บทที่ 615 ผู้ช่วยตัวน้อยในการล่าสัตว์

ภายใต้การนำทางของผึ้งตัวน้อยไม่กี่ตัว จางเสี่ยวหลงก็มาถึงเนินเขาแห่งหนึ่งในเวลาอันรวดเร็ว บนเนินเขามีต้นไม้ใบหญ้าขึ้นประปราย หินผาที่โผล่พ้นดินถูกแสงอาทิตย์แผดเผาจนส่งไอร้อนระอุออกมาเป็นระลอก "ตรงไหนมีรังผึ้งกันเนี่ย?" จางเสี่ยวหลงกวาดตามองไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบอะไรเลย ทันใดนั้น ฉากมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น เสี่ยวเฟยเฟยส่งเสียงแปลกประหลาดออกมาอีกครั้ง ตามมาด้วยเสียงหึ่งๆ ดังสนั่นหวั่นไหว เพียงแค่สามสี่วินาทีถัดมา ฝูงผึ้งจำนวนมหาศาลก็พรั่งพรูออกมาจากรอยแยกของหินราวกับน้ำป่าไหลหลาก "แม่เจ้า ผึ้งพวกนี้ซ่อนรังไว้ในเนินเขา คนทั่วไปไม่มีทางหาเจอแน่!" จางเสี่ยวหลงมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง พลางส่ายหน้าทึ่งในความสามารถของผึ้ง ผ่านไปห้าหกนาที ผึ้งถึงจะหยุดบินออกมาจากรอยแยกนั้น เบื้องหน้าของจางเสี่ยวหลงในขณะนี้ เต็มไปด้วยฝูงผึ้งบินว่อนดำมืดไปหมด เสียงปีกที่กระพือพร้อมกันดังจนปวดแก้วหู แต่ที่น่าแปลกคือ ผึ้งเหล่านี้ไม่กล้าเข้าใกล้จางเสี่ยวหลงในระยะสามเมตรเลยแม้แต่นิดเดียว ราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นอยู่ "เสี่ยวเฟยเฟย ตาแกแล้ว!"

"รับทราบ เจ้านาย!"

เสี่ยวเฟยเฟยบินขึ้นจากไหล่เจ้านาย เมฆหมอกฝูงผึ้งที่ลอยอยู่พลันลดระดับลงมายี่สิบเซนติเมตรเหมือนถูกหินก้อนยักษ์กดทับ กว่าจะทรงตัวได้ก็เล่นเอาแย่ อานุภาพของซูเปอร์นางพญาผึ้งอัจฉริยะช่างร้ายกาจจริงๆ จางเสี่ยวหลงใช้จิตสั่งการ ฝูงผึ้งดำมืดถูกเก็บเข้าไปในมิติทันที พอเก็บผึ้งเสร็จ จางเสี่ยวหลงก็เดินไปที่รอยแยกหิน ชะโงกหน้าเข้าไปดู "แม่เจ้า รังผึ้งเพียบเลย! ในเมื่อเก็บผึ้งไปหมดแล้ว ทิ้งรังไว้ก็เสียของเปล่าๆ!" ไม่กี่นาทีต่อมา รังผึ้งขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางสี่สิบกว่าเซนติเมตรจำนวนสิบกว่ารัง ก็ถูกจางเสี่ยวหลงเก็บเข้ามิติเรียบร้อย "ตายล่ะ เก็บผึ้งเข้าไปหมดแล้ว แล้วเราจะหาโสมป่ายังไงล่ะทีนี้?"