บทที่ 592 นี่คือเสียงคำรามของหมี

ฝูงชนที่มุงดูต่างพากันเงียบกริบ พวกเขายังย่อยข้อมูลอันน่าตกตะลึงเหล่านี้ไม่หมด บางคนเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว แต่ความริษยาทำให้พูดไม่ออก เมื่อเห็นชีวิตความเป็นอยู่ของครอบครัวต้าเฟิ่งพลิกผันดีขึ้นอย่างกะทันหัน ดีในระดับที่พวกเขาจินตนาการไม่ถึง ในใจจึงรู้สึกอัดอั้น ไม่สบอารมณ์ เหมือนเห็นเพื่อนยากจนข้างกาย ที่ปกติข้าวจะกินยังไม่ค่อยมี จู่ๆ ก็ถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่ง ชีวิตพุ่งทะยานสู่ฟ้า ใครมันจะไปทำใจยอมรับได้ทันที?

"พี่ครับ ในเมื่อทุกคนพูดกันขนาดนี้ ของเก่าบางอย่างก็ไม่ต้องขนไปบ้านใหม่หรอกครับ!" จางเสี่ยวหลงอุ้มเสี่ยวเยว่ เดินเข้าไปบอกพี่สาว "อื้ม! พี่เชื่อเธอจ้ะ!" ต้าเฟิ่งพยักหน้า ความน้อยเนื้อต่ำใจเมื่อครู่ปลิวหายไปจนหมดสิ้น แค่น้องชายกับเพื่อนฝูงระดับผู้อำนวยการและหัวหน้าแผนก ยกขบวนรถมาช่วยย้ายบ้านก็ยิ่งใหญ่พอแล้ว นี่พวกเขายังกู้หน้าให้เธอต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้านอีก! ต้าเฟิ่งมองแม่สามีที่เดินปั้นปึงกลับเข้าห้องไป แล้วหันมามองแววตาอิจฉาริษยาของชาวบ้าน ความรู้สึกในใจก็ผ่อนคลายขึ้นทันตา ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ น้องชายเป็นคนมอบให้ เธอรู้สึกภูมิใจเหลือเกินที่มีน้องชายแบบนี้

"น้าเล็กคะ หนูขอไปคุยกับพวกนั้นหน่อยได้ไหมคะ?" เสี่ยวเยว่เคี้ยวลูกอมนมกระต่ายขาวที่น้าให้แก้มตุ่ย แม้บนใบหน้าจะยังมีคราบน้ำตา แต่รอยยิ้มไร้เดียงสาก็ปรากฏขึ้นแล้ว จางเสี่ยวหลงมองตามสายตาหลานสาว เห็นเด็กน้อยหน้าคุ้นเคยไม่กี่คน ยืนกล้าๆ กลัวๆ แอบมองหลานสาวเขาอยู่ข้างกำแพง "ได้สิ! น้าให้ลูกอมเพิ่มนะ!"