บทที่ 595 นี่มันไม่น่ากลัวเหรอ

ดูจากสภาพการณ์ตอนนี้คงเป็นไปไม่ได้เสียแล้ว เพราะคอเหล้าทั้งหลายเริ่มเมาได้ที่กันหมดแล้ว ขืนดื่มต่อมีหวังได้หิ้วปีกกลับบ้านแน่ ซึ่งนั่นไม่ใช่เจตนาของจางเสี่ยวหลง เฮ้อ! หรือว่าฉันจะเป็นตำนาน "คอทองแดง พันแก้วไม่เมา" จริงๆ? แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกกลุ้มใจพิกลล่ะ? วันข้างหน้าถ้าเจอปัญหาหรือเรื่องไม่สบายใจ อยากจะ "ย้อมใจด้วยสุรา" ก็คงทำไม่ได้ดั่งใจหวังแล้วสิ? แม่เจ้า... แค่คิดก็น่ากลัวแล้วนะ! ฉันนั่งคนเดียวในร้านเหล้า บนโต๊ะเต็มไปด้วยขวดเหล้าเปล่า แต่ฉันกลับไม่เมาเลยสักนิด... ฉากแบบนั้น——มันไม่น่ากลัวตรงไหน?

"หัวหน้าจาง น้ำอุ่นกำลังดีเลยค่ะ ดื่มชาก่อนนะคะ!" เสียงนุ่มนวลอ่อนหวานดังขึ้นข้างหู พร้อมน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใย จางเสี่ยวหลงได้สติกลับมา "ขอบคุณครับพี่เชี่ยน!" เขารับถ้วยชาจากมือหลี่เชี่ยน อุณหภูมิน้ำกำลังดีจริงๆ เขาเปิดฝาถ้วย แล้วซดอึกๆ ไปสองคำใหญ่ "เดี๋ยวฉันไปเติมน้ำให้ค่ะ!" หลี่เชี่ยนรับแก้วคืน ลุกขึ้นไปเติมน้ำให้อีกรอบ "เอ่อ... อาหู อาหม่า อาหลิว พี่เฝิง ทำไมมองผมแบบนั้นล่ะครับ?" จางเสี่ยวหลงสังเกตเห็นทั้งสี่คนทำหน้ากรุ้มกริ่ม ลอบมองมาทางเขาเป็นระยะ "เอ่อ... ฮ่าๆๆ ไม่มีอะไรหรอก ไม่มีอะไร!"

"พวกเรามองเหรอ?"