บทที่ 616 รังยักษ์

แค่นั้นยังไม่เท่าไหร่ ที่สำคัญที่สุดคือเจ้าหมีดำพบว่าแขนขาไม่ฟังคำสั่งของมันแล้ว หัวสมองหนักอึ้ง สั่งการให้อุ้งตีนหมีขยับไม่ได้เลยแม้แต่นนิดเดียว ไม่นาน ภาพตรงหน้าเจ้าหมีดำก็มืดดับ ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ร่วงหล่นสู่ความมืดมิด พั่วจวินตบซ้ำอีกหลายสิบทีเพื่อระบายความแค้นในใจ ก่อนจะคำรามต่ำๆ ออกมา "ฮ่าๆๆ พั่วจวิน แกนี่เจ๋งจริง หมีดำตัวนี้หนักตั้งเจ็ดแปดร้อยจิน ถือเป็นขาใหญ่ในป่าลึกเลยนะ"

"กลับโดนแกตบตายโดยไม่เสียเหงื่อสักหยด" พั่วจวินเดินเข้ามาหาเจ้านาย เอาหัวโตๆ ถูไถขาเจ้านายไปมา ปากฉีกยิ้มกว้าง เห็นได้ชัดว่าคำชมของเจ้านายทำให้มันฟินมาก จางเสี่ยวหลงลูบหัวพั่วจวิน เดินไปที่ซากหมีดำ ใช้จิตสั่งการเก็บหมีดำเข้ามิติ "เอาล่ะ เสี่ยวเฟยเฟย เราไปที่ต่อไปกัน!" ฝูงผึ้งบินนำหน้าไปอีกครั้ง

"เจ้านาย เมื่อกี้เสียงคำรามของเสือกับหมีทำสัตว์ตื่นหนีไปหมดแล้ว! ตรงนี้ควรจะมีฝูงกวางโรโง่อยู่ แต่ตอนนี้หายเกลี้ยง..." เสี่ยวเฟยเฟยได้รับรายงานจากผึ้งลูกน้อง ก็รายงานเจ้านายเสียงอ่อย "เสี่ยวเฟยเฟย อย่าโทษตัวเองเลย ไม่ใช่ความผิดของแกหรอก วางใจเถอะ พวกมันเพิ่งหนีไปไม่นาน เสือของฉันตามหาพวกมันเจอแน่" จางเสี่ยวหลงปลอบใจนางพญาผึ้งของเขา แล้วส่งกระแสจิตสั่งการให้เสือและหมาป่าดมกลิ่นไล่ตามเหยื่อที่เพิ่งหนีไป สิบกว่านาทีต่อมา ก็เจอฝูงกวางโรโง่ที่ตื่นตระหนกกำลังวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่งอยู่ในป่า "แม่เจ้า ตรงนี้ห่างจากจุดที่สู้กับหมีตั้งหลายลี้!"