บทที่ 60 มาเจอการแบ่งสมบัติพอดี

"แม่ นั่งดีๆ นะครับ ผมจะเร่งความเร็วแล้ว"

"ว้าย~ ขี่ช้าๆ หน่อยลูก ระวังล้ม! นี่ลูกไปหัดขี่จักรยานมาตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมแม่ไม่รู้เลย?"

"ผมไม่เคยเรียนหรอกครับ นี่ก็เพิ่งจับแฮนด์ครั้งแรกเหมือนกัน! ทำตามที่ลุงเป่ากุ้ยสอน ลองดูแป๊บเดียวก็ขี่เป็นแล้ว"

หลินซิ่วเจินแม้จะสงสัย แต่ก็จำต้องเชื่อ ในหมู่บ้านนี้ ถ้าพูดถึงทรัพย์สินส่วนตัว มีแค่บ้านหัวหน้าหมู่บ้านใหญ่จางเป่ากุ้ยเท่านั้นที่มีจักรยาน ปกติเขาไม่ค่อยให้ใครยืม รถเลยสภาพดีมาก ซื้อมาตั้งหลายปีแล้ว ยังดูใหม่เอี่ยมอยู่เลย ดังนั้นจางเสี่ยวหลงไม่มีทางได้แตะต้องจักรยานมาก่อนแน่นอน ไม่รู้ว่าคราวนี้หัวหน้าหมู่บ้านใหญ่นึกยังไง ถึงยอมให้เสี่ยวหลงยืมจักรยาน

"แม่ครับ รถรุ่นคานคู่ (28) นี่ขี่ดีจริงๆ เดี๋ยวบ้านเราซื้อสักคันนะครับ! ทั้งพ่อทั้งแม่ ต้องหัดขี่ให้เป็น"

"ลูกรู้ไหมว่ารถบ้านหัวหน้าหมู่บ้านเขาซื้อมาเท่าไหร่?"

"เอ่อ~ ไม่รู้สิครับ น่าจะร้อยกว่าหยวนมั้ง!"

"หนึ่งร้อยแปดสิบแปดหยวน บ้านเราไม่มีปัญญาซื้อหรอก ปีนึงเก็บเงินได้ไม่กี่ตังค์ ต้องเก็บไว้เป็นสินเดิมให้พี่สาวลูกแต่งงาน แล้วลูกเองก็ต้องแต่งเมียด้วย"

"แม่ครับ เรื่องเงินเดี๋ยวก็หาได้ ไม่ต้องห่วงหรอก"

ยี่สิบนาทีต่อมา ก็มาถึงสหกรณ์ ความจริงจะซื้อของที่สหกรณ์คอมมูนหงฉีก็ได้ แต่ที่นั่นไม่มีคนรู้จัก สู้ซื้อที่ฝั่งเซิ่งลี่ดีกว่า จางเสี่ยวหลงล็อครถ ตรงนี้อยู่ใกล้โรงพัก ไม่มีใครกล้าขโมยหรอก

"น้องเสี่ยวหลง?" จ้าวเจิ้นกั๋วเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ ท่าทางกระตือรือร้น

จางเสี่ยวหลงเห็นท่าทางก็รู้ทันทีว่าเขากินปลาไปแล้ว จึงแซวว่า "พี่จ้าว ปลาจากในป่ารสชาติเป็นไงบ้าง? ถูกปากไหมครับ?"

"ยังต้องถามอีกเหรอ? ปลาที่น้องเสี่ยวหลงหามาจากในป่า จะไม่อร่อยได้ไง? เอ่อ~ ไว้คราวหน้าหามาให้อีกสักสองสามตัวนะ ฉันยินดีจ่ายเพิ่มสองเท่าเลย!"

"ไว้ผมเข้าป่ารอบหน้าก่อนนะครับ ตอนนี้พี่ช่วยแม่ผมเลือกของบำรุงหน่อย"

"เรื่องนี้สบายมาก คุณน้าอยากได้อะไร เดี๋ยวผมจัดการให้ครับ!" มีคนรู้จักมันดีอย่างนี้นี่เอง แป๊บเดียวก็ได้ของครบ จ้าวเจิ้นกั๋วเดินมาส่งถึงหน้าประตูสหกรณ์ด้วยความอาลัยอาวรณ์ รอจนลับสายตาถึงเดินกลับเข้าไป

หมู่บ้านหวังเจียถุน

"คลอดแล้วๆ!"

"ผู้ชายหรือเปล่า?"

"ผู้หญิง"

"เชอะ ตัวล้างผลาญอีกแล้ว"

"นี่แม่มัน ยุคสมัยไหนแล้ว ผู้ชายผู้หญิงก็เหมือนกันนั่นแหละ!"

"จะเหมือนกันได้ยังไง? ฉันอุตส่าห์ตั้งตารออุ้มหลานชาย นี่ออกมาเป็นตัวล้างผลาญตั้งสองคนแล้ว ได้สะใภ้ตัวซวยชัดๆ โชคดีนะที่ฉันไม่ได้ซื้อไข่ไก่มา ให้กินไปก็เสียของเปล่า"

หมอตำแยส่ายหน้า ไม่พูดอะไร สั่งความสองสามประโยคแล้วก็จากไป จางต้าเฟิ่งเพิ่งคลอดลูก ก็ได้ยินแม่ผัวพูดจาเสียดแทงใจดำอยู่ข้างนอก ทารกน้อยร้องไห้จ้า เธออุ้มลูกน้อยขึ้นมา แม่ลูกร้องไห้โฮไปด้วยกัน

"ต้าเฟิ่งอย่าร้องเลย ร้องไห้เดี๋ยวเสียสุขภาพนะ" หวังต้าไห่ปลอบใจอยู่หลายคำ แต่ดูเหมือนจะไร้ผล เขาลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก "แม่ครับ พูดให้น้อยลงหน่อยได้ไหม? ต้าเฟิ่งเพิ่งคลอดลูก ร่างกายอ่อนแอ แม่พูดจาแบบนี้ได้ยังไง?"

"หวังต้าไห่ เดี๋ยวนี้ปีกกล้าขาแข็งแล้วเหรอ? กล้าขึ้นเสียงกับฉันเหรอ? มีเมียแล้วลืมแม่จริงๆ!"

"แม่ครับ แม่ไม่มีเหตุผลเลย!"

"ฉันไม่มีเหตุผล? ได้ ตาเฒ่า ออกมานี่ซิ อยู่ร่วมกันไม่ได้แล้ว ตัวล้างผลาญสองคนกินฟรีอยู่ฟรีทุกวัน แยกบ้านกันไปเลยดีกว่า"

"ต้าไห่เอ้ย แม่แกพูดถูก เราสองคนแก่แล้ว เลี้ยงพวกแกทั้งครอบครัวไม่ไหวหรอก แยกบ้านกันเถอะ!"

หวังต้าไห่มองดูพ่อแม่ที่มีท่าทีเด็ดขาด รู้ว่าคัดค้านไปก็ไร้ประโยชน์ "พ่อครับ จะแบ่งยังไงก็ว่ามาเลย"

"ห้องฝั่งตะวันออกสองห้องยกให้พวกแก โต๊ะที่บ้านมีตัวเดียว พวกแกไปหาซื้อเอาเอง เก้าอี้แกเอาไปสองตัว..."

ตอนที่จางเสี่ยวหลงมาถึง ครอบครัวหวังก็แบ่งสมบัติกันเสร็จเรียบร้อยต่อหน้าหัวหน้ากลุ่ม

"พี่ใหญ่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น..." จางเสี่ยวหลงเห็นหวังต้าไห่ยืนหน้าเครียดอยู่ข้างๆ ส่วนจางต้าเฟิ่งนอนอยู่บนเตียง กอดลูกสาวสองคนร้องไห้

"แม่? เสี่ยวหลง? พวก... พวกเธอมาได้ยังไง?" จางต้าเฟิ่งพยายามจะลุกขึ้น

"นอนลงไป อย่าขยับ ต้าไห่ เล่ามาซิว่าเกิดอะไรขึ้น!" หลินซิ่วเจินเห็นลูกสาวเพิ่งคลอด แต่ไม่มีใครดูแล ความโกรธก็พุ่งปรี๊ดขึ้นหน้า

"แม่ เสี่ยวหลง นั่งก่อนครับ" หวังต้าไห่เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง

"นี่มันเกินไปแล้ว คลอดลูกสาวสองคนถึงกับต้องไล่แยกบ้านเลยเหรอ?" หลินซิ่วเจินมองห้องโล่งๆ นอกจากเตียง เก้าอี้สองตัว เครื่องมือเกษตรไม่กี่ชิ้น แม้แต่ข้าวสารก็ไม่ได้แบ่งให้ จางเสี่ยวหลงเดินไปดูห้องข้างๆ มีแค่เตาไฟ ฟืนนิดหน่อย ถังน้ำหนึ่งใบ ถ้วยชามไม่กี่ชุด ไหใส่เครื่องปรุงที่มีน้ำมันเกลือซีอิ๊วน้ำส้มสายชูอยู่นิดหน่อย นอกนั้นไม่มีอะไรเลย

"แบบนี้จะอยู่กันยังไง? มีดทำครัวสักเล่มก็ไม่ให้? แล้วข้าวสารล่ะ ไม่แบ่งให้เลยเหรอ?"

"แม่ผัวบอกว่า แป้งข้าวโพดที่ฉันฝากกลับไปให้ที่บ้าน ให้ถือว่าเป็นเสบียงส่วนของพวกเรา" จางต้าเฟิ่งน้ำตาคลอ พยายามกลั้นไม่ให้ไหลออกมา เธอไม่อยากให้ครอบครัวทางบ้านเดิมต้องมาเจ็บปวดไปด้วย

"พี่เขย ไปยืมมีดมาหน่อย!"

"เสี่ยวหลง อย่าทำอะไรวู่วามนะ เห็นแก่หน้าพี่เขย อย่าใช้มีดเลยนะ ส่วนเรื่องอื่น... พี่จะทำเป็นไม่เห็น!" จางเสี่ยวหลงตบไหล่พี่เขยเบาๆ คำว่า 'เรื่องอื่นทำเป็นไม่เห็น' นี่มีความหมายลึกซึ้ง พี่เขยคนนี้ เขาให้ผ่าน

"พี่เขยเข้าใจผิดแล้ว ดูนี่สิครับว่าอะไร?" จางเสี่ยวหลงเปิดกระสอบให้ดู เห็นไก่ป่ากับปลาอยู่ข้างใน

"นี่มัน... ต้องใช้เงินเยอะเลยใช่ไหม? แม่ เสี่ยวหลง ขอบคุณมากครับ! บุญคุณครั้งนี้ ผมหวังต้าไห่จะจำไปจนวันตาย" หวังต้าไห่ขอบตาร้อนผ่าว ทำท่าจะคุกเข่าต่อหน้าหลินซิ่วเจิน "โทษที่ลูกเขยคนนี้ไม่ได้เรื่อง..."

"พี่เขย ทำอะไรเนี่ย? รีบลุกขึ้นไปยืมมีดมา หลานสาวยังรอทานนมอยู่นะ..."

"ได้ๆ เดี๋ยวพี่ไปยืมมาให้" หวังต้าไห่ออกไปนอกห้อง "แม่ครับ ขอยืม..."

"ไม่ให้ยืม!" ปัง! เสียงปิดประตูดังสนั่น

จางเสี่ยวหลงพูดไม่ออก แม่ผัวของพี่สาวนี่ใจดำอำมหิตจริงๆ ตัดเยื่อใยกันขนาดนี้ นี่มันเรื่องในครอบครัวเขา แถมเรื่องแยกบ้าน หัวหน้ากลุ่มก็รับรู้แล้ว จางเสี่ยวหลงรู้ดีว่าคงเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ แต่เขามีปัญญาทำให้คนพวกนั้นอิจฉาตาร้อน เสียใจ และริษยาได้

หวังต้าไห่เดินกลับมา สีหน้าแย่กว่าเดิม เขาไม่คิดเลยว่าแม่แท้ๆ จะตัดรอนถึงขนาดไม่ให้ยืมแม้แต่ของใช้

"พี่เขย มาช่วยผมทำปลาสักสองตัว พวกเราหิวนิดหน่อยไม่เป็นไร ต้มซุปปลาให้พี่สาวกินก่อน"

"ได้เลยเสี่ยวหลง พี่เขยทำขายหน้าแล้ว"

"เราเป็นคนครอบครัวเดียวกันตลอดไป พูดอะไรแบบนั้น? รีบไปเถอะครับ หลานสาวหิวแย่แล้ว!"

จางเสี่ยวหลงเดินไปที่ครัวข้างๆ คนเดียว หางตาเหลือบเห็นประตูห้องฝั่งตะวันตกแง้มออกมานิดหนึ่ง เขาแค่นหัวเราะในใจ: เดี๋ยวพวกแกได้เสียใจแน่

ในถังน้ำมีน้ำอยู่ครึ่งหนึ่ง จางเสี่ยวหลงเติมน้ำทิพย์ลงไปอีกครึ่ง หวังต้าไห่ทำปลาเสร็จ ล้างน้ำจนสะอาด แล้วยกเข้ามาในครัว