บทที่ 598 บะหมี่ผัดปลาไหล

ลูกท้อฉ่ำน้ำมีขนาดใหญ่มาก หญิงชราคงไม่สามารถถือแทะเองได้แน่ จางเสี่ยวหลงจึงใช้มีดค่อยๆ หั่นเนื้อลูกท้อเป็นชิ้นๆ อย่างระมัดระวัง จากนั้น เขาหยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมา จ่อไปที่ปากของคุณย่าแล้วพูดว่า "ย่าครับ ลองชิมสักชิ้นดูนะครับ!"

"ได้จ้ะ! ย่าจะกินลูกท้อสวรรค์แล้วนะ!" หญิงชราเคี้ยวเนื้อลูกท้อเข้าไป ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบรรยายความอร่อย ได้แต่พยักหน้าหงึกหงัก พร่ำบอกว่าอร่อยไม่ขาดปาก หลังจากกินลูกท้อไปชิ้นหนึ่ง หญิงชราก็ใช้ไม้เท้าพยุงตัวก้าวเดินก้าวแรก จางเสี่ยวหลงคอยระวังอยู่ข้างหลัง เตรียมพร้อมรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่อาจเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา ทุกคนในห้องต่างกลั้นหายใจ ลุ้นระทึก หัวใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ไปตามจังหวะก้าวเท้าของคุณย่า นางจางจูซื่อใช้ไม้เท้าช่วยเดินวนรอบห้องไปเจ็ดแปดรอบ ถึงได้หยุดพัก "ฉันเดินเองได้แล้ว เดินได้จริงๆ ด้วย... ลูกท้อที่หลานเอามาให้เป็นลูกท้อสวรรค์จริงๆ!" ทุกคนในห้องต่างแสดงสีหน้ายินดีปรีดา โดยเฉพาะหลี่เสี่ยวฮัวที่มีน้ำตาคลอเบ้า เธอแต่งเข้าบ้านตระกูลจางมาหลายปี เห็นแม่สามีนอนเป็นอัมพาตติดเตียงมาตลอด จนถึงตอนนี้ก็ยี่สิบกว่าปีแล้ว พอเห็นแม่สามีลุกขึ้นมาเดินเหินได้แบบนี้ จะไม่ให้ดีใจจนเนื้อเต้นได้ยังไง? "ย่าครับ จริงๆ แล้วมันไม่ใช่ลูกท้อสวรรค์หรอกครับ ก็แค่ลูกท้อฉ่ำน้ำธรรมดาๆ!" จางเสี่ยวหลงถอนหายใจโล่งอก พอคุณย่าก้าวผ่านก้าวแรกไปได้ อุปสรรคทางใจก็ทลายลง อีกไม่นาน ความฝันที่จะทิ้งไม้เท้าแล้วเดินตัวปลิว ก็คงไม่ใช่เรื่องไกลเกินเอื้อม "ไม่ใช่ลูกท้อสวรรค์เหรอ? ย่าไม่สนหรอก ในสายตาย่ามันคือลูกท้อสวรรค์!" เหตุการณ์ต่างๆ ประจวบเหมาะ เหมือนน้ำที่ไหลมาบรรจบกันพอดี ทำให้หญิงชราลุกขึ้นเดินได้ เพียงแต่มันเกิดขึ้นในจังหวะที่ได้เห็นลูกท้อยักษ์พอดี หญิงชราเลยปักใจเชื่อว่าเป็นอิทธิฤทธิ์ของลูกท้อ จางเสี่ยวหลงไม่คิดจะขัดความคิดของคุณย่า ขอแค่ท่านมีความสุขก็พอแล้ว "ตาแก่ เป่าเฉียง เสี่ยวฮัว พวกแกอย่าเอาเรื่องลูกท้อสวรรค์ไปพูดข้างนอกนะ เดี๋ยวจะพาความเดือดร้อนมาให้หลานฉัน!"

"ยายแก่พูดถูก ฉันรับรองว่าจะไม่ออกไปพูดพล่อยๆ! เป่าเฉียง พวกแกผัวเมียก็จำไว้ให้ดีนะ!" จางเป่าเฉียงและหลี่เสี่ยวฮัวพยักหน้าอย่างหนักแน่น "พ่อ วางใจเถอะ เรื่องเสบียงของบ้านเรา ผมกับเมียไม่เคยหลุดปากพูดสักครึ่งคำ!"