บทที่ 596 อย่างมากพวกเราก็วิ่งรอกหลายเที่ยวหน่อย

เหตุการณ์ตอนทานข้าวเมื่อครู่นี้ เล่นเอาพี่เฝิงและพวกอิจฉาตาร้อนกันเป็นแถว ตอนนั้นจางเสี่ยวหลงสัมผัสได้ชัดเจนถึงสายตาอิจฉาของพวกเขา พอนึกย้อนกลับไป จางเสี่ยวหลงก็อดรู้สึกภูมิใจและลำพองใจไม่ได้! ซู้ด... ทำไมฉันถึงมีความคิดแบบนี้ล่ะ? พี่เชี่ยนไม่ใช่แฟนฉันสักหน่อย ไม่ใช่เมียฉันด้วย ฉันจะไปลำพองใจหาพระแสงอะไร?

"หัวหน้าจาง ชาชงเสร็จแล้ว วางไว้บนโต๊ะนะคะ! รอเดี๋ยวค่อยดื่มนะ ตอนนี้มันร้อนมาก!"

"ขอบคุณครับพี่เชี่ยน!" น้ำเสียงอ่อนโยนของหลี่เชี่ยน ปลุกจางเสี่ยวหลงตื่นจากภวังค์ความคิด เขามองตามแผ่นหลังอรชรของหลี่เชี่ยนที่เดินหายออกไปนอกประตู แล้วก็อดถอนหายใจไม่ได้ ในใจคิดว่า: ไม่รู้ว่าไอ้เวรคนไหนจะมีวาสนา ได้พี่เชี่ยนไปเป็นเมียนะเนี่ย! พอคิดถึงตรงนี้ จางเสี่ยวหลงก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาตะหงิดๆ เหมือนของรักของหวงกำลังจะโดนคนอื่นแย่งไป เชี่ยเอ้ย วันนี้ฉันเป็นบ้าอะไรเนี่ย? หรือว่าเป็นเพราะความเหงาหลังเมา หรือว่าฉันจะเริ่มหลงรักพี่เชี่ยนเข้าให้แล้ว?