บทที่ 597 ย่าลุกขึ้นยืนได้เองแล้ว

หลี่เชี่ยนรู้สึกว่าน้ำแร่ภูเขาผสมน้ำผึ้งที่จางเสี่ยวหลงเสี่ยงชีวิตเข้าไปหาในป่ามาให้ ช่วยบรรเทาอาการเจ็บป่วยของคุณปู่เธอได้อย่างมาก รวมถึงแตงโมมากมายที่เขาซื้อให้ ก็ช่วยลดความเจ็บปวดของคุณปู่ได้เช่นกัน ดังนั้น การมาที่กองพลจางจวงครั้งนี้ เธอจึงตั้งใจเตรียมของขวัญมามอบให้อาสะใภ้รอง คุณย่า และแม่ของจางเสี่ยวหลงคนละชุด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม จางเสี่ยวหลงเข็นจักรยานมาหยุดที่หน้าบ้านอาของเขา ตั้งขาตั้งรถให้มั่นคง แล้วแก้มัดกระสอบลงจากท้ายรถ "พี่เชี่ยน นี่บ้านอาผมครับ เข้าไปกันเถอะ!"

"จ้ะ!" หลี่เชี่ยนมาบ้านอาของจางเสี่ยวหลงเป็นครั้งแรก รู้สึกเขินอายนิดหน่อย แต่ก็ยังเดินตามหลังเขาเข้าไปในบ้านด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ "เสี่ยวหลงกลับมาแล้วเหรอ! เรื่องงานของพวกพี่สาวเรียบร้อยดีไหม?" จางเป่าเฉียงกำลังถืออ่างล้างเท้าเดินออกมาจากห้องพอดี พอเห็นหลานชายหิ้วกระสอบเข้ามาก็ร้องทักด้วยความดีใจ เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากทั้งห้องฝั่งตะวันออกและตะวันตกทันที "เป่าเฉียง เสี่ยวหลงกลับมาแล้วเหรอ!"

"ตาแก่ รีบมาพยุงฉันหน่อย หลานชายคนโตมาหา!" นางจางจูซื่อเดินออกมาจากห้องโดยมีสามีคอยพยุง "ยืนบื้อกันทำไมล่ะ! รีบไปยกเก้าอี้มาให้หลานฉันนั่งเร็วเข้า!"