บทที่ 59 ต้าเฟิ่งใกล้คลอดแล้ว

"หัวหน้ากลุ่ม?" มีชาวบ้านเจ็ดแปดคนเดินสวนมา พวกเขาเพิ่งกลับจากทำงานในนา จางเป่าหมิง หัวหน้ากลุ่มที่สอง ก็เดินมากับพวกเขาด้วย สีหน้าดูอิดโรย

"เสี่ยวหลง แกขึ้นเขามาเหรอ?"

"ครับ ว่างๆ ไม่มีอะไรทำ เลยขึ้นไปซ้อมยิงปืน ถือโอกาสล่าไก่ป่ามาได้สองตัว ตัวนี้ลุงเอาไปกินสิครับ" จางเสี่ยวหลงเลือกไก่ป่าตัวอ้วนพีตัวหนึ่งยื่นให้จางเป่าหมิง

"น้องเป่าหมิง แกนี่มีลาภปากจริงๆ หลานชายเป็นพรานมือฉมังแบบนี้ ต่อไปคงมีเนื้อกินไม่ขาดปาก" ความเหนื่อยล้าบนใบหน้าจางเป่าหมิงหายไปเป็นปลิดทิ้ง หัวเราะร่าพลางรับไก่ป่ามาถือ "ก็หลานชายฉันมันเก่ง ฉันเป็นลุงก็ได้อานิสงส์ไปด้วย"

จางเสี่ยวหลงกล่าวลา แล้วเดินกลับบ้าน "แม่ครับ วันนี้เรากินไก่ป่ากัน" จางเสี่ยวหลงวางปืน วางไก่ป่าลงกับพื้น เตรียมต้มน้ำถอนขน

"ลูกล่าไก่ป่ามาได้สองตัว ทำไมไม่แบ่งไปให้อารองสักตัวล่ะ?"

"ระหว่างทางผมเจอหัวหน้ากลุ่มที่สอง เลยคัดตัวอ้วนๆ ให้เขาไปตัวหนึ่งแล้วครับ" จางเสี่ยวหลงจุดไฟในเตา ไม่ได้บอกว่ายังมีกระต่ายป่าอีกตัว ส่วนเรื่องที่เขาล่าไก่ป่าได้กี่ตัวนั้น คนในครอบครัวรู้ดีว่าต้องปิดปากเงียบ ไม่เอาไปพูดมั่วซั่วกับคนนอก ยุคนี้สมัยนี้ บ้านไหนซื้อเนื้อมาแก้ขัด ก็ต้องปิดประตูแอบกินกันทั้งนั้น

จางเสี่ยวหลงรู้ดีว่า ปีนี้ผลผลิตไม่ดี และอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ผลผลิตในนาก็จะยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ ทุกคนจะยิ่งอดอยาก การได้กินเนื้อจะกลายเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยสุดขีด น้ำร้อนเดือดปุดๆ ถูกเทลงในกะละมังเคลือบ แค่เอาไก่ป่าลงไปลวก ขนก็ถอนออกง่ายดาย หลังจากถอนขนและควักเครื่องในทิ้งไป ไก่ป่าสองตัวนี้ก็ยังหนักถึงสี่ชั่งกว่า งานที่เหลือตกเป็นหน้าที่ของแม่และพี่สาว

จางเสี่ยวหลงนั่งเช็ดปืนอย่างระมัดระวัง แล้วหาโอกาสแอบเอาเครื่องในไก่ไปให้หมาป่าทั้งสี่ตัวกิน จากนั้นเขาก็ส่งกระแสจิตเข้าไปสำรวจในมิติเจดีย์ มันฝรั่งสุกได้ที่อีกแล้ว คืนนี้ต้องหาเวลาเก็บเกี่ยวแล้วปลูกรอบใหม่ ต้าฮุย เสี่ยวฮุย วั่งไฉ และไหลฝู พอได้กินเครื่องในก็วิ่งไล่หยอกล้อกันสนุกสนาน ลูกหมูป่าโตขึ้นมาก ตอนจับมาใหม่ๆ หนักไม่กี่ชั่ง ตอนนี้ปาเข้าไปเกือบยี่สิบชั่งแล้ว แต่พวกมันก็กินจุมาก วันหนึ่งฟาดมันฝรั่งไปกว่าร้อยชั่ง ต่อไปคงยิ่งกินจุขึ้นไปอีก แม่ไก่แก่สองตัวดูสบายใจเฉิบที่สุด หมอบนิ่งไม่ขยับเขยื้อน

"เสี่ยวหลง มากินข้าวได้แล้วลูก!" หลินซิ่วเจินยกจานไก่ป่าผัดน้ำแดงออกมาเรียก จางเสี่ยวหลงล้างมือ เดินเข้าไปในบ้านเห็นทุกคนนั่งประจำที่กันหมดแล้ว กลางโต๊ะแปดเซียน มีจานใบใหญ่สองใบพูนไปด้วยเนื้อไก่ป่า กลิ่นหอมเข้มข้นเตะจมูก บวกกับความมันวาวชวนน้ำลายสอของเนื้อไก่ ทำให้ทุกคนต้องกลืนน้ำลาย

"ฝีมือแม่นับวันยิ่งอร่อยขึ้นเรื่อยๆ นะเนี่ย" จางเสี่ยวหลงเคี้ยวเนื้อไก่รสเลิศ พลางเอ่ยชม "ก็เพราะไก่ป่าที่ลูกล่ามามันหอมอร่อยต่างหาก" สองแม่ลูกผลัดกันยอไปมา พอกินข้าวเสร็จ จางเป่าจู้จิบน้ำแล้วค่อยๆ พูดขึ้นว่า "ต้าเฟิ่งฝากคนเอาแป้งข้าวโพดมาให้สองสามชั่ง ท้องที่สองนี้จวนจะคลอดเต็มทีแล้ว"

"นับวันดูแล้วก็น่าจะใกล้แล้วล่ะ คงอีกไม่กี่วันนี้แหละ" หลินซิ่วเจินมีสีหน้ากังวล จางต้าเฟิ่งแต่งงานไปอยู่ที่หมู่บ้านหวังเจียถุน คอมมูนหงฉี สามีชื่อหวังต้าไห่ เป็นคนซื่อๆ ฐานะทางบ้านหวังต้าไห่ไม่ค่อยดีนัก ยังมีน้องๆ อีกหลายคน ทั้งครอบครัวใหญ่ยังไม่ได้แยกบ้าน อาศัยอยู่รวมกันอย่างแออัด ความเป็นอยู่ค่อนข้างขัดสน จางต้าเฟิ่งยังอุตส่าห์เจียดเสบียงที่มีอยู่น้อยนิด ส่งแป้งข้าวโพดกลับมาให้พ่อแม่ นับว่าเป็นลูกกตัญญูจริงๆ

"แม่ครับ หาเวลาไปเยี่ยมพี่ใหญ่กันเถอะครับ" ในความทรงจำของจางเสี่ยวหลง ตอนพี่สาวคนโตคลอดลูกคนแรก เกือบจะคลอดลำบาก "พรุ่งนี้ผมจะเข้าป่าไปล่าสัตว์ เอาไปบำรุงพี่ใหญ่สักหน่อย"

"ดีเลย พรุ่งนี้แม่จะไปซื้อของที่สหกรณ์ แล้วมะรืนเราค่อยไปกัน"

"ตอนไปบ้านพี่ใหญ่ เราต้องผ่านสหกรณ์อยู่แล้วนี่ครับ ค่อยแวะซื้อตอนนั้นก็ได้!"

"ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมา"

วันรุ่งขึ้น จางเสี่ยวหลงตื่นแต่เช้าตรู่เข้าป่า คราวนี้ฝีมือแม่นยำขึ้น ยิงสิบนัด พลาดไปแค่สองนัด นอกนั้นเข้าเป้าหมด ได้ไก่ป่าสี่ตัว กระต่ายสามตัว และกระจงอีกหนึ่งตัว ขากลับเขาใช้ทางลัด เก็บสัตว์ที่ล่าได้และปืนไว้ในมิติ นานๆ ทีมีไก่ป่าติดไม้ติดมือกลับบ้านบ้างก็ไม่แปลก แต่ถ้าถือสัตว์ล่าเดินโทงๆ ในหมู่บ้านทุกวัน จะกลายเป็นเป้าให้คนอิจฉาเปล่าๆ รวยเงียบๆ ดีที่สุด

ไก่ป่าสองตัว กระต่ายสี่ตัว และกระจงหนึ่งตัว ถูกเก็บไว้ในมิติชั้นที่หนึ่ง ส่วนไก่ป่าที่เหลืออีกสองตัว เขาเอาไปไว้ในบ้าน เตรียมไว้สำหรับเอาไปคอมมูนหงฉีพรุ่งนี้ เขายังเอาปลาตะเพียนตัวใหญ่แปดตัวออกมาใส่ถังน้ำเลี้ยงไว้ เพื่อเตรียมเอาไปด้วย คนเพิ่งคลอดลูก กินซุปปลาตะเพียนจะช่วยเรียกน้ำนมได้ดี

จากบ้านจางเสี่ยวหลงไปหมู่บ้านหวังเจียถุน คอมมูนหงฉี ระยะทางกว่าสี่สิบลี้ ไม่มีรถเมล์ ไม่มีจักรยาน ต้องเดินเท้าล้วนๆ จางเสี่ยวหลงสบายมาก แต่หลินซิ่วเจินคงเดินไม่ไหว นับตั้งแต่จางเสี่ยวหลงข้ามภพมา อาหารการกินที่บ้านดีขึ้นมาก แถมยังมีน้ำทิพย์คอยช่วยบำรุง ร่างกายของทุกคนในบ้านจางเป่าจู้แข็งแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่การเดินเท้าสี่สิบลี้ สำหรับหลินซิ่วเจินก็ยังถือว่าหนักหนาเกินไป

ราวๆ หนึ่งทุ่มสองทุ่ม จางเสี่ยวหลงหิ้วปลาสี่ตัว ไปเคาะประตูบ้านหัวหน้าหมู่บ้านใหญ่ "ใครน่ะ? ดึกป่านนี้ไม่หลับไม่นอน!"

"ลุงครับ ผมเอง จางเสี่ยวหลง!"

"อ้าว เสี่ยวหลงเหรอ! ข้างนอกหนาว รีบเข้ามาคุยข้างใน!" ประตูเปิดออก จางเป่ากุ้ยคลุมเสื้อโค้ทตัวใหญ่ยืนอยู่หลังประตู

"ลุงครับ ผมไม่เข้าไปดีกว่า ปลาพวกนี้ผมจับได้ในป่า เอามาฝากลุงกับป้าสะใภ้ชิมดูครับ"

"นี่มันเกือบสิบชั่งได้มั้ง! เจ้าหนู ว่ามาเถอะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"

"ผมว่าแล้วว่าปิดลุงไม่มิด ผมอยากจะยืมจักรยานลุงสักหน่อยครับ จะไปเยี่ยมพี่สาวคนโตที่คอมมูนหงฉี"

"จะใช้เมื่อไหร่ล่ะ?"

"พรุ่งนี้ครับ"

"เรื่องเล็กน้อย พรุ่งนี้เช้ามาเอารถได้เลย! ส่วนปลานี่เอากลับไปเถอะ แค่ยืมจักรยาน ลุงจะรับปลาตั้งสี่ตัวได้ยังไง?"

"ต่อให้ไม่ยืมรถ ผมก็จะเอาปลามาให้อยู่ดีครับ! ไปละครับลุง!" จางเสี่ยวหลงยัดปลาใส่มืออีกฝ่าย แล้วรีบเดินหนีไป

จางเป่ากุ้ยหิ้วปลาตะเพียนหนักอึ้ง ยิ้มด่าไล่หลัง "ไอ้เด็กคนนี้... ตระกูลจางมีเอ็งนี่แหละที่รู้ความที่สุด! เอ๊ะ? แล้วมันขี่จักรยานเป็นเหรอ?"

เช้าตรู่ ฟ้ายังไม่สาง หลินซิ่วเจินและลูกชายออกจากบ้าน พอใกล้ถึงปากทางหมู่บ้าน "แม่รอตรงนี้เดี๋ยวหนึ่งนะครับ ผมไปยืมจักรยานบ้านลุงเป่ากุ้ยก่อน" ถือไก่ป่าสองตัวไปบ้านคนอื่นคงดูไม่ดี เลยให้แม่รออยู่ก่อน หลินซิ่วเจินพยักหน้า แล้วพึมพำกับตัวเอง "ยืมจักรยาน? แต่พวกเราขี่ไม่เป็นนี่นา?"

ไม่กี่นาทีต่อมา จางเสี่ยวหลงก็ขี่จักรยานรุ่นคานคู่ (28) มาอย่างรวดเร็ว เบรกเอี๊ยดจอดตรงหน้าหลินซิ่วเจินอย่างสวยงาม "แม่ ขึ้นมานั่งซ้อนท้ายเลยครับ!" หลินซิ่วเจินนั่งหันข้างซ้อนท้าย จางเสี่ยวหลงรับถุงใส่ไก่ป่าสองตัวไปวางไว้ในตะกร้าหน้ารถ