บทที่ 601 ฟาร์มเฉียนจิ้น

จางเสี่ยวหลงลูบจมูก บ่นพึมพำในใจ: พ่อครับ พูดแบบนี้... กลายเป็นว่าผมต้องไปง้อตัวผมเองงั้นเหรอ? เอาเถอะ ยังไงพ่อก็ไม่รู้นี่นาว่าคุณวันคือลูกชายพ่อ พ่อจะบอกว่าต้องง้อก็ง้อครับ! "สองพ่อลูกคุยอะไรกันคะ? หัวเราะกันคิกคักเชียว!"

"คุณน้า อรุณสวัสดิ์ค่ะ หัวหน้าจาง อรุณสวัสดิ์ค่ะ!" หลินซิ่วเจินและหลี่เชี่ยนกำลังยกอาหารเช้าเดินเข้ามาในห้องโถงกลาง "อรุณสวัสดิ์ครับพี่เชี่ยน เมื่อคืนนอนหลับสบายไหมครับ?" จางเสี่ยวหลงรีบเข้าไปช่วยยกของ "สบายค่ะ! กลางคืนที่หมู่บ้านเงียบสงบมาก หลับสนิทเลยค่ะ!"

อาหารเช้าวันนี้มีหมั่นโถวแป้งสาลี โจ๊กข้าวโพดผสมมันเทศ แล้วก็ผักดองกับเต้าเจี้ยวฝีมือหลินซิ่วเจิน จางเสี่ยวหลงเอาผักสดกับถั่วแระกลับมาบ้านเยอะ หลินซิ่วเจินกลัวจะเน่าเสีย เลยเอามาหมักดองไว้จนเต็มบ้าน แม้แต่เต้าเจี้ยวก็ทำไว้ตั้งหลายไห "แม่ครับ เต้าเจี้ยวแม่ทำหอมจัง มิน่าล่ะผมเห็น... อะแฮ่ม มิน่าล่ะผมเห็นคนอื่นเอาแตงกวาจิ้มเต้าเจี้ยวกินกันอย่างเอร็ดอร่อย!" แม่เจ้า เกือบหลุดปากไปแล้ว ยุคนี้ยังไม่มีทีวีดูสักหน่อย ในทีวีเมื่อก่อน ชาวบ้านแถบเหลียวเป่ยจะกินแตงกวาจิ้มเต้าเจี้ยว ต้นหอมจิ้มเต้าเจี้ยว กระดูกหมูจิ้มเต้าเจี้ยว... สรุปคือเต้าเจี้ยวคือเครื่องจิ้มครอบจักรวาล จิ้มอะไรก็อร่อย จางเสี่ยวหลงลองชิมดู รสชาติดีจริงๆ กินกับข้าวได้คล่องคอมาก! "ไอ้ลูกคนนี้พูดอะไรแปลกๆ? เมื่อก่อนลูกก็กินเต้าเจี้ยวฝีมือแม่ตั้งบ่อยไม่ใช่เหรอ!"