บทที่ 576 เสี่ยวหลง คนจากกระทรวงความมั่นคงฯ มาหา

"หัวหน้าจาง ต้องขอโทษจริงๆ ครับ เก๋ากี้ที่คุณให้มาฤทธิ์แรงเกินคาด ผมต้องขอตัวกลับบ้านสักเดี๋ยว เดี๋ยวจะรีบกลับมาครับ... ไว้ตอนกินข้าว ผมจะดื่มเป็นเพื่อนคุณสักสองสามแก้ว!" หลี่ชิ่งก้มตัวหยิบกระเป๋าผ้าใบขึ้นมา แล้วพูดรัวเร็ว "ถ้าหัวหน้าแผนกหลี่ไม่สบาย ก็รีบกลับไปพักผ่อนเถอะครับ เอ่อ... แม่เจ้า... วิ่งเร็วจี๋เลยแฮะ!" เห็นหลี่ชิ่งก้าวเท้าฉับไว เพียงสองก้าวก็พุ่งออกจากห้องทำงาน หายลับไปกับตา จางเสี่ยวหลงอดส่ายหน้าไม่ได้ คิดในใจ: ดูจากสีหน้าหัวหน้าแผนกหลี่แล้ว เหมือนคนเก็บกดที่กำลังจะได้ระเบิดอารมณ์ยังไงชอบกล! ที่บอกว่าจะกลับมาดื่มเป็นเพื่อนสักสองแก้ว เกรงว่าจนมืดค่ำก็คงไม่เห็นแม้แต่เงาแล้วล่ะ!

เป็นจริงดังคาด อย่าว่าแต่ตอนกินข้าวเลย ไม่เห็นแม้แต่เงาหลี่ชิ่ง ขนาดเขาอยู่ช่วยพี่ใหญ่เลือกเฟอร์นิเจอร์จนขนขึ้นรถเสร็จ ก็ยังไม่เห็นหลี่ชิ่งโผล่กลับมา รถบรรทุกเป็นรถที่เฝิงเจียซู่จัดหามาให้ แถมยังส่งคนงานมาช่วยขนย้ายไปส่งถึงหมู่บ้านเหยียนเหอซินชุนอีกด้วย จางต้าเฟิ่งยืนอยู่ในบ้านใหม่ มองดูเฟอร์นิเจอร์และที่นอนหมอนมุ้งใหม่เอี่ยม น้ำตาคลอเบ้า จากนี้ไป ที่นี่คือบ้านของฉันแล้วสินะ? เธอยังรู้สึกเหมือนฝันไป ไม่กล้าเชื่อว่าทั้งหมดนี้คือความจริง "น้องเล็ก นอกจากเธอจะช่วยหางานให้พี่กับพี่เขย แถมยังได้บ้านพักอีก นี่เธอยังซื้อเฟอร์นิเจอร์ให้อีกตั้งเยอะแยะ!"

"พี่... พี่ไม่รู้จะพูดยังไงดี!" ต้าเฟิ่งกอดแขนน้องชาย ซบหน้าลงกับไหล่กว้าง ไหล่สั่นเทาด้วยแรงสะอื้น นี่คือน้ำตาแห่งความปิติ น้ำตาแห่งความสุข เอ้อร์เฟิ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พลอยน้ำตาซึมไปด้วย "พี่ใหญ่ น้องเราได้ดี พวกพี่สาวอย่างเราพลอยได้ใบบุญไปด้วยนะเนี่ย!"