อยู่ไหน? ทำไมหายไปแล้ว?" จางเสี่ยวหลงยืนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพ่นคำผรุสวาทออกมาชุดใหญ่ สุดท้ายกัดฟันพูดอย่างเจ็บใจ "ฉันวิ่งแทบตาย สุดท้ายโดนหุ่นไม้หลอกต้มซะเปื่อยเลยเหรอ?"

"โอ๊ย... แม่เจ้า! ปวดเมื่อยไปทั้งตัว ตอนนี้ไม่อยากทำอะไรแล้ว กลับไปนอนแผ่ที่บ้านหินดีกว่า!" ในเมื่อหุ่นไม้หายไปแล้ว จางเสี่ยวหลงก็ไม่ดึงดันจะอยู่ต่อ เขาใช้จิตสั่งการ แวบกลับมาที่มิติชั้นสาม น้ำท่าไม่อาบ ล้มตัวลงนอนบนเตียงหินหยกทันที

ทันทีที่แผ่นหลังสัมผัสเตียงหิน จางเสี่ยวหลงรู้สึกถึงไอเย็นที่แทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย เริ่มเยียวยาจุดที่ฟกช้ำดำเขียวจากการถูกซ้อม ร่างกายที่เจ็บระบมเมื่อครู่ พลันรู้สึกสบายราวกับได้แช่น้ำพุร้อนท่ามกลางฤดูหนาว "แม่เจ้า! เตียงหินนี่มีสรรพคุณแบบนี้ด้วย!"