บทที่ 593 เขาล่าสัตว์แบบนี้เองเหรอ

จางเสี่ยวหลงยิ้มบางๆ ไม่พูดอะไร สี่คนนี้ใช้ชีวิตสุขสบายมาตลอด เข้าป่าครั้งแรกแล้วเจอหมี ไม่กลัวก็แปลกแล้ว เขานึกย้อนไปถึงตอนที่ตัวเองเพิ่งทะลุมิติมาใหม่ๆ ตอนเจอหมาป่า หัวใจเขาก็เต้นระรัวเหมือนกัน ต้องคอยใช้มิติเป็นที่หลบภัยอยู่บ่อยๆ แต่ตัวเขาในตอนนี้ ไม่ใช่เด็กน้อยในวันวานอีกแล้ว จางเสี่ยวหลงร่างผอมแห้งคนเดิมได้หายไปนานแล้ว พละกำลังของเขาตอนนี้มีมหาศาลเกินสองพันจิน ความเร็วและความว่องไวเหนือมนุษย์ ทักษะการต่อสู้ก็เปี่ยมล้น โดยเฉพาะการรับมือกับหมีดำ เสือ และฝูงหมาป่า เขาชำนาญถึงขีดสุด การเล่นต่อสู้กับเหล่าสัตว์เลี้ยงในมิติทุกวัน ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เสียเมื่อไหร่

"เสี่ยวหลง เร็วเข้า..." หมีดำตัวใหญ่ปรากฏตัวขึ้นบนเนินเขาข้างหน้า "หาไปหามาได้หมีดำแค่ตัวเดียวเองเหรอ!" น้ำเสียงของจางเสี่ยวหลงแฝงความผิดหวังอย่างปิดไม่มิด หูซ่านฉางและพวกอีกสามคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก... เดี๋ยวนะ หมีดำตัวเบ้อเริ่มนี่ยังน้อยไปอีกเหรอ? เสี่ยวหลงมั่นใจในตัวเองเกินไปหรือเปล่า? นั่นมันหมีดำยักษ์นะ! ไม่ใช่กระต่ายป่าตัวจ้อยที่ไม่มีพิษสง! "อาหม่า พวกพี่ไม่ต้องกลัวครับ เดี๋ยวผมจัดการเจ้าหมีดำตัวนี้เอง!"

"เสี่ยวหลง ระวังตัวด้วย! เอานี่ไป..."